Από το παραπάνω «άνοιγμα» τα εταιρικά δάνεια με καθυστέρηση άνω των τριών μηνών ανέρχονται σε 18,7 δισ. ευρώ (στοιχεία Δεκέμβριος 2015) αντιπροσωπεύοντας το 32,88% του συνόλου των χορηγήσεων του δείγματος, όσο περίπου δηλαδή είναι κι ο δείκτης NPL στην επιχειρηματική πίστη.

Οι ερευνητές, χρησιμοποιώντας την εσωτερική πιστοληπτική αξιολόγηση των τραπεζών που χορήγησαν τα δάνεια, κατατάσσουν τους πελάτες που δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους σε αυτούς που όντως έχουν πρόβλημα επιβίωσης και σε όσους έχουν επιλέξει να μην το κάνουν, παρά την οικονομική τους ευρωστία.

Παράλληλα εξετάζεται η συμπεριφορά των οφειλετών σε σχέση με το μέγεθος, τα χρόνια λειτουργίας, τη ρευστότητα, την κερδοφορία και την αξία των ενεχύρων που έχουν δοθεί.

Στη μελέτη αποδεικνύεται ότι οι περιπτώσεις στρατηγικής χρεοκοπίας από τον επιχειρηματικό κόσμο αυξάνονται όσο πιο μεγάλο είναι το χρέος της επιχείρησης, όσο πιο έντονη είναι η οικονομική αβεβαιότητα και όσο μικρότερη είναι η αξία των εγγυήσεων.

Για τον διαχωρισμό στρατηγικών κακοπληρωτών και μη τα πιο σημαντικά κριτήρια, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, είναι οι δείκτες κερδοφορίας της και η αξία των ενεχύρων που έχουν εκχωρηθεί στην τράπεζα. Στην ίδια έρευνα αποδεικνύεται ότι η σχέση του ρίσκου μιας επιχείρησης να επιλέξει να σταματήσει τις αποπληρωμές των δανείων της, παρότι έχει τη δυνατότητα αυτή, με το μέγεθος και την ηλικία της αποτυπώνεται σχηματικά σε ένα ανάποδο «U».

Συγκεκριμένα οι πιθανότητες για στρατηγικό «κανόνι» αυξάνονται στις μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις έναντι των μικρών και των μεγάλων αλλά και σε εταιρείες που λειτουργούν 55-75 χρόνια παρά σε αυτές που ξεκίνησαν πιο πρόσφατα τη λειτουργία τους ή στις παλαιότερες.