Πολλοί αναλυτές εκτιμούσαν στην αρχή της σημερινής σύγκρουσης ότι η επιθετική πολιτική του Τραμπ θα ανάγκαζε το τυραννικό καθεστώς της Τεχεράνης να υποκύψει στις αμερικανικές πιέσεις. Ωστόσο, τα πράγματα κύλησαν διαφορετικά.

Τι φέρεται να διασφάλισε το ιρανικό καθεστώς, σύμφωνα με το προσχέδιο των 14 σημείων:

• Ξεπάγωμα κονδυλίων
• Ελάφρυνση κυρώσεων
• Άρση εμποδίων στις εξαγωγές πετρελαίου
• Σύσταση ιδιωτικού ταμείου ύψους 300 δισ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση της χώρας.

Όσον αφορά το τελευταίο μέτρο, ο Τραμπ φρόντισε σε άλλη μια οργισμένη του ανάρτηση στο Truth Social να διευκρινήσει ότι τα κονδύλια δεν θα είναι αμερικανικής προέλευσης.

Επιπλέον, ο Λευκός Οίκος δεν εξασφάλισε καμία σαφή δέσμευση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, για το οποίο βέβαια ο πλανητάρχης καυχιόταν ότι το είχε καταστρέψει στον πόλεμο των 12 ημερών το 2025.

Σημειώνουμε φυσικά ότι μόνο δεδομένη δεν πρέπει να θεωρείται η εφαρμογή της συμφωνίας, δεδομένης της αμοιβαίας καχυποψίας που επικρατεί.

Ο Τραμπ προβάλλεται συχνά ως ειρηνοποιός και ικανός deal maker. Εντούτοις, η πορεία των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή (και όχι μόνο) δεν επιβεβαιώνει κανέναν από αυτούς τους χαρακτηρισμούς.

Συνεπώς ο νικητής της σύγκρουσης είναι μάλλον το ιρανικό καθεστώς, το οποίο κατάφερε να ενισχύσει την ανθεκτικότητά του.

Αλήθεια, τι να σκέφτονται στον Λευκό Οίκο που η Βικιπαίδεια έχρισε –έστω και με μια δόση επιφύλαξης– το Ιράν ως στρατηγικό νικητή της σύγκρουσης;