Αρχικά, κάλεσε την Ευρώπη να ακολουθήσει μια ενιαία πολιτική, η οποία θα αντικατοπτρίζει τις διαχρονικές αξίες της ηπείρου: «Η Ευρώπη βρίσκεται μεταξύ πρωτοφανών κρίσεων. Κρίσεων πολεμικών, κρίσεων ανθρωπιστικών, κρίσεων κλιματικών. Οικουμενικές κρίσεις, οι οποίες διακινδυνεύουν την παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας, αλλά και τις βασικές αξίες του ανθρωπισμού. Η Ευρώπη θα πρέπει να αρθρώσει μία ενιαία φωνή, η οποία θα στηρίζεται στις αξίες της Ευρώπης, στις διαχρονικές αξίες, οι οποίες έχουν αναδείξει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς: η αξία της προσήλωσης στο διεθνές δίκαιο, της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, της διακοπής των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, της προσήλωσης στις αξίες του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας».
Αναφερθείς στην Ουκρανία, ο κ. Γεραπετρίτης τόνισε πως η χώρα πρέπει να διατηρήσει την εδαφική της ακεραιότητα, ενώ, παράλληλα, καταδίκασε τις επιθέσεις των τελευταίων ημερών προς αυτήν: «Θα πρέπει αμέσως να σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Καταδικάζουμε τις επιθέσεις, οι οποίες συντελέστηκαν τις τελευταίες ημέρες. Θα πρέπει η Ουκρανία να διατηρήσει την εδαφική της ακεραιότητα, την ανεξαρτησία της».
Σε ό,τι αφορά τη Μέση Ανατολή, υπογράμμισε πως «θα πρέπει η Ευρώπη να είναι ενεργώς παρούσα, έτσι ώστε να σταματήσουν οι οποιεσδήποτε εχθροπραξίες. Ανησυχούμε, ιδιαιτέρως, για την κατάσταση στη Δυτική Όχθη. Θα πρέπει να εκκινήσει ο πολιτικός διάλογος, ο οποίος θα οδηγήσει στη λύση της ίδρυσης ενός Παλαιστινιακού κράτους, με τη συμμετοχή της Παλαιστινιακής Αρχής, η οποία αποτελεί και τη μόνη νόμιμη και νομιμοποιημένη εξουσία στην ευρύτερη περιοχή.
Η Ευρώπη θα πρέπει να έχει ενεργή παρουσία στη Συρία, να υπάρξει μια πλήρης ενσωμάτωση όλων των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, με ιδιαίτερη έμφαση στην προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και ιδίως, το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Η Ευρώπη θα πρέπει να είναι ενεργώς παρούσα στις κρίσεις ανθρωπισμού τόσο στην Αφρική, όσο και σε άλλα σημεία του πλανήτη, έτσι ώστε να τερματιστεί ο εφιάλτης, ο οποίος βασανίζει σήμερα την οικουμένη. Και βεβαίως, θα πρέπει η Ευρώπη να μεριμνήσει επιτέλους, ώστε τα Δυτικά Βαλκάνια να αποτελέσουν προτεραιότητα. Είκοσι δύο χρόνια μετά από την έναρξη των διαδικασιών, η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι επισπεύδουσα δύναμη. Θα πρέπει να προχωρήσει η διαδικασία επί τη βάσει των ιδίων επιδόσεων».
