Όταν την Τρίτη ο θάνατος χτύπησε στο αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης «όλοι» αρκεστήκαμε σε κάποιες τυπικές ανακοινώσεις συμπαράστασης. Το Facebook δεν γέμισε με τρυφερά λόγια, ούτε αφήσαμε λουλούδια στα σκαλιά της τουρκικής πρεσβείας.
Γιατί; Το έχετε σκεφθεί; Μήπως επειδή οι Τούρκοι είναι ο «προαιώνιος εχθρός μας»;
Ή μήπως έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε το αίμα των τρομοκρατικών επιθέσεων;
Όποιος κι αν είναι ο λόγος, είναι λάθος. Γι' αυτό και αποφάσισα σήμερα το πρωί να πάω στην πρεσβεία. «Ο θρήνος για το χαμό ανθρώπων που δεν ξέρουμε, κάνει τον άνθρωπο, άνθρωπο» λένε οι ποιητές.
