Παντελης Μπουκαλας
«Δεν είναι κακό να χρησιμοποιούν οι πολιτικοί φράσεις παροιμιακές, έστω κι αν τις εισάγουν σχεδόν πάντοτε με το προοίμιο «όπως λέει ο λαός», σπεύδοντας δηλαδή να αυτοεξαιρεθούν από τον ταπεινό λαό, την ίδια στιγμή που υποτίθεται ότι θέλουν να τον τιμήσουν υιοθετώντας λεγόμενά του. Κακό, με άλλα λόγια πολιτικά ανούσιο και δημαγωγικό, είναι να εξαντλούν τα «επιχειρήματά» τους σε τρεις-τέσσερις παροιμίες που τις εξαπολύουν για να δείξουν ότι τον αντίπαλό τους δεν τον ειρωνεύονται απλώς αλλά τον περιφρονούν. Από αιφνίδια αγάπη για τον Αίσωπο, μπορεί κι από εκλεκτική συγγένεια με τον παραμυθά, μια ντουζίνα βουλευτές των δύο μεγάλων κομμάτων, επικαλέστηκαν στη Βουλή, αντί του λαού, τον λαγό, έτσι όπως πρωταγωνιστεί σε διάφορα επεισόδια του ζωικού βασιλείου, όχι και τόσο ηρωικά: να σείει την πτέρη, μπαίνοντας σε κίνδυνο από αφέλεια, να το βάζει στα πόδια τρομαγμένος, να καταπονείται από τη σπουδή του και να χάνει την κούρσα... Αλλά τίποτε το χαριτωμένο δεν είχαν όλες αυτές οι αναφορές· από τον εξυπνακισμό εκπορεύονταν και στο χλευασμό των αντιπάλων (προσώπων και κομμάτων) κατέληγαν αναπόφευκτα.
Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι το τριήμερο στη Βουλή, με αντικείμενο της συζήτησης την πρόταση δυσπιστίας που είχε καταθέσει το ΠΑΣΟΚ, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς να διαγκωνιστούν στο όχι και τόσο ευγενές άθλημα της χολερικής ειρωνείας, της λοιδορίας. Οπωσδήποτε, ο θρυλικός «πολιτικός πολιτισμός», υπέρ του οποίου ορκιζόμαστε κάθε φορά που απιστούμε στις επιταγές του, δεν πρέπει να μετατραπεί σε αυτολογοκριτικό φίμωτρο ούτε να εξοβελίσει από το Κοινοβούλιο το χιούμορ. Από την άλλη, όμως, φρόνιμο θα ήταν να μην ξαναγίνει πια κυβερνητικός λόγος περί «σεμνότητας και ταπεινότητας», παρεκτός αν είναι επιμνημόσυνος. Μέσα σε τρία μόλις χρόνια εξουσίας ορισμένοι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας, καίτοι προειδοποιηθέντες υποτίθεται, πρόλαβαν να αποκτήσουν το ξινό ύφος της υπεροψίας και της αλαζονείας που οι υπουργεύσαντες επί ΠΑΣΟΚ είχαν χρειαστεί και δεύτερη ή και τρίτη θητεία για να το υιοθετήσουν.
Η κραυγαλέα αίσθηση αλαζονείας, η οποία σχετίζεται και με την πεποίθηση άνετης επικράτησης στις επερχόμενες εκλογές, είναι ίσως για το κυβερνών κόμμα ένας αντίπαλος εξίσου σοβαρός με την αξιωματική αντιπολίτευση, η συνοχή της οποίας χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια πρόταση μομφής, κάτι ιδεολογικότερο δηλαδή, για να αποκατασταθεί. Ο,τι κι αν έλεγε, λοιπόν, ο Καβάφης για τον Δαρείο και τη μέθη που του προκαλούσε η ισχύς του, έχει γίνει σαφές πως οι εξουσιούχοι εξακολουθούν να μην περιλαμβάνουν τα ποιήματά του στα αναγνώσματά τους.»
Καθημερινή
Γιάννης Παντελάκης
«Αν το μείζον που πέτυχε ο Γιώργος Παπανδρέου με την κίνηση της περασμένης Παρασκευής ήταν η προσωρινή έστω αναβολή της αναθεώρησης του άρθρου 16 (άρα και η συσπείρωση των κορυφαίων στελεχών και μελών του κόμματός του που είχαν διαφορετικές θέσεις από εκείνες της ηγεσίας), ένα δεύτερο παρεπόμενο είναι η μετατροπή του επόμενου χρονικού διαστήματος σε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Με την πρωτοβουλία του, ο κ. Παπανδρέου ακύρωσε τους σχεδιασμούς του μεγάρου Μαξίμου σε ό,τι αφορά τον ακριβή χρόνο των εκλογών και παράλληλα αφαίρεσε από την κυβέρνηση το πολιτικό όπλο του εκλογικού αιφνιδιασμού, το οποίο πάντα αποτελούσε ισχυρό ατού στα χέρια των κυβερνώντων.
Στην κυβέρνηση γνωρίζουν πλέον πως δεν μπορούν να αιφνιδιάσουν κανένα όταν θα αποφασίσουν την προκήρυξη εκλογών. Είτε αυτές γίνουν την άνοιξη είτε το φθινόπωρο, είτε ακόμα στις αρχές του επόμενου χρόνου. Γνωρίζουν και κάτι άλλο όμως. Οτι η χώρα δεν μπορεί ν' αντέξει μια τόσο μεγάλη προεκλογική περίοδο, όχι απλά επειδή οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες θα κινούνται κάτω από ένα τέτοιο κλίμα, ούτε μόνο επειδή η οικονομία δεν αντέχει και οι πιέσεις από τις Βρυξέλλες είναι δεδομένες και ασφυκτικές. Αλλά και επειδή δεν θα μπορεί η κυβέρνηση ν' αντέχει τις κοινωνικές αντιδράσεις που θα προκαλούνται από τις όποιες αποφάσεις της.
Η έννοια του «πολιτικού κόστους» θ' αποκτήσει νέο περιεχόμενο και σίγουρα θα συνοδεύει τις κυβερ