Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι η ένταση στην περιοχή μπορεί να πάρει παρόμοια μορφή. Η Τεχεράνη έχει ήδη στείλει προειδοποιήσεις προς εμπορικά πλοία να αποφεύγουν τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, ενώ περιστατικά επιθέσεων εναντίον δεξαμενόπλοιων και ενεργειακών φορτίων αυξάνονται.
Σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά περιστατικά των τελευταίων ημερών, το υπό αμερικανική σημαία δεξαμενόπλοιο Stena Imperative χτυπήθηκε από δύο βλήματα ενώ βρισκόταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι του Μπαχρέιν. Παράλληλα, πλοίο ναυλωμένο από τη Saudi Aramco δέχθηκε επίθεση από μη επανδρωμένο αεροσκάφος στα ανοιχτά του Μουσκάτ, μεταφέροντας περίπου 500.000 βαρέλια καυσίμων.
Οι εξελίξεις αυτές θυμίζουν έντονα την περίοδο όπου ο Περσικός Κόλπος μετατράπηκε σε πραγματικό ναρκοπέδιο.
Ο πόλεμος Ιράν–Ιράκ και η γέννηση του «πολέμου των δεξαμενόπλοιων»
Ο όρος «Tanker War» καθιερώθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ (1980-1988), μιας από τις πιο αιματηρές συγκρούσεις της μεταπολεμικής Μέσης Ανατολής.
Καθώς ο πόλεμος εξελισσόταν σε αδιέξοδο στο μέτωπο της ξηράς, οι δύο χώρες στράφηκαν στη θάλασσα. Ο στόχος ήταν να πλήξουν την οικονομία του αντιπάλου μέσω της ενεργειακής του εξαγωγικής δραστηριότητας.
Η πρώτη φάση ξεκίνησε το 1984, όταν το Ιράκ άρχισε να επιτίθεται σε πλοία που κατευθύνονταν προς ιρανικά λιμάνια. Οι επιθέσεις γίνονταν κυρίως με γαλλικής κατασκευής πυραύλους Exocet, εκτοξευμένους από ιρακινά αεροσκάφη Mirage.
Η Τεχεράνη απάντησε χτυπώντας δεξαμενόπλοια που εξυπηρετούσαν τα αραβικά κράτη του Κόλπου — ιδιαίτερα το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία, τα οποία στήριζαν οικονομικά το Ιράκ. Σύντομα η σύγκρουση επεκτάθηκε σε όλο τον Περσικό Κόλπο.
Πύραυλοι Silkworm κινεζικής κατασκευής, νάρκες και επιθέσεις με ταχύπλοα σκάφη έγιναν καθημερινό φαινόμενο.
Μεταξύ 1984 και 1988, περισσότερα από 450 εμπορικά πλοία δέχθηκαν επιθέσεις, δεκάδες δεξαμενόπλοια υπέστησαν σοβαρές ζημιές, ενώ εκατοντάδες ναυτικοί σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν.
Η θάλασσα κυριολεκτικά καιγόταν, καθώς πολλά χτυπημένα τάνκερ συνέχιζαν να μεταφέρουν εκατοντάδες χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου.
Η επέμβαση των ΗΠΑ και η επιχείρηση συνοδείας
Η κλιμάκωση της κρίσης έφερε τις Ηνωμένες Πολιτείες στο επίκεντρο.
Το 1987, το Κουβέιτ ζήτησε προστασία για τον στόλο του. Η λύση ήταν πρωτοφανής, καθώς κουβεϊτιανά τάνκερ άλλαξαν σημαία και καταχωρήθηκαν ως αμερικανικά, ώστε να μπορούν να συνοδεύονται από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.
Η επιχείρηση έμεινε γνωστή ως Operation Earnest Will. Περίπου 35 αμερικανικά πολεμικά πλοία αναπτύχθηκαν στον Περσικό Κόλπο για να συνοδεύουν εμπορικά πλοία μέσα από τα Στενά του Ορμούζ.
Η σύγκρουση όμως δεν περιορίστηκε εκεί.
Το 1987, η αμερικανική φρεγάτα USS Stark χτυπήθηκε κατά λάθος από ιρακινό πύραυλο Exocet, προκαλώντας τον θάνατο 37 ναυτών. Έναν χρόνο αργότερα, η φρεγάτα USS Samuel B. Roberts χτύπησε ιρανική νάρκη.
Η αμερικανική απάντηση ήταν η Operation Praying Mantis (1988), κατά την οποία οι ΗΠΑ βύθισαν ή κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του ιρανικού στόλου, περιλαμβανομένων πλατφορμών και πολεμικών πλοίων.
Παρά τις επιθέσεις, η διεθνής ναυτιλία δεν σταμάτησε. Το πετρέλαιο συνέχισε να ρέει, αν και με αυξημένο κόστος και κινδύνους.
