Η αρχή έγινε από τον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος είχε πει και στο παρελθόν πως η Ελλάδα δεν πρέπει να αναγνωρίζει το Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Αυτή τη φορά είπε πως πρόκειται, τόσο αυτό, όσο και η Διεθνής Αμνηστία, «αδιάφορα αριστεροκρατούμενα σχήματα!» προσθέτοντας ότι «κανείς δεν πρέπει να τους δίνει καμία σημασία».

Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης, υπερθεμάτισε, γράφοντας πως «η νομολογία πολλών ευρωπαϊκών και διεθνών δικαστηρίων και οι αποφάσεις διεθνών και ευρωπαϊκών οργάνων έχουν επηρεαστεί από μια πολυετή ηγεμονία της αριστερής ιδεολογίας. Δεν στηρίζονται στις συμβάσεις που έχουμε υπογράψει αλλά πως τα ίδια αυτά όργανα τις ερμηνεύουν με συχνά αντιδυτική, αντιευρωπαϊκή και στον τομέα της μεταναστευσης φιλομεταναστευτική προσέγγιση με αποστροφή σε καθετί ευρωπαϊκό και δυτικό και λατρεία σε καθετί αντιδυτικό και αντιευρωπαϊκό.

Συχνά λοιπόν επιβάλλουν στους ευρωπαίους λαούς και στη δύση ιδεολογικά φορτισμένες αποφάσεις. Ειδικά στη μετανάστευση το βλέπουμε συχνά. Δυσκολεύουν τις αποφάσεις απελάσεων, αντιδρούν στη δημιουργία κέντρων φιλοξενιας εκτός ΕΕ, αντιδρούν στη δημιουργία ασφαλών τρίτων χωρών για απέλαση, αντιδρούν στην απαίτηση των κρατών να φυλάσσουν τα σύνορα τους, όσα δηλαδή κυρίαρχες κυβερνήσεις με την ψήφο των ευρωπαϊκών λαών θέλουν να υποστηρίξουν και τελικά αυτά τα όργανα θέλουν να επιβάλουν στους ευρωπαίους να ανεχθούν αθρόα ροή στην ΕΕ στο όνομα του ανθρωπισμού.

Προσωπικά μου είναι αδιάφορη η κριτική που δέχονται νομοθετικά κείμενα που υποστήριξα όπως η αναστολή ασύλου, η ποινικοποίηση της παρανομης διαμονής και η επιτάχυνση απελάσεων από αυτά τα όργανα. Αντιθέτως συχνά η αρνητική κριτική από αυτά επιβεβαιώνουν την ορθότητα των αποφάσεων και την ανάγκη λήψης ακόμη αυστηρότερων μέτρων στο επίπεδο της αποτροπής. Αντίστοιχα στη μάχη του Ισραήλ απέναντι στην τρομοκρατία είδαμε αυτά τα όργανα με ευαισθησία υπέρμετρη στους θύτες τρομοκράτες και όχι στα θύματα επειδή απλά ήταν Ισραηλινοί.

Οι αποφάσεις των οργάνων αυτών και των δικαστηρίων προφανώς εκτιμούνται από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο των αρχών και αξιών της ΕΕ. Το να ανοίξει όμως αυτη η κουβέντα είναι προς όφελος της ΕΕ και του δυτικού κόσμου. Κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής και προφανώς μπορούμε να κρίνουμε τις αποφάσεις όλων των οργάνων δικανικών και μη που συντηρούνται από τους δυτικούς και ευρωπαίους φορολογούμενους και συχνά τους αγνοούν».

Το μπαλάκι στο Μαξίμου, τον Μητσοτάκη και στον Γεραπετρίτη

Με αφορμή το ζήτημα της οπλοκατοχής, υπέρ της οποίας είχε επίσης ταχθεί ο Άδωνις Γεωργιάδης, είχε γίνει λόγος για "προσωπική άποψη" και το θέμα έκλεισε. Τώρα, όμως, το ζήτημα είναι συντονισμένο από δύο υπουργούς, οι οποίοι δεν εκφράζουν απλώς προσωπικές απόψεις. Λένε πως πρέπει η ΕΕ ολόκληρη να ταχθεί εναντίον των συγκεκριμένων θεσμών.

Και είναι λογικό, να αναμένουμε απαντήσεις από τον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Επειδή είναι γιορτές, ένα πρώτο σχόλιο από το Μέγαρο Μαξίμου θα ήταν απαραίτητο και εν συνεχεία θα πρέπει και ο κ. Μητσοτάκης να τοποθετηθεί. Έχει ανάλογες απόψεις; Και φυσικά είναι καλό να ξέρουμε τι πιστεύει ο υπουργός Εξωτερικών της ελληνικής κυβέρνησης, ο κ. Γεραπετρίτης, αλλά και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, που είναι και εντός των αρμοδιοτήτων του τα παραπάνω.

Θυμίζουμε πως ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα δεν αναγνωρίζουν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για ευνόητους λόγους, ώστε να μην μπορούν να διωχθούν ποινικά τα στρατεύματα τους.

Εγκλήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου

Έγκλημα της γενοκτονίας

Το άρθρο 6 ορίζει το έγκλημα της γενοκτονίας ως «πράξεις που διαπράττονται με πρόθεση να καταστρέψουν, εν όλω ή εν μέρει, μια εθνική, εθνοτική, φυλετική ή θρησκευτική ομάδα». Υπάρχουν πέντε τέτοιες πράξεις που συνιστούν έγκλημα της γενοκτονίας σύμφωνα με το άρθρο 6. Ο ορισμός αυτών των εγκλημάτων είναι πανομοιότυπος με εκείνον που περιέχεται στη Σύμβαση για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας του 1948.

Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

Το άρθρο 7 ορίζει τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ως «πράξεις που διαπράττονται ως μέρος μιας εκτεταμένης ή συστηματικής επίθεσης που στρέφεται κατά οποιουδήποτε άμαχου πληθυσμού, εν γνώσει της επίθεσης».

Εγκλήματα πολέμου

Το άρθρο 8 ορίζει τα εγκλήματα πολέμου ανάλογα με το εάν μια ένοπλη σύγκρουση είναι διεθνής (που σημαίνει ότι διεξάγεται μεταξύ κρατών) ή μη διεθνής (που σημαίνει ότι διεξάγεται μεταξύ μη κρατικών παραγόντων, όπως ομάδων ανταρτών, ή μεταξύ κρατικών και μη κρατικών παραγόντων). Συνολικά υπάρχουν 74 εγκλήματα πολέμου που αναφέρονται στο άρθρο.

Τα πιο σοβαρά εγκλήματα είναι εκείνα που συνιστούν είτε σοβαρές παραβιάσεις των Συμβάσεων της Γενεύης του 1949, είτε σοβαρές παραβιάσεις του άρθρου 3 του Καταστατικού που είναι κοινό με τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949.

Επιπλέον, υπάρχουν 56 άλλα εγκλήματα που ορίζονται στο άρθρο 8: 35 που ισχύουν για διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις και 21 που ισχύουν για μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις. Τέτοια εγκλήματα περιλαμβάνουν επίθεση σε αμάχους ή πολιτικά αντικείμενα, βασανιστήρια, μεταφορά πληθυσμών σε κατεχόμενα εδάφη, δολοφονία ή τραυματισμό, λεηλασία, χρήση δηλητηρίου, χρήση σφαιρών, βιασμό και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας, και στρατολόγηση ή χρήση παιδιών στρατιωτών.

Έγκλημα της επίθεσης

Το Καταστατικό ορίζει ως μια «επιθετική πράξη» τη «χρήση ένοπλης δύναμης από ένα κράτος κατά της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας άλλου κράτους ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο που δεν συνάδει με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

Εγκλήματα περί της απονομής της δικαιοσύνης