Δημήτρης Θ. Τσάτσος

«1. Οι ύβρεις κυριαρχούν στην πολιτική αντιπαράθεση. Στον πολιτικό λόγο όμως δεν έχουν θέση διατυπώσεις όπως: «Αρχιερέας Διαπλοκής», «Νονός», «Σπείρα», «Τσίπα». Έλεος κύριοι!
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>2. Το ίδιο ισχύει και για αντιδικαιοκρατικές αιτιάσεις όταν μάλιστα εκτοξεύονται από την εκτελεστική εξουσία, δηλαδή το ίδιο το κράτος, εναντίον όσων πήγαν μάρτυρες για τα πρόσωπα (και όχι τις πράξεις) κατηγορουμένων. Δηλαδή τι; Το κράτος θεωρεί πως πριν από την έκδοση των αποφάσεων οι κατηγορούμενοι δεν θεωρούνται αθώοι αλλά ήδη τελεσίδικα απαξιωμένοι; Έλεος κύριοι!
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>3. Οι ύβρεις είναι ιδιωτικός λόγος και τιμωρείται. Η λειτουργία της πολιτικής είναι δημόσια διαδικασία και προϋποθέτει δημόσιο λόγο. Η παρεμβολή ύβρεων στον δημόσιο λόγο τον καθιστά ιδιωτικό και μάλιστα της χειρότερης μορφής. Έλεος κύριοι! <?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>4.Οι ύβρεις δεν λειτουργούν στην κοινή γνώμη. Δεν υποκαθιστούν επιχειρήματα. Αντίθετα, επιβεβαιώνεται πως δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Κι έτσι μπροστά μας αναπτύσσεται, μέρα με τη μέρα, μια εικόνα πολιτικής σύγκρουσης φυλάρχων και όχι πολιτικών. Κάντε κάτι! Δεν τσακώνεστε για δικά σας χωράφια, αλλά για δικά μας που είναι δημόσια χωράφια. Έλεος κύριοι! Έλεος!»
Τα Νέα

Aντωνης Kαρκαγιαννης

«Ακόμη και για την πλέον αθυρόστομη πολιτική ρητορεία είναι απαράδεκτοι οι χαρακτηρισμοί, η γλώσσα και το ύφος που χρησιμοποίησε, μέσα στη Βουλή, ο πρόεδρος του ΣΥΝ, ο κ. Αλ. Αλαβάνος εναντίον του εκλεγμένου πρωθυπουργού της Ελλάδας. Για να μη με κατηγορήσετε για μονομέρεια το ίδιο απαράδεκτες θεωρώ κορόνες που ακούστηκαν στο παρελθόν, όπως «αρχιερέας της διαπλοκής», από τη μια πλευρά, και «σπείρα» από την άλλη. Προφανώς ο κ. Αλ. Αλαβάνος θεώρησε ότι είναι... πολιτική του υποχρέωση να υπερακοντίσει αυτούς τους μειοτικούς χαρακτηρισμούς με τις υβριστικές, άνευ άλλου περιεχομένου, λέξεις «νονός» και «κόζα νόστρα». Υποθέτω ότι οι παλαιότεροι από αυτόν κοινοβουλευτικοί της Αριστεράς θα του έχουν ήδη επισημάνει το βαρύτατο πολιτικό και κοινοβουλευτικό ατόπημα.

Η υβριστική γλώσσα του κ. Αλ. Αλαβάνου είναι το ένα θέμα, ούτε πρωτότυπο ούτε τόσο σημαντικό. Χαρακτηρίζει αποκλειστικά τον ίδιο και διόλου αυτόν προς τον οποίο εκτοξεύεται. Αλλωστε (όπως έλεγε ο μακαρίτης ο Χρουστσόφ για τον Εμβέρ Χότζα) «τα παιδιά μόλις μάθουν να μιλούν βρίζουν».

Το πολιτικά πιο σημαντικό είναι αν πράγματι ο ΣΥΝ και ο πρόεδρός του, όπως πολλοί επισημαίνουν, ζώντας την αγωνία της πολιτικής του ύπαρξης, επέλεξε ως τρόπο σωτηρίας του την πλειοδοσία σε εξτρεμισμούς, στην πολιτική του και στη γλώσσα της πολιτικής. Πρόσφατα γεγονότα οδηγούν αβίαστα σε αυτήν την εκτίμηση. Είναι πρώτα η παράλογα εξτρεμιστική του στάση στα φοιτητικά γεγονότα. Παράλογη στάση, όχι μόνο γιατί δεν οδηγούσε σε καμιά λύση, αλλά και γιατί ενίσχυε την κυβέρνηση εναντίον της οποίας υποτίθεται ότι εστρέφετο. Το ανταπέδωσε ευφυώς η κυβέρνηση κάνοντας τον Συνασπισμό «κεντρικό συνομιλητή». Ηταν προτιμότερος από οποιονδήποτε άλλον... Ενδεικτική επίσης είναι η στάση του ΣΥΝ απέναντι σε πράξεις καθαρής ποινικής παρανομίας, αναζητώντας προφανώς «επαναστατικές» διαθέσεις σε χώρους όπου ποτέ δεν υπήρξαν.

Ο κ. Αλ. Αλαβάνος, χωρίς να είναι πολύ νέος, δεν είναι καν παλαιός για να θυμάται ότι διαφορετικές ήταν οι αφετηρίες του πολιτικού ρεύματος που έπειτα από αρκετές μεταμορφώσεις κατέληξε στο σχήμα του Συνασπισμού. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά πάνω σε αυτό. Θα περιοριστούμε με μόνο σε δύο.

Ξεκίνησε από θέσεις σφοδρής κριτικής εναντίον του δογματισμού των ηγεσιών του ΚΚΕ από το οποίο αποσπάσθηκε περίπου πριν από σαράντα χρόνια και δοκίμασε τότε την ανεξάρτητη πορεία του. Επίσης, από θέσεις κριτικής εναντίον του «επαναστατικού» εξτρεμισμού, ο οποίος συνήθως περιοριζόταν στα λόγια και όταν θέλησε να δοκιμασθεί στην πράξη οδήγησε τη χώρα και την Αριστερά στην καταστροφή. Ελπίζουμε ο κ. Αλ. Αλαβάνος να μην έχει αυτού του είδους τις «επαναστατικές» φιλοδοξίες. Να υπενθυμίσουμε,