Τα τελευταία χρόνια η κινηματογραφική βιομηχανία μοιάζει να έχει καταλήξει σε μια αρκετά ξεκάθαρη στρατηγική: αν κάτι λειτούργησε στο παρελθόν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να επιστρέψει. Sequels, prequels, remakes και reboots γεμίζουν όλο και περισσότερο το πρόγραμμα των στούντιο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι σχεδόν καμία επιτυχημένη ιστορία δεν μένει πραγματικά ολοκληρωμένη.
Η λογική πίσω από αυτή την τάση είναι εύκολα κατανοητή: ένα γνώριμο όνομα μειώνει το ρίσκο. Το κοινό έχει ήδη συναισθηματική σύνδεση με έναν κόσμο ή με συγκεκριμένους χαρακτήρες, άρα είναι πιο πιθανό να επιστρέψει. Ωστόσο η πραγματικότητα είναι λίγο πιο σύνθετη. Ενώ η ιδέα της επιστροφής σε κάτι γνώριμο μπορεί να λειτουργήσει, η επανάληψη από μόνη της δεν αρκεί και το κοινό το έχει πλέον καταλάβει. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές ανακοινώσεις για sequels ή remakes αντιμετωπίζονται με δυσπιστία αντί για ενθουσιασμό. Η πρώτη αντίδραση είναι συνήθως πιο κοντά στο «Χρειαζόταν αλήθεια;» – και αυτή είναι ίσως και η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr
