Πώς μπορείς να μιλήσεις για την υποκρισία μιας κοινωνίας που διατυμπανίζει τους ηθικούς της κανόνες, καταδικάζει φωναχτά, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες κάνει ακριβώς το αντίθετο; Ο Ζωρζ Φεντώ το κατάφερε με τον Ράφτη Κυριών στα σαλόνια της παριζιάνικης μπουρζουαζίας του 19ου αιώνα· σήμερα ο Γιάννης Κακλέας το μεταφέρει στο παρόν με τη δική του ανατρεπτική ματιά, σκηνοθετώντας ένα κωμικό πείραμα για την απιστία. Και κυρίως για το πώς… τη γλιτώνεις.

Με αφορμή την παράσταση που θα κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο στο Θέατρο Γκλόρια, βρεθήκαμε με τον Δημήτρη Μακαλιά ένα απόγευμα στο Wild Souls, στο Κολωνάκι. Ήρθε απευθείας από πρόβα, γεμάτος ενέργεια και με διάθεση «να τον κάνουμε ό,τι θέλουμε», όπως μάς είπε χαμογελώντας με το που έφτασε. «Πώς δείχνεις τόσο φρέσκος; Ποιο είναι το μυστικό σου;», έπεσε αυτή η ερώτηση στο τραπέζι λίγο πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα μας – μια ερώτηση που κάτι μου λέει τού κάνουν συχνά. «Δουλεύω πολύ και δεν κοιμάμαι», απάντησε εκείνος χωρίς να το σκεφτεί και πολύ. Και κάπως έτσι ξεκίνησε μια κουβέντα χωρίς σενάριο, απρόβλεπτη, με έναν Δημήτρη ανοιχτό, ειλικρινή, χειμαρρώδη.

Φυσικά, μιλήσαμε για το θέατρο, αλλά δεν μείναμε μόνο σε αυτό. Το “political correct” και το εύκολο “cancel” – σημεία της εποχής μας, παρεισέφρησαν στην κουβέντα μας. Και έπειτα ακόμη πιο βαθιά · στη βίαιη απώλεια του αδερφού του, που τον καθόρισε και θα τον συνοδεύει πάντα.