Η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία. Στη ναυτιλία, οι μεγάλοι παίκτες σπάνια μετακινούν στόλο εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων χωρίς να έχουν ισχυρή εικόνα για το πού κατευθύνεται η αγορά. Η παρουσία ελληνικών VLCC στην «αίθουσα αναμονής» του Περσικού Κόλπου δείχνει ότι αρκετοί διαχειριστές εκτιμούν πως η περίοδος παράλυσης των εξαγωγών πετρελαίου πλησιάζει στο τέλος της.

Το στοίχημα είναι απλό αλλά μεγάλο. Εάν τα φορτία από τη Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επιστρέψουν ταυτόχρονα στην αγορά, η ζήτηση για VLCC θα αυξηθεί κατακόρυφα. Όσοι βρίσκονται ήδη στην περιοχή θα έχουν σαφές πλεονέκτημα έναντι ανταγωνιστών που θα χρειαστούν ημέρες ή και εβδομάδες για να μεταφέρουν πλοία από άλλες αγορές.

Ταυτόχρονα, η κίνηση αποκαλύπτει και κάτι ακόμη, ότι οι Έλληνες πλοιοκτήτες δείχνουν να θεωρούν ότι ο κίνδυνος μιας πλήρους και μακροχρόνιας διακοπής της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ έχει μειωθεί αισθητά. Διαφορετικά, δύσκολα θα δέσμευαν χωρητικότητα σε μια περιοχή που εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται υψηλού γεωπολιτικού κινδύνου.

Βεβαίως, η αγορά δεν έχει ακόμη βγάλει οριστικό συμπέρασμα. Τα πολεμικά ασφάλιστρα παραμένουν υψηλά, οι ασφαλιστές συνεχίζουν να παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις και αρκετοί διεθνείς operators κρατούν στάση αναμονής. Ωστόσο, η συγκέντρωση δεκάδων VLCC έξω από τον Περσικό Κόλπο αποτελεί ίσως τον πιο αξιόπιστο δείκτη των προσδοκιών της αγοράς.

Ιστορικά πάντως, όταν οι Έλληνες διαχειριστές δεξαμενόπλοιων αρχίζουν να παίρνουν θέση πριν από μια μεγάλη μεταβολή στην αγορά αργού πετρελαίου, συνήθως αξίζει να παρακολουθεί κανείς προσεκτικά τις κινήσεις τους. Οι αποφάσεις τους συχνά λειτουργούν ως πρόδρομος των εξελίξεων που ακολουθούν στη διεθνή ναυλαγορά.