Η γεωπολιτική σημασία των όσων λέχθηκαν προχθες το βράδυ από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ υπέρ της Ελλάδας διαθέτει μια «κρυφή» πλευρά, που ίσως είναι σκόπιμο να φωτίσουμε στο άρθρο αυτό. Έχει σημασία να δούμε γιατί ο Πρόεδρος Obama αποφάσισε αυτή την ώρα να στηρίξει με τέτοιο τρόπο, ασυνήθη για τα διπλωματικά δεδομένα είναι αλήθεια, τον ελληνικό λαό και τη νέα του Κυβέρνηση:

Στο σκηνικό της έντασης που δημιουργήθηκε από τις πρώτες ημέρες της νέας διακυβέρνησης, ένα στοιχείο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση Τσίπρα αναλαμβάνει πρωτοβουλία, ανοίγει τα χαρτιά της και ξεκινά μία συζήτηση με τους ξένους. Η συζήτηση έχει χαρακτηριστικά σύγκρουσης, οι ξένοι δανειστές και κυρίως οι Γερμανοί εμφανίζονται αιφνιδιασμένοι, θυμωμένοι και έξαλλοι, όμως κάτι είναι διαφορετικό. Η συζήτηση έχει περιεχόμενο και την παρακολουθούν όλοι. Αυτό φάνηκε ήδη από τις πρώτες επαφές του Βαρουφάκη στο Παρίσι, την προσεκτική κίνηση της γαλλικής κυβέρνησης και φυσικά από τις δηλώσεις Ομπάμα, ο οποίος έχει επανειλημμένως διαμηνύσει ότι στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα δεν είναι πλέον διατεθειμένος να πληρώνει την ανορθολογική και κοντόφθαλμη οικονομική πολιτική της Γερμανίας.

  Όταν οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, ο Πρόεδρος της Ευρωπαικής Επιτροπής και τα μεγαλύτερα funds του κόσμου, παρεμβαίνουν με αυτό τον άμεσο τρόπο για να υποστηρίξουν την ελληνική προσπάθεια διαπραγμάτευσης, δεν το κάνουν από ευαισθησία για τον ελληνικό λαό που υποφέρει από τη λιτότητα. Μπορεί να λένε έτσι, αλλά κάτι άλλο έχουν στο μυαλό τους. Αυτό το άλλο, εμείς δεν το ξέρουμε, αλλά μοιάζει να είναι ένα σκληρό παιχνίδι των ΗΠΑ με στόχο να υποβαθμίσουν την γερμανική ηγεμονία και να βάλουν τους Γάλλους στο παιχνίδι. Το γιατί, είναι δικό τους θέμα και εκεί χωράνε πάρα πολλές γεωπολιτικές αναλύσεις και ακόμη περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας. Δεν θα ασχοληθούμε με αυτές, όλοι εξάλλου τις φαντάζονται. Πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι μέσα σε αυτή την "καραμπόλα" δεν αποκλείεται κάποια στιγμή οι Αμερικανοί να τα βρούν με τους Γερμανούς σε κάποιο άλλο ζήτημα (που δεν ξέρουμε ποιό είναι) και να μας εγκαταλείψουν αυτοστιγμί.

  Η πρώτη εβδομάδα της κυβέρνησης αποκάλυψε μια διγλωσσία γεμάτη αντιφάσεις.

Μετά από κάποιες πρόσφατες αναρτήσεις και δημοσιεύσεις μου, ορισμένοι φίλοι στα σόσιαλ μίντια είναι με το δάκτυλο στο ποντίκι, έτοιμοι να με αποκαλέσουν "παπαγαλάκι του Σύριζα" και να με διαγράψουν.  Χαλαρώστε! Οι εκλογές είναι ακόμα νωπές (στα γραφεία των ηττημένων της προηγούμενης Συγκυβέρνησης, ακόμα ρέει το αίμα), η νέα Συγκυβέρνηση μόλις ορκίστηκε, οι σεμνές τελετές παράδοσης-παραλαβής των υπουργείων καλά-καλά δεν ολοκληρώθηκαν. Απαιτείται νηφαλιότητα απ' όλους εμάς τους "κριτικούς του πληκτρολογίου" ώστε να αξιολογηθούν σωστά τα σημαντικά και τα λιγότερο σημαντικά, να επισημανθούν τα πεδία όπου θα πρέπει κατ' αρχήν να εστιάσει η κριτική αξιολόγηση των κυβερνητικών πράξεων, να γνωστοποιηθούν τυχόν φαινομενικά δευτερεύουσες πτυχές που αποκρύπτουν ή παραπλανούν. Κυρίως όμως να παρέλθει ο, φυσιολογικός για τα πρωτίστως "κουτσομπολίστικα" σόσιαλ μήντια πακτωλός αναρτήσεων που επικεντρώνουν σε ενδυματολογικές επιλογές, σε έλλειψη σαβουάρ βιβρ, στην απλυσιά των αριστεροτέτοιων, στην αμηχανία του Παπούλια, στην ανθοδέσμη του Μεϊμαράκη, στο σαραβαλάκι του Σκουρλέτη, τα ποιήματα του "κοτσιδάκια" υπουργού... "Σκάβουν" όλοι αίφνης στα αρχεία ετών, ανασύρουν παλαιές δηλώσεις των σημερινών υπουργών για να "αποδείξουν" διγλωσσία, τούμπες, ασυναρτησίες, ανακολουθίες και γενικώς την αφερεγγυότητα του Σύριζα. Είπαμε: το verba volant, scripta manent είναι μάλλον παρωχημένο, σήμερα που ο καθείς μπορεί να τουητάρει. Για μένα, μετράνε πρωτίστως οι πράξεις. Είτε αυτές είναι η ψήφος που ρίχνει κανείς, είτε τα νομοσχέδια που υπογράφει ως μέλος της κυβέρνησης.

Αν κάτι έχει γίνει σαφές στις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης Τσίπρα, είναι η εκδήλωση της αντιπαράθεσης μεταξύ αγγλοαμερικανών και Ευρωπαίων στο «ουδέτερο» γήπεδο της Ελλάδας.

Δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει όσους πανικοβάλονται με τις πρώτες δηλώσεις των νέων υπουργών. Είναι πράγματι εμπρηστικές και πολλές από αυτές παράλογες.

Οι μπαρουτοκαπνισμένοι προπονητές ποδοσφαίρου, είχαν ένα κλασσικό αξίωμα: «η ήττα σε κάνει μάγκα- έλεγαν στα αποδυτήρια- οι νίκες δεν διδάσκουν κανέναν». Ο άδοξος τρόπος που εγκατέλειψε το Μαξίμου ο Αντώνης Σαμαράς, αποκάλυψε μιαν αποκαρδιωτική ποιότητα.

Ποιος θα ήθελε να είναι σήμερα στη θέση του Αλέξη Τσίπρα;

Με την ανακοίνωση των μέτρων Ντράγκι, αναφορικά με το νέο ρόλο της ΕΚΤ, όλοι περιμέναμε την αντίδραση της Γερμανικής «ορθοδοξίας» στο επίμαχο αυτό θέμα. Έτσι, ο Πρόεδρος του γνωστού Γερμανικού Ινστιτούτου του IFO,  ο κος Χανς-Βέρνερ Σινν δεν άργησε να επικρίνει έντονα τη νομισματική χαλάρωση που προτείνει η ΕΚΤ, μια πολιτική που τη θεωρεί παράνομη καθώς παραβιάζει τις προβλέψεις συγκεκριμένου Άρθρου, (του Άρθρου 123) της Συνθήκης της Λισσαβόνας.

Τα πάντα, όλα, έχει η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και σε μεγάλο βαθμό απεικονίζει αυτό που είναι το κόμμα.

Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, και άρτι πρώην πρωθυπουργός της χώρας, Αντώνης Σαμαράς, επισφράγισε με την τελευταία του χειρονομία, σαν απερχόμενος δημόσιος υπάλληλος από το Μέγαρο Μαξίμου, τον νάρκισσο χαρακτήρα του, αρνούμενος να υποδεχθεί τον νέο πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και να του παραδώσει τα κλειδιά της ηγεσίας της Ελλάδας.

Ψυχρή και ανάποδη ήταν η υποδοχή που επιφύλαξαν οι αγορές στη νέα κυβέρνηση. Πρίν ακόμη ορκιστούν οι νέοι υπουργοί, ή απόδοση του ελληνικού δεκαετούς ομολόγου είχε εκτιναχθεί κοντά στο 10% με το διετές στο 14% και το χρηματιστήριο έπεφτε για δεύτερη μέρα περίπου 5% με τις τραπεζικές μετοχές στο limit down. Παράλληλα ο υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε έστελνε το μήνυμα μιλώντας στο Ευρωκοινοβούλιο ότι είναι χάσιμο χρόνου οποιαδήποτε συζήτηση τώρα για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και δήλωνε ότι δεν θα βάλει νερό στο κρασί του για τις μεταρρυθμίσεις. Ο δε ξένος τύπος απορούσε με το «παράξενο ζευγάρι» Τσίπρα – Καμένου (και δικαίως) παρόλο που τα ίδια έντυπα εύχονταν καλή επιτυχία στη νέα ελληνική κυβέρνηση.

Δεν πρόφτασε να εκπνεύσει η πρώτη NAVTEX η οποία σηματοδότησε την έναρξη ενός συντονισμένου σχεδίου προκλήσεων στην Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) και η Άγκυρα εξέδωσε μια δεύτερη οδηγία προς ναυτιλλόμενους στα νότια της Κύπρου, μπροστά στα απαθή βλέμματα της διεθνούς κοινότητας συμπεριλαμβανομένου και αυτού τούτου του ΓΓ του ΟΗΕ, ο οποίος θα έπρεπε να είναι φύση και θέση θεματοφύλακας της διασφάλισης της διεθνούς έννομης τάξης.

Πρώτη φορά από το 1981 ανοίγει στην Ελλάδα τέτοιο τεράστιο «παράθυρο ευκαιρίας»: η εκλογική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν προσεγγίζει, σε ψυχρά μαθηματικά, τη σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ σχεδόν τριανταπέντε χρόνια νωρίτερα, είναι στην ουσία σημαντικότερη. Συναισθηματικά, ψυχολογικά, είναι για τους Έλληνες ψηφοφόρους και φίλια διακείμενους αναζωογονητική, σχεδόν αναστάσιμη, αφού όλοι είναι πεπεισμένοι πως ξαναβρίσκουν την Ελπίδα μετά από έξη χρόνια σκληρής λιτότητας και βάρβαρης φορολογικής πολιτικής που τους είχαν κυριολεκτικά γονατίσει.