Σε πρόσφατο άρθρο επισημαίνονται οι έντονες συγκρούσεις μεταξύ βασικών στόχων στις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, όπως τα κίνητρα για εργασία, το κόστος και οι διανεμητικές επιπτώσεις. Οι ερευνητές του ifo θεωρούν επομένως αναγκαίο να ιεραρχηθούν πολιτικές προτεραιότητες με πιο ξεκάθαρο τρόπο και προειδοποιούν για «παρεξηγημένους στόχους». «Οι μεταρρυθμίσεις συχνά αποτυγχάνουν όχι επειδή λείπουν οι καλές ιδέες, αλλά επειδή προσπαθούμε να πετύχουμε πάρα πολλούς στόχους ταυτόχρονα», δηλώνει ο Maximilian Blömer, επικεφαλής Εκ των Προτέρων Αξιολόγησης Πολιτικής στο ifo Center for Macroeconomics and Surveys.

Μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν τα κίνητρα για εργασία, για παράδειγμα, μπορεί να αυξήσουν το κόστος αν δεν απευθύνονται στις σωστές ομάδες. Από την άλλη, πιο αυστηροί στόχοι εξοικονόμησης θέτουν σε κίνδυνο τους διανεμητικούς στόχους όταν βασίζονται αποκλειστικά σε περικοπές παροχών. Ο συχνά αναφερόμενος αριθμός των δικαιούχων του επιδόματος του πολίτη μπορεί να είναι παραπλανητικός ως στόχος, εάν μεταρρυθμίζεται συνολικά το κοινωνικό σύστημα. «Ελάχιστα επιτυγχάνουμε απλώς αλλάζοντας ονόματα παροχών ή μεταφέροντας τους δικαιούχους του επιδόματος του πολίτη σε άλλα κοινωνικά επιδόματα, όπως το συμπλήρωμα παιδιού ή το επίδομα στέγασης», αναφέρει η Lilly Fischer, υποψήφια διδάκτορας στο ifo Center for Macroeconomics and Surveys.

Την ίδια στιγμή, αναλύσεις του ifo δείχνουν ότι ισορροπημένες μεταρρυθμίσεις είναι εφικτές, για παράδειγμα μέσω της συγχώνευσης κοινωνικών παροχών. Μια τέτοια προσέγγιση εξετάζει ταυτόχρονα το επίδομα του πολίτη, το επίδομα στέγασης και το συμπλήρωμα παιδιού και λαμβάνει υπόψη ένα σύνολο στόχων, όπως τη συμμετοχή στην αγορά εργασίας, το δημοσιονομικό κόστος και τις διανεμητικές επιπτώσεις. «Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να σχεδιάζονται έτσι ώστε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους να είναι ευδιάκριτα. Επιπλέον, τα σχέδια θα πρέπει να αναλύονται διεξοδικά πριν γίνουν νόμος», δηλώνει η Theresa Lange, ειδική στο ifo Center for Macroeconomics and Surveys. Σύμφωνα με τους ερευνητές, μια καλά μελετημένη προσέγγιση των στόχων και των μεταξύ τους συγκρούσεων θα είναι καθοριστική για μια λειτουργική μεταρρύθμιση του κοινωνικού κράτους.