Στον 21ο αιώνα, η ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται μόνο σε τόνους οπλισμού, ακόμη και του πλέον εξελιγμένου, ή σε εντυπωσιακά διπλωματικά τελετουργικά όταν δεν εδράζονται σε μία στέρεη και πολυδιάστατη πολιτική και οικονομική διπλωματία. Οι εξελίξεις μετά την εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ κατέδειξαν πως η οικονομική ακτινοβολία και δύναμη ενός κράτους μετριέται στο βάθος και το εύρος του εμπορίου του και, μέσω αυτού, στη δυνατότητά του να διεκδικεί, να επηρεάζει και να διαμορφώνει τους όρους του διεθνούς παιχνιδιού. Το εμπόριο, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια οικονομική δραστηριότητα. Είναι εργαλείο γεωπολιτικής επιρροής, πυλώνας εθνικής αυτοπεποίθησης και μοχλός κοινωνικής συνοχής.

Στην Ελλάδα, το εμπόριο δημιουργεί πλούτο, όχι μόνο για τους εμπόρους, αλλά για το έθνος. Είναι ο κλάδος με τον μεγαλύτερο τζίρο και τις περισσότερες θέσεις εργασίας, διευρύνει τη φορολογική βάση, ανατροφοδοτεί την οικονομία, λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της ανάπτυξης. Κυρίως όμως, αποτελεί όχημα εθνικής εξωστρέφειας. Η συμμετοχή σε διεθνείς αγορές δεν σημαίνει απλώς πωλήσεις· σημαίνει είσοδος στον παγκόσμιο διάλογο, διεκδίκηση ρόλου, εξαγωγή όχι μόνο προϊόντων, αλλά και κουλτούρας, ιδεών, επιρροής.

Κάθε φορτηγό που εξέρχεται από τα ελληνικά σύνορα με εξαγώγιμα αγαθά, είναι μια σιωπηλή πρεσβεία εθνικού κύρους. Κάθε διεθνής εμπορική συμφωνία είναι μια επένδυση στη γεωοικονομική μας θέση. Η Ελλάδα, εάν επενδύσει με στρατηγική σκέψη στον εμπορικό της ιστό, μπορεί να μετεξελιχθεί σε σταθεροποιητή μιας εύθραυστης γεωγραφικής περιοχής, σε κόμβο συνεργασίας Ευρώπης, Ανατολικής Μεσογείου και Βαλκανίων.

Η γεωστρατηγική μας τοποθέτηση δεν είναι απλώς ευνοϊκή. Είναι ιστορικά προορισμένη να διαδραματίσει κυριαρχικό ρόλο. Ο Πειραιάς ως πύλη της Ευρώπης, η Θεσσαλονίκη ως βαλκανικός κόμβος, τα νησιά του Αιγαίου ως εμπορικά σταυροδρόμια, τα σύνορα του Έβρου ως πύλες εισόδου και εξόδου – όλα συγκροτούν ένα πολύτιμο δίκτυο, που όταν λειτουργήσει οργανωμένα, μετατρέπει την Ελλάδα από παρατηρητή σε διαμορφωτή εξελίξεων.

Όμως ο μεγάλος εθνικός πλούτος βρίσκεται αλλού: στον μικρομεσαίο επιχειρηματία. Στον έμπορο της γειτονιάς, στην οικογενειακή επιχείρηση της επαρχίας, στον νέο που δημιουργεί το δικό του ψηφιακό κατάστημα. Αυτοί είναι οι αόρατοι ήρωες της οικονομικής ζωής. Κρατούν τις πόλεις ζωντανές, τις κοινωνίες δεμένες, τη χώρα όρθια. Η στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας είναι πράξη οικονομικής λογικής και ταυτόχρονα πράξη εθνικής ευθύνης.

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει το εμπόριο ως εσωτερική υπόθεση. Οφείλει να το αναγνωρίσει ως στρατηγικό της όπλο. Να το εντάξει στην εξωτερική της πολιτική. Να το ενισχύσει με φορολογική δικαιοσύνη, προσβάσιμη χρηματοδότηση, τεχνολογική καινοτομία, λιγότερη γραφειοκρατία και πραγματική ψηφιακή υποδομή. Η κρατική μηχανή δεν πρέπει να είναι τροχοπέδη. Πρέπει να γίνει επιταχυντής.

Το εμπόριο είναι η φωνή της Ελλάδας στο εξωτερικό. Είναι ο καθρέφτης της εσωτερικής της ωριμότητας και το εργαλείο της διεθνούς της καταξίωσης. Η ισχυροποίησή του είναι στρατηγική επιλογή, πολιτική ανάγκη και, εν τέλει, εθνική υποχρέωση. Μια Ελλάδα που εμπορεύεται, είναι μια Ελλάδα που καινοτομεί, είναι μια χώρα που συνδιαλέγεται από θέση ισότιμου συνομιλητή. Είναι μια χώρα που δεν φοβάται το μέλλον. Το σχεδιάζει.