Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η συμμετοχή στις ευρωεκλογές προβλέπεται ότι θα φθάσει στο ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο του περίπου 34%, το 66% του εκλογικού σώματος σκέπτεται να μην προσέλθει στις κάλπες για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εάν πράγματι συμβεί αυτό, τότε θα αποτελέσει πλήγμα στην προσπάθεια προώθησης της (υπερεθνικής) δημοκρατίας σε επίπεδο Ε.Ε. Η απονομιμοποίηση της ενοποιητικής διαδικασίας επομένως θα βαθύνει. Και αυτό σε μια περίοδο που χρειαζόμαστε «περισσότερη και όχι λιγότερη Ευρώπη».

Ακόμη, τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού, η ατζέντα των ευρωεκλογών εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί από την εθνική, εγχώρια θεματολογία με ελάχιστη έως μηδαμινή αναφορά στην Ευρώπη. Έτσι ο πολίτης δεν θα έχει την ευκαιρία να πληροφορηθεί για το τι ακριβώς συμβαίνει στην Ένωση πάνω σε δέσμη θεμάτων που αφορούν άμεσα την καθημερινότητά του και για τα οποία το Ευρωκοινοβούλιο παίζει σημαντικό ρόλο ως συν-νομοθέτης (μαζί με το Συμβούλιο). Και στο σημείο αυτό καταγράφεται μια κραυγαλέα αντίφαση: ενώ δηλαδή το Κοινοβούλιο έχει αναδειχθεί σε αποφασιστικό όργανο λήψης αποφάσεων, η ελκυστικότητά του στο εκλογικό σώμα βαίνει φθίνουσα.

Για τη θλιβερή αυτή κατάσταση ευθύνονται πολλοί και πάντως το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το τελευταίο έχει αποτύχει να επικοινωνήσει αποτελεσματικά το έργο και τον ρόλο του. Έτσι έχει αποτύχει «να γεφυρώσει» το χάσμα ανάμεσα στο σύστημα της Ένωσης και την ευρωπαϊκή κοινωνία μέσω των άμεσων εκλογών. Η αποτυχία αυτή οφείλεται, μεταξύ άλλων, στον τρόπο που το Κοινοβούλιο παρουσιάζει το έργο του μέσω των εντελώς δυσανάγνωστων, φλύαρων ψηφισμάτων του (ορισμένοι φοιτητές/τριες γράφουν απείρως καλύτερα κείμενα). Οφείλεται επίσης στον τρόπο επιλογής και ανάδειξης των ευρωβουλευτών και σε σειρά από άλλους λόγους...

Π. Κ. Ιωακειμίδης

Τα Νέα