Το Πεκίνο επαναλαμβάνει διαχρονικά ότι θεωρεί την Ταϊβάν αναπόσπαστο μέρος της κινεζικής επικράτειας και δεν αποκλείει τη χρήση βίας για την επίτευξη της «επανένωσης».
Από την πλευρά της, η επικεφαλής του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης της Ταϊβάν, του Κουομιντάνγκ (KMT), τόνισε ότι οι λαοί και των δύο πλευρών επιθυμούν αμοιβαία επωφελείς σχέσεις και ότι οι επαφές θα πρέπει να βασίζονται στην ισοτιμία και τον αμοιβαίο σεβασμό. Παράλληλα, εξέφρασε την ελπίδα ότι μέσω διπλωματικών προσπαθειών το Στενό της Ταϊβάν δεν θα αποτελεί πλέον πεδίο πιθανής σύγκρουσης ή «σκακιέρα παρέμβασης εξωτερικών δυνάμεων».
Σε δηλώσεις της προς δημοσιογράφους, η Τσενγκ ανέφερε ότι ο Σι της είπε πως η Κίνα σέβεται το διαφορετικό κοινωνικό σύστημα και τον τρόπο ζωής της Ταϊβάν, εκφράζοντας όμως την προσδοκία η Ταϊβάν να αναγνωρίσει τα αναπτυξιακά επιτεύγματα της ηπειρωτικής Κίνας.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dhnuzuomw055?integrationId=eexbs1jkg0kofln}
Σύμφωνα με αναφορές κινεζικών κρατικών μέσων, ο Σι υπογράμμισε επίσης ότι «οι άνθρωποι και στις δύο πλευρές του Στενού είναι Κινέζοι, μέλη μιας οικογένειας που επιδιώκουν ειρήνη, ανάπτυξη και συνεργασία».
Στην Ταϊπέι, ο αρμόδιος για τις σχέσεις με την Κίνα αξιωματούχος Τσίου Τσούι-τσένγκ δήλωσε ότι το μέλλον της Ταϊβάν μπορεί να αποφασιστεί μόνο από τον λαό της και κάλεσε το Πεκίνο να συνομιλεί με τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του νησιού. Κατηγόρησε επίσης την Κίνα ότι επιχειρεί να παρουσιάσει ψευδώς το ζήτημα ως εσωτερική της υπόθεση. «Οι Κινέζοι κομμουνιστές δημιουργούν σκόπιμα την ψευδή εντύπωση ότι η Ταϊβάν είναι μια εσωτερική υπόθεση της Κίνας», πρόσθεσε.
Ιστορικά, μετά τον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο του 1949, η ηττημένη κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κίνας κατέφυγε στην Ταϊβάν, ενώ οι κομμουνιστές του Μάο ίδρυσαν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Έκτοτε, οι δύο πλευρές δεν αναγνωρίζουν η μία την άλλη.
Σήμερα, το Κουομιντάνγκ τάσσεται υπέρ στενότερων σχέσεων με το Πεκίνο, σε αντίθεση με το κυβερνών Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα, ενώ στην κοινωνία της Ταϊβάν επικρατεί ευρέως η άποψη διατήρησης του σημερινού status quo, χωρίς επίσημη ένωση ή ανακήρυξη ανεξαρτησίας.
