«Όποιος εξετάζει αποκλειστικά το ποσοστό των εισφορών για την ασφάλιση υγείας βλέπει, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο τη μισή εικόνα», δηλώνει ο ερευνητής του ifo, Roman Klimke.

«Μια περικοπή παροχών που εξοικονομεί χρήματα σήμερα μπορεί να μειώσει αύριο την ικανότητα προς εργασία και, κατά συνέπεια, να περιορίσει τα έσοδα από εισφορές, ενώ παράλληλα να αυξήσει τις δαπάνες σε άλλους τομείς του κράτους πρόνοιας».

Ωστόσο, αυτό δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως άλλοθι για την αύξηση των δαπανών υγείας χωρίς περιορισμούς: οι υπηρεσίες των οποίων το όφελος δεν έχει αποδειχθεί δεν έχουν θέση σε ένα σύστημα χρηματοδότησης που βασίζεται στην αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης.

«Είναι καθοριστικής σημασίας το κόστος και το όφελος να μην αξιολογούνται αποκλειστικά στο πλαίσιο του προϋπολογισμού της GKV», τονίζει ο Klimke.

Η Επιτροπή Χρηματοδότησης της Υγείας έχει ποσοτικοποιήσει την ανάγκη για άμεση παρέμβαση στη GKV και έχει προτείνει, μεταξύ άλλων, εκτεταμένες περικοπές. Ο Klimke και η συν-συγγραφέας του, Maria Polyakova από το Πανεπιστήμιο Stanford, υποστηρίζουν ότι η πολιτική υγείας θα πρέπει να αξιολογείται και με βάση τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της στην ικανότητα προς εργασία, στην ανάγκη για μακροχρόνια φροντίδα και στα δημόσια οικονομικά.

Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, το ίδιο άτομο είναι διαδοχικά ασθενής, εργαζόμενος, ασφαλισμένος που καταβάλλει εισφορές και, αργότερα, ενδεχομένως δικαιούχος υπηρεσιών μακροχρόνιας φροντίδας. Ως εκ τούτου, οι εξοικονομήσεις σε έναν τομέα του συστήματος μπορεί να μεταφέρουν το οικονομικό βάρος σε κάποιον άλλο. Σήμερα, σχεδόν οι μισοί άνθρωποι ηλικίας 55 έως 64 ετών δηλώνουν ότι πάσχουν ήδη από κάποιο χρόνιο νόσημα, γεγονός που καταδεικνύει πόσο στενά συνδέονται η υγεία και η ικανότητα προς εργασία στις μεγαλύτερες ηλικίες.

«Μια μεταρρύθμιση που απλώς μεταφέρει τις δαπάνες από ένα ταμείο σε ένα άλλο δεν επιφέρει πραγματική εξοικονόμηση για το κράτος πρόνοιας», υπογραμμίζει ο Klimke.

Για τον λόγο αυτό, οι συγγραφείς προτείνουν την υιοθέτηση ενός ενιαίου προϋπολογισμού του κράτους πρόνοιας, ο οποίος θα αξιολογεί το κόστος και τα οφέλη σε όλους τους βασικούς πυλώνες του κοινωνικού συστήματος: την υγειονομική περίθαλψη, τη μακροχρόνια φροντίδα, το συνταξιοδοτικό σύστημα και τους θεσμούς της αγοράς εργασίας.