Οι απόψεις του Έλληνα υπουργού Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη περί της μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους είναι σωστές. Ακόμη περισσότερο δε, είναι προφανές ότι ολόκληρο το χρέος του Δυτικού κόσμου, ΗΠΑ και ΕΕ είναι μη βιώσιμο.

Ας πρωτοτυπήσουμε. Ας μην γράψουμε για την Γιάνη, γιατί κοντεύει να γίνει βαρετό. Ας τον αφήσουμε λίγο να δημιουργήσει, μπορεί και κάτι να γίνει ποιος ξέρει;..

Οι διαπραγματεύσεις που άρχισαν αμέσως με το σχηματισμό της νέας κυβέρνησής μας,  είχαν ήδη ένα μεγάλο όφελος: τη βουτιά στα βαθιά νερά της εντατικής διαπαιδαγώγησης του Έλληνα στα χρηματοοικονομικά και στη λειτουργία των αγορών, πράγμα για το οποίο οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν κάνει και τόσα πολλά...

Επειδή στον Έλληνα υπουργό Oικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη αρέσει η ρόκ μουσική και είχε ο ίδιος αναφέρει το Hotel California των Eagles ώς παράδειγμα για την Ευρωζώνη, ερχόμαστε σήμερα να του θυμίσουμε ένα άλλο υπέροχο τραγούδι των Rolling Stones που ταιρίαζει νομίζω απόλυτα στην περίπτωση του. Το You Can't Always Get What You Want (But if you try sometimes you get what you need).

  Πριν καν προλάβει να ανασυνταχθεί η Αντιπολίτευση ώστε να ξεκινήσει -επιτέλους- το έργο της, κινδυνεύουμε να μείνουμε χωρίς Κυβέρνηση! Η αιφνίδια απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τα Ελληνικά ομόλογα, λίγες μόνον ώρες μετά την συνάντηση Ντράγκι - Βαρουφάκη, ολοκληρώνει μια εικόνα δυσμενέστατη για την ελληνική κυβέρνηση, σε περίπτωση που η τελευταία επιμείνει στην άκαμπτη στάση της αναφορικά με την τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων. Την εικόνα αυτή προσδιόρισε κατ’ αρχήν το περιεχόμενο του εγγράφου της Γερμανικής κυβέρνησης το οποίο “διέρρευσε” στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια της προετοιμασίας για το επόμενο EuroGroup. Πόσο δύσκολα όμως είναι τα πράγματα στην πραγματικότητα;

  Σε (πολιτικό) χρόνο "ντε-τε" (όπως το λέγαμε στον στρατό) μετά το οριστικό αποτέλεσμα των εκλογών, η χώρα απέκτησε κυβέρνηση με υποσχεθείσα δεδηλωμένη πλειοψηφία στην Βουλή. Αμέσως ορκίστηκε ο νέος Πρωθυπουργός και συντομότατα ακολούθησε το νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Στο καπάκι, άρχισε ένας ειδησεογραφικά καταιγιστικός μαραθώνιος δηλώσεων, διακηρύξεων, μηνυμάτων, τηλεφωνικών επαφών, επισκέψεων, συναντήσεων και ταξιδιών από και προς την Ευρώπη με αποκλειστικό θέμα την (υπο διαμόρφωση) νέα στάση της χώρα ως προς το Χρέος, το Μνημόνιο, τις δανειακές συμβάσεις, τυχόν νέο μεσοπρόθεσμο, την τρόικα, το πρόγραμμα αποπληρωμών, τις επείγουσες μεταρρυθμίσεις... 

Μετά από το τριήμερο χαράς και ιλαρότητας που μας χάρισε η περιοδεία Βαρουφάκη στους "φιλικούς" ηγέτες αλλά κυρίως στα παγκόσμια τηλεοπτικά δίκτυα, έρχεται η ώρα της προσγείωσης στην πολύ σκληρή ευρωπαική πραγματικότητα. Οι συναντήσεις με Ντράγκι σήμερα και Σόιμπλε αύριο, δεν θα είναι τόσο ευχάριστες όσο φανταζόμασταν. 

 Η Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου δεν ήταν Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου και σίγουρα δεν θα είναι Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου, ή Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου και πάει λέγοντας.

Η γεωπολιτική σημασία των όσων λέχθηκαν προχθες το βράδυ από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ υπέρ της Ελλάδας διαθέτει μια «κρυφή» πλευρά, που ίσως είναι σκόπιμο να φωτίσουμε στο άρθρο αυτό. Έχει σημασία να δούμε γιατί ο Πρόεδρος Obama αποφάσισε αυτή την ώρα να στηρίξει με τέτοιο τρόπο, ασυνήθη για τα διπλωματικά δεδομένα είναι αλήθεια, τον ελληνικό λαό και τη νέα του Κυβέρνηση:

Στο σκηνικό της έντασης που δημιουργήθηκε από τις πρώτες ημέρες της νέας διακυβέρνησης, ένα στοιχείο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση Τσίπρα αναλαμβάνει πρωτοβουλία, ανοίγει τα χαρτιά της και ξεκινά μία συζήτηση με τους ξένους. Η συζήτηση έχει χαρακτηριστικά σύγκρουσης, οι ξένοι δανειστές και κυρίως οι Γερμανοί εμφανίζονται αιφνιδιασμένοι, θυμωμένοι και έξαλλοι, όμως κάτι είναι διαφορετικό. Η συζήτηση έχει περιεχόμενο και την παρακολουθούν όλοι. Αυτό φάνηκε ήδη από τις πρώτες επαφές του Βαρουφάκη στο Παρίσι, την προσεκτική κίνηση της γαλλικής κυβέρνησης και φυσικά από τις δηλώσεις Ομπάμα, ο οποίος έχει επανειλημμένως διαμηνύσει ότι στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα δεν είναι πλέον διατεθειμένος να πληρώνει την ανορθολογική και κοντόφθαλμη οικονομική πολιτική της Γερμανίας.

  Όταν οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, ο Πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής και τα μεγαλύτερα funds του κόσμου, παρεμβαίνουν με αυτό τον άμεσο τρόπο για να υποστηρίξουν την ελληνική προσπάθεια διαπραγμάτευσης, δεν το κάνουν από ευαισθησία για τον ελληνικό λαό που υποφέρει από τη λιτότητα. Μπορεί να λένε έτσι, αλλά κάτι άλλο έχουν στο μυαλό τους. Αυτό το άλλο, εμείς δεν το ξέρουμε, αλλά μοιάζει να είναι ένα σκληρό παιχνίδι των ΗΠΑ με στόχο να υποβαθμίσουν την γερμανική ηγεμονία και να βάλουν τους Γάλλους στο παιχνίδι. Το γιατί, είναι δικό τους θέμα και εκεί χωράνε πάρα πολλές γεωπολιτικές αναλύσεις και ακόμη περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας. Δεν θα ασχοληθούμε με αυτές, όλοι εξάλλου τις φαντάζονται. Πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι μέσα σε αυτή την "καραμπόλα" δεν αποκλείεται κάποια στιγμή οι Αμερικανοί να τα βρούν με τους Γερμανούς σε κάποιο άλλο ζήτημα (που δεν ξέρουμε ποιό είναι) και να μας εγκαταλείψουν αυτοστιγμί.

  Η πρώτη εβδομάδα της κυβέρνησης αποκάλυψε μια διγλωσσία γεμάτη αντιφάσεις.

Μετά από κάποιες πρόσφατες αναρτήσεις και δημοσιεύσεις μου, ορισμένοι φίλοι στα σόσιαλ μίντια είναι με το δάκτυλο στο ποντίκι, έτοιμοι να με αποκαλέσουν "παπαγαλάκι του Σύριζα" και να με διαγράψουν.  Χαλαρώστε! Οι εκλογές είναι ακόμα νωπές (στα γραφεία των ηττημένων της προηγούμενης Συγκυβέρνησης, ακόμα ρέει το αίμα), η νέα Συγκυβέρνηση μόλις ορκίστηκε, οι σεμνές τελετές παράδοσης-παραλαβής των υπουργείων καλά-καλά δεν ολοκληρώθηκαν. Απαιτείται νηφαλιότητα απ' όλους εμάς τους "κριτικούς του πληκτρολογίου" ώστε να αξιολογηθούν σωστά τα σημαντικά και τα λιγότερο σημαντικά, να επισημανθούν τα πεδία όπου θα πρέπει κατ' αρχήν να εστιάσει η κριτική αξιολόγηση των κυβερνητικών πράξεων, να γνωστοποιηθούν τυχόν φαινομενικά δευτερεύουσες πτυχές που αποκρύπτουν ή παραπλανούν. Κυρίως όμως να παρέλθει ο, φυσιολογικός για τα πρωτίστως "κουτσομπολίστικα" σόσιαλ μήντια πακτωλός αναρτήσεων που επικεντρώνουν σε ενδυματολογικές επιλογές, σε έλλειψη σαβουάρ βιβρ, στην απλυσιά των αριστεροτέτοιων, στην αμηχανία του Παπούλια, στην ανθοδέσμη του Μεϊμαράκη, στο σαραβαλάκι του Σκουρλέτη, τα ποιήματα του "κοτσιδάκια" υπουργού... "Σκάβουν" όλοι αίφνης στα αρχεία ετών, ανασύρουν παλαιές δηλώσεις των σημερινών υπουργών για να "αποδείξουν" διγλωσσία, τούμπες, ασυναρτησίες, ανακολουθίες και γενικώς την αφερεγγυότητα του Σύριζα. Είπαμε: το verba volant, scripta manent είναι μάλλον παρωχημένο, σήμερα που ο καθείς μπορεί να τουητάρει. Για μένα, μετράνε πρωτίστως οι πράξεις. Είτε αυτές είναι η ψήφος που ρίχνει κανείς, είτε τα νομοσχέδια που υπογράφει ως μέλος της κυβέρνησης.

Αν κάτι έχει γίνει σαφές στις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης Τσίπρα, είναι η εκδήλωση της αντιπαράθεσης μεταξύ αγγλοαμερικανών και Ευρωπαίων στο «ουδέτερο» γήπεδο της Ελλάδας.

Δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει όσους πανικοβάλονται με τις πρώτες δηλώσεις των νέων υπουργών. Είναι πράγματι εμπρηστικές και πολλές από αυτές παράλογες.