Γιάννης Παντελάκης

«Τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια από την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο συμπληρώθηκαν χθες, τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια κατοχής του βόρειου τμήματος. Και όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, οι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο αναφέρονται στην ντροπή αυτή, ενώ οι «απέναντι» αναλίσκονται σε εκδηλώσεις πανηγυρικού χαρακτήρα, παρελάσεις και δηλώσεις τόνωσης της εθνικιστικής τους συνείδησης. Η φετινή επέτειος δεν διαφέρει από τις προηγούμενες, όπως είναι πολύ πιθανόν πως δυστυχώς δεν θα διαφέρει και από τις επόμενες. Η κατοχή ενός μεγάλου κομματιού της Κύπρου τείνει να γίνει καθεστώς, έστω και αν δεν θέλουμε και κυρίως δεν θέλουν αυτοί που υπέστησαν την εισβολή να το πιστέψουν.

Η φετινή συγκυρία, ωστόσο, έχει κάποια χαρακτηριστικά που την κάνουν πιο ενδιαφέρουσα, τουλάχιστον για μερικές σκέψεις και προβληματισμό. Και αυτό γιατί συμπίπτει με δύο γεγονότα που βρίσκονται σε εξέλιξη. Το ένα, είναι το θέατρο του πολέμου στη Μέση Ανατολή, που ήδη συμπλήρωσε μία εβδομάδα, το δεύτερο είναι η εναγώνια προσπάθεια της Τουρκίας να μπει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Οσο και αν από μια πρώτη ματιά δεν φαίνεται να έχουν σχέση, παρ' όλα αυτά η σύνδεσή τους είναι προφανής.

Οι ισχυροί του πλανήτη (ΗΠΑ, Μ. Βρετανία κ.ά.) όχι απλά δεν αντιδρούν στις ισραηλινές επιθέσεις, αλλά δίνουν δίκιο στους επιτιθέμενους, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζονται τη χώρα τους. Ανάλογη ζέση δεν έδειξαν φυσικά ποτέ για την υπεράσπιση της Κύπρου. Από την άλλη πλευρά, η χώρα που εξακολουθεί να κατέχει ένα κομμάτι εδάφους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, διεκδικεί με περίσσιο θράσος την ένταξή της στην Ε.Ε., ενώ οι ισχυροί ενισχύουν αυτό το αίτημα, πιέζοντας προς κάθε κατεύθυνση...»
Ελευθεροτυπία

Aντωνης Kαρκαγιαννης

«. ..Αλλού μάλλον θα πρέπει να αναζητήσουμε την «αχίλλειο πτέρνα» του Ισραήλ. Να αναρωτηθούμε μήπως η αποφασιστικότητα και η σκληρότητα με τις οποίες το Ισραήλ υπερασπίζεται την ύπαρξή του, μήπως αυτά τα ίδια τα χαρακτηριστικά ταυτόχρονα την υποσκάπτουν και μάλιστα θανάσιμα.

Το πρώτο είναι ότι ο πόλεμος χωρίς προοπτικές ειρήνης και συνδιαλλαγής είναι άσκοπη και επικίνδυνη σφαγή. Κάτι περισσότερο: προκαλεί τη συσπείρωση των αντιπάλων του γύρω από τις πιο εξτρεμιστικές αντιλήψεις, μετατρέποντας την πολιτική αντιπαράθεση σε ιδεολογική και θρησκευτική, αποκλείοντας ταυτόχρονα τη μετριοπάθεια και τις συμμαχίες. Σήμερα το Ισραήλ έχει τη δύναμη να συντρίψει τη Χαμάς στα παλαιστινιακά εδάφη και τη Χεζμπολάχ. Αύριο, μέσα σε ένα κόσμο εχθρότητας, μίσους, απελπισίας και θρησκευτικού φανατισμού δέκα Χαμάς και δέκα Χεζμπολάχ θα πάρουν τη θέση τους, σαν τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό: όσο και να θέλει κανείς να κατανοήσει και να δικαιολογήσει τη θέση του Ισραήλ, η εικόνα του προς τα έξω είναι πραγματικά αποτρόπαιη. Είναι πρώτα η εικόνα της ανυποχώρητης πολιτικής (με ισχυρές συμμαχίες) και στρατιωτικής υπεροχής. Αλλά κυρίως είναι η εικόνα και πιο πολύ η πραγματικότητα της αδιαφορίας για τα θύματα που προκαλεί μεταξύ των αμάχων. Θα θυμάστε εκείνη την εικόνα στο Βιετνάμ, όπου ένα κοριτσάκι έτρεχε φλεγόμενο από βόμβα ναπάλμ. Η εικόνα εκείνη έκανε τον γύρο του κόσμου και συγκλόνισε τις ίδιες τις ΗΠΑ. Ισως σήμερα οι Αμερικανοί στρατηγοί να σκέφτονται μελαγχολικά ότι η εικόνα εκείνη ισοδυναμούσε με αρκετές μεραρχίες εναντίον τους. Το ίδιο και σήμερα με την εικόνα ενός νεκρού παιδιού στα ερείπια της Βηρυττού ή με την εικόνα του πατέρα που με το τραυματισμένο παιδί στα χέρια του ζητάει αλλόφρων βοήθεια... Περιφρονώντας τόσο προκλητικά την ανθρώπινη ζωή το Ισραήλ ανοίγει χάσμα αίματος με τους Αραβες και ταυτόχρονα τους συσπειρώνει γύρω από εξτρεμιστικές και αδιάλλακτες απόψεις.

Αυτός είναι ο θανάσιμος κίνδυνος για το Ισραήλ. Οι Αμερικανοί σύμμαχοί του θα μπορούσαν να του μεταφέρουν τη δική τους πείρα από τη Νότιο Αμερική, από το Βιετνάμ και τώρα από το Ιράκ. Με μια σημαντική διαφορά: Οι Αμερικανοί είχαν πάντοτε και μέχρι τώρα τη χώρα τους στο απυρόβλητο. Το Ισραήλ δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο...»
Καθημερινή