Όπως υπογραμμίζει το Politico, με δύο πρωθυπουργούς να έχουν ανατραπεί μέσα σε εννέα μήνες και το χρέος να αυξάνεται υπό το ανήσυχο βλέμμα των χρηματοπιστωτικών αγορών, η κατάσταση στο Παρίσι θυμίζει όλο και περισσότερο τη Ρώμη μεταξύ 1980 και 1990 — τότε που οι διαβόητα βραχύβιες ιταλικές κυβερνήσεις βυθίζονταν σε μια κρίση χρέους.
Η κυβέρνηση της Μελόνι, αντίθετα, αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική στη μείωση του τεράστιου ιταλικού χρέους και αναμένεται να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το τέλος της θητείας της. Αυτό προσφέρει στην Ιταλία μια γεύση πολιτικής σταθερότητας — χαρακτηριστικό που παραδοσιακά ανήκε στη Γαλλία.
Η Ιταλία φαίνεται να κερδίζει αυτόν τον γύρο της διασυνοριακής (αλπικής) αντιπαλότητας και δεν το κρύβει. Οι ιταλικές εφημερίδες και τα δεξιά μέσα ενημέρωσης που υποστηρίζουν τη Μελόνι επιδίδονται σε μια δόση… «χολερικής χαράς», όπως και ο ανατρεπτικός αναπληρωτής πρωθυπουργός Ματέο Σαλβίνι, που έσπευσε να πανηγυρίσει για μια «ακόμη ήττα» του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν.
Παρότι άλλοι σύμμαχοι της Μελόνι εκφράζουν ανησυχία για την κατάσταση στη Γαλλία, δεν χάνουν την ευκαιρία να επισημάνουν πως η δεξιά κυβέρνηση της Ρώμης πετυχαίνει εκεί που οι κεντρώες δυνάμεις του Παρισιού αποτυγχάνουν.
«Κατά βάθος, κάποιοι στην ιταλική κυβέρνηση μπορεί και να μη στενοχωριούνται ιδιαίτερα για την κατάσταση στη Γαλλία, απλώς δεν μπορούν να το πουν δημόσια», σχολιάζει ο Μαρκ Λαζάρ, ειδικός στις γαλλοϊταλικές σχέσεις και καθηγητής στα Πανεπιστήμια LUISS της Ρώμης και Sciences Po στο Παρίσι.
Η Γαλλία χάνει την επιρροή της στις Βρυξέλλες
Ο ευρωβουλευτής Νίκολα Προκατσίνι σημειώνει ότι η Γαλλία έχει αλλάξει πέντε πρωθυπουργούς σε λιγότερο από δύο χρόνια και φαίνεται να χάνει την επιρροή της στις Βρυξέλλες — τη στιγμή που η Ιταλία μπορεί να «επηρεάσει την ΕΕ» ακόμα περισσότερο απ’ ό,τι επί των ημερών του Μάριο Ντράγκι.
«Προφανώς, οι πολιτικές που προωθούνται από τις κυβερνήσεις Μακρόν είναι λανθασμένες», δήλωσε ο Προκατσίνι, συμπρόεδρος της ομάδας των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στενός σύμμαχος της Μελόνι.
Ένας βουλευτής από τον κυβερνητικό συνασπισμό της Μελόνι, που μίλησε ανώνυμα, σχολίασε με δόση ειρωνείας: «Λίγο μετά την κατηγορία του Γάλλου πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού ότι κάνουμε φορολογικό ντάμπινγκ, η δική του κυβέρνηση… “νταμπαρίστηκε”!»
Η αναφορά αφορούσε τις κατηγορίες του Μπαϊρού τον προηγούμενο μήνα ότι η ιταλική κυβέρνηση προσπαθεί να δελεάσει εύπορα γαλλικά νοικοκυριά με φορολογικά κίνητρα ώστε να μετακομίσουν στην Ιταλία.
Αυτό ήταν το τελευταίο επεισόδιο σε μια σειρά δημόσιων διαφωνιών ανάμεσα στο Παρίσι και τη Ρώμη — με άλλα θέματα διαμάχης να περιλαμβάνουν τη μετανάστευση και τα δικαιώματα των αμβλώσεων.
Ποιος είναι ποιος;
Μετά τις πρόωρες εκλογές στη Γαλλία το καλοκαίρι του 2024, που οδήγησαν σε κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία, ο Μακρόν προσπαθεί μάταια να πείσει τους Γάλλους βουλευτές να συμμετάσχουν σε διακομματικές συνεργασίες — μια πρακτική συνηθισμένη στην Ιταλία ή τη Γερμανία, αλλά σπάνια στη Γαλλία.
Η θητεία του νέου Γάλλου πρωθυπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνύ ξεκίνησε με έντονο... ιταλικό άρωμα, καθώς ο Μακρόν του ζήτησε να κάνει διαβουλεύσεις με τα κόμματα για τον προϋπολογισμό του επόμενου έτους πριν σχηματίσει κυβέρνηση. Η κίνηση θυμίζει την «διερευνητική εντολή» που οι Ιταλοί πρόεδροι δίνουν σε υποψήφιους πρωθυπουργούς για να ελέγξουν αν υπάρχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία που να στηρίξει μια κυβέρνηση.
Ο Λεκορνύ, ωστόσο, προσπαθεί να εξασφαλίσει την απαραίτητη στήριξη για να περάσει έναν προϋπολογισμό που θα κάνει τα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας να μοιάζουν λιγότερο με της Ιταλίας — χώρα που για καιρό ταυτιζόταν με σπάταλες πολιτικές και μη βιώσιμο χρέος.
Και οι δύο χώρες έχουν πλέον δημόσιο χρέος άνω των 3 τρισ. ευρώ. Ωστόσο, ενώ και η Ιταλία υπέπεσε σε δημοσιονομικά λάθη κατά την πανδημία — με χαρακτηριστικό παράδειγμα το διαβόητο «σούπερ μπόνους» — έχει καταφέρει να βελτιώσει την πορεία της τα τελευταία δύο χρόνια.
