«Σιγά σιγά όταν καταλάβαμε, βιώσαμε το απόλυτο κενό», είπε ο κ. Πλακιάς περιγράφοντας τα πρώτα στάδια του πένθους. «Δεν είχαμε το κουράγιο να σηκωθούμε από τα κρεβάτια μας. Έψαχνα να δω αν τα παιδιά μας χρειάζονταν, αν φώναξαν ‘μπαμπά’, ‘μαμά’ και δεν ήμουν εκεί να τα βοηθήσω. Αυτό με έτρωγε».
Η απώλεια των τριών κοριτσιών, όπως τόνισε, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη στη μνήμη της οικογένειας: «Ο αριθμός τρία στην οικογένειά μας ακόμα με τρομάζει. Δεν σκέφτομαι τρία, σκέφτομαι ότι αυτά τα παιδιά ήταν ένα. Μαζί ήρθαν στη ζωή, αγκαλιά έφυγαν».
Ο κ. Πλακιάς εξέφρασε ανοιχτά το θυμό του για όσους θεωρεί υπεύθυνους για το δυστύχημα και ξεκαθάρισε ότι δεν δέχεται ο χαρακτηρισμός του «πλημμελήματος» στην ποινική αξιολόγηση της υπόθεσης. «Η λέξη πλημμέλημα δεν πρέπει να υπάρχει στην υπόθεση των Τεμπών, αλλά κακούργημα. Και από τον Καραμανλή, τον Τριαντόπουλο μέχρι τον σταθμάρχη. Και ο πρωθυπουργός πρέπει να λογοδοτήσει», τόνισε, επιμένοντας στο ερώτημα που θέτει εδώ και καιρό: «Εκείνο το βράδυ ο πρωθυπουργός ενημερωνόταν, ναι ή όχι; Γιατί δεν απαντάει;».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, την οποία χαρακτήρισε καταλύτη για να «ταρακουνηθεί το σύστημα», ενώ αποστασιοποιήθηκε από κάθε προσπάθεια εκμετάλλευσής της: «Δεν πήγα στον Πάνο Ρούτσι, γιατί φοβόμουν ότι θα κάνω κακό αντί για καλό. Ήταν μία απόφαση του Πάνου, δεν μπορεί να την καπηλευτεί κανένας άλλος».
Ο κ. Γεωργιάδης αναδημοσιεύει τις απόψεις μου για να διχάσει τους γονείς
Ένα ακόμη σημείο που προκάλεσε την οργή του κ. Πλακιά ήταν η δημόσια αναδημοσίευση των λόγων του από τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. «Θυμώνω που ο Άδωνις Γεωργιάδης αναδημοσιεύει τις απόψεις μου. Δεν υπάρχει λόγος ο Γεωργιάδης να αναφέρεται στο όνομά μου… Εχει σκεφτεί κανείς ότι χρησιμοποιεί τις απόψεις μου για να διχάσει εμάς τους γονείς;», είπε, καταγγέλλοντας ότι τέτοιες ενέργειες σπέρνουν διχασμό σε ένα τραγικά πληγωμένο οικογενειακό σώμα.
Παρά τις αντιθέσεις που προκύπτουν στη δημόσια σφαίρα, ο κ. Πλακιάς κράτησε θερμές ευχές για την άλλη πλευρά των θυμάτων: «Πάντα θα κάνω μία αγκαλιά στη Μαρία Καρυστιανού. Είναι η μάνα που έχασε το παιδί της. Δεν μπορώ να ακυρώσω τη Μαρία, όταν ήταν η πρώτη που πήγε στο σημείο μηδέν και έδειξε με το δάχτυλο και ρώτησε ποιος το έκανε».
Στη συνέντευξη δεν έλειψαν οι προσωπικές εκμυστηρεύσεις: η υπόσχεση που είχε δώσει στα κορίτσια «ότι δεν θα πάθουν ποτέ τίποτα» και το βάρος της αδυναμίας να τηρήσει αυτή την υπόσχεση. «Μου έφυγαν μέσα από τα χέρια, αυτό δεν θα το συγχωρήσω», είπε με πικρία.
Ο αγώνας για δικαιοσύνη, όπως τον περιγράφει ο κ. Πλακιάς, συνεχίζεται και συνδέεται με τις πολιτικές διαστάσεις που έχει πάρει η υπόθεση. «Εάν ακούσω στο δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος και για πλημμέλημα, θα βάλω τα οστά των παιδιών μου στην έδρα και θα πω ‘ορίστε, θα σας δικάσουν τα παιδιά μου’ και θα φύγω», προειδοποίησε, δείχνοντας ότι τα συναισθήματα και οι απαιτήσεις της οικογένειας παραμένουν αμείωτα.
Η εικόνα που περιγράφει, άδεια δωμάτια, κενά κρεβάτια, είναι μια καθημερινή υπενθύμιση του τραύματος που έχει αφήσει πίσω του το δυστύχημα. «Πως να συνηθίσω αυτή την εικόνα; Τα παιδιά μου είναι κάπου μακριά, θα τα δω, ο χρόνος περνάει. Μία μέρα πιο κοντά σε αυτές», είπε, κλείνοντας με μια ανθρώπινη, πονεμένη προσμονή της επανένωσης.
Δύο χρόνια μετά, ο πόνος παραμένει προσωπικός. Η υπόθεση όμως παραμένει και δημόσιο ζήτημα, δικαστικά, πολιτικά και ηθικά, με την οικογένεια Πλακιά να ζητά απαντήσεις, ευθύνες και, πάνω απ’ όλα, δικαιοσύνη.
