Ο επικεφαλής της METLEN επισημαίνει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να ολοκληρωθεί η πράσινη μετάβαση για να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας, καθώς το ενεργειακό κόστος θα συνεχίσει για χρόνια να επηρεάζει τις επενδύσεις, τη βιομηχανική παραγωγή και τα νοικοκυριά.
Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Μυτιληναίου στο LinkedIn:
«Το βιομηχανικό μέλλον της ΕΕ δεν θα διαμορφωθεί μόνο από τις φιλοδοξίες της, αλλά από την ικανότητά της να μετατρέψει τη στρατηγική σε επενδύσεις.
Η ομιλία της Προέδρου φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης την περασμένη εβδομάδα περιείχε αρκετά μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Η προτεινόμενη Ευρωπαϊκή Εταιρεία για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια χρήσιμη βιομηχανική πρωτοβουλία. Η Ευρώπη εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τρίτες χώρες για πολλά από τα υλικά που στηρίζουν την ενεργειακή μετάβαση, τις ψηφιακές τεχνολογίες, τις αμυντικές εφαρμογές και την προηγμένη μεταποίηση.
Η μετάβαση από τον εντοπισμό των ευάλωτων σημείων στη δημιουργία πραγματικών δυνατοτήτων είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε. Αυτό σημαίνει στήριξη ώριμων έργων εξόρυξης, διύλισης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης στην Ευρώπη, παράλληλα με τη διασφάλιση διαφοροποιημένων συνεργασιών με αξιόπιστους προμηθευτές και τη δημιουργία πραγματικά ελκυστικών συνθηκών για μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας.
Εξίσου σημαντική, ωστόσο, ήταν η αναγνώριση ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια επείγουσα και ευρεία πρόκληση ανταγωνιστικότητας.
Η στρατηγική αυτονομία, οι κρίσιμες πρώτες ύλες, οι μπαταρίες, η τεχνητή νοημοσύνη, οι αμυντικές τεχνολογίες και η βιομηχανική απανθρακοποίηση απαιτούν πρωτοφανή επίπεδα κεφαλαιακών επενδύσεων. Ωστόσο, οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται τελικά με βάση τα οικονομικά θεμελιώδη μεγέθη. Και ίσως το σημαντικότερο από αυτά είναι η ενέργεια.
Ο μακροπρόθεσμος στόχος της Ευρώπης να μειώσει την εξάρτησή της από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, να επεκτείνει την πυρηνική και ανανεώσιμη παραγωγή και να ενισχύσει τις ενεργειακές υποδομές κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως, ο τελικός στόχος και η μετάβαση προς αυτόν δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να καταναλώνει περίπου 450 εκατ. τόνους πετρελαίου και περίπου 340 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Ακόμη και σύμφωνα με τις βασικές προβλέψεις, τα μεγέθη αυτά παραμένουν ιδιαίτερα σημαντικά έως το 2030 και ακόμη και το 2035. Για τα επόμενα χρόνια, οι υδρογονάνθρακες θα συνεχίσουν να επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, τις τιμές χονδρικής της ηλεκτρικής ενέργειας και τους ενεργειακούς λογαριασμούς που πληρώνουν τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.
Όπως σημείωσε ο Μάριο Ντράγκι στην έκθεσή του, τα πλήρη οφέλη της πράσινης μετάβασης στην ανταγωνιστικότητα θα υλοποιηθούν μόνο όταν ολοκληρωθούν και ενσωματωθούν στο σύστημα επαρκείς επενδύσεις σε καθαρή παραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση και ευελιξία του ενεργειακού συστήματος.
Αυτή η πραγματικότητα έχει μια σημαντική συνέπεια.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει να έρθει το μελλοντικό ενεργειακό σύστημα προτού αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας. Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για την ίδια τη μετάβαση.
Αυτό απαιτεί μια πραγματικά ευρωπαϊκή απάντηση στην ενεργειακή πρόκληση. Όχι ένα μωσαϊκό εθνικών μέτρων, διαθέσιμο μόνο στα κράτη-μέλη με τη μεγαλύτερη δημοσιονομική δυνατότητα, αλλά κοινές ευρωπαϊκές λύσεις, με τη στήριξη ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, σχεδιασμένες ώστε να διατηρούν τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα όσο προχωρά η μετάβαση.
Η παγκόσμια ανταγωνιστικότητα δεν είναι η ανταμοιβή στο τέλος της μετάβασης. Είναι αυτή που επιτρέπει στη μετάβαση να πραγματοποιηθεί εξαρχής».
