Όπως, ανέφερε, συγκεκριμένα, σε εκδήλωση που οργάνωσε χθες η Ένωση Εργαζομένων Καταναλωτών Ελλάδος της ΓΣΕΕ, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Μετρό, στο πλαίσιο του INFO FEST της ΓΣΕΕ, ο κ. Θ. Μπάκας, επικεφαλής του δικτύου E - Real Estate, σημείωσε ότι περίπου 400 χιλ νέου μένουν στο παιδικό τους δωμάτιο, ενώ ένας στους δύο έχει μια κάποια οφειλή σε σχέση με τη στέγαση, (ενοίκιο, ΔΕΚΟ, δάνειο κτλ.). Επίσης από το 2019 μέχρι το 2023 το ποσοστό ιδιοκατοίκησης μειώθηκε κατά 5% και πλέον. Περίπου 180 χιλ κατοικίες χάθηκαν, τόνισε ο κ. Μπάκας.
Ο Θεμιστοκλής Μπάκας,, παρουσίασε στοιχεία που αποτυπώνουν το μέγεθος της κρίσης και πιο συγκεκριμένα το 47,3% των ελληνικών νοικοκυριών αδυνατεί να εξυπηρετήσει ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο, ενώ το 71,9% των νέων 18–34 ετών εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του. «Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στέγασης που θα προστατεύει την πρώτη κατοικία, θα αναπτύσσει κοινωνική κατοικία και θα αξιοποιεί τα αδρανή ακίνητα με φορολογικά κίνητρα και διαφάνεια», τόνισε.
Την ίδια ώρα θεσμοί όπως οι κατοικίες “προσιτιού τρόπου στέγασης”, που υπάρχουν σε άλλα κράτη μέλη της ΕΕ και εξασφαλίζουν σε ευάλωτες ομάδες πληθυσμού το δικαίωμα της κατοικίας, η κατεύθυνση της Golden Visa σε επενδύσεις με στόχο και την προσιτή στέγη, η διάθεση πόρων από το Airbnb για κατασκευή φοιτητικών εστιών, απουσιάζουν. Όπως τόνισε ο μέσος όρος κοινωνικής κατοικίας στην ΕΕ είναι στο 9,3% του στεγαστικού αποθέματος. “Χρειαζόμαστε 280 χιλ κατοικίες στην Ελλάδα για να το φτάσουμε, την ώρα που εμείς φτιάχνουμε τώρα, 1500 κατοικίες σε Πάτρα, Μοσχάτο, Θεσσαλονίκη κτλ” σημείωσε εστιάζοντας και στην καθυστέρηση που έχει ήδη καταγραφή για το μέτρο, καθώς ανακοινώθηκε, πρώτη φορά, το 2022 και τώρα μόνο ξεκινά να “τρέχει, μετά από 3 χρόνια, με ό,τι έχει συμβεί στα κόστη και στο όλο ζήτημα. Επιπλέον, όπως σημείωσε ο κ. Μπάκας με το νέο πλαίσιο, ο οποιοσδήποτε επενδυτής στην κοινωνική αντιπαροχή αποκτά δικαιώματα επί της περιουσίας του δημοσίου.
Ο κ. Μπάκας παράλληλα, σημείωσε, ότι σε χώρες αναλόγου μεγέθους όπως η Δανία υπάρχουν 558 χιλ κοινωνικές κατοικίες, (περίπου 1,5 πολίτες στην Πορτογαλία περίπου 130 χιλ ενώ στη Γαλλία 5,7 εκατ.
Ο Παναγιώτης Καλόφωνος, Χρηματοοικονομικός Σύμβουλος Καταναλωτών της ΕΕΚΕ, αναφέρθηκε στο εισόδημα των μισθωτών σε σύγκριση με το κόστος στέγασης και με τις δυνατότητες λήψης, εξυπηρέτησης ή/και ρύθμισης των δανείων, επισημαίνοντας την ανάγκη για στοχευμένα μέτρα στήριξης των νοικοκυριών.
Ο Μάνος Κρανίδης, Πολιτικός Μηχανικός και CEO της Krama Property, ανέδειξε τη σημασία της κοινωνικής δημόσιας κατοικίας ως εργαλείου κοινωνικής συνοχής. Τόνισε ότι χιλιάδες δημόσια ακίνητα παραμένουν ανεκμετάλλευτα και πρότεινε συγκεκριμένα κίνητρα για την ανακαίνιση και αξιοποίηση κενών ακινήτων, μέσω συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, φοροαπαλλαγών και επιδοτήσεων.
Ο Γιώργος Μελισσάρης, Νομικός Σύμβουλος της ΕΕΚΕ, παρουσίασε τις νομικές διαστάσεις του δικαιώματος στη στέγη, επισημαίνοντας ότι το κατοχυρωμένο αυτό δικαίωμα καταπατάται εφόσον το υψηλό κόστος στερεί την πρόσβαση στην στέγη σε ευάλωτα αλλά και μη ευάλωτα νοικοκυριά, σε πολλά κράτη μέλη της ΕΕ και στη χώρα μας.
Τέλος, στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν οι θέσεις και οι προτάσεις της ΕΕΚΕ αποσκοπώντας στη διασφάλιση του δικαιώματος στη στέγη ως κοινωνικού δικαιώματος, με ρεαλιστικά, εφαρμόσιμα και κοινωνικά δίκαια μέτρα για τη στήριξη των πολιτών μέσα από έξι παρεμβάσεις:
- Αύξηση της προσφοράς κατοικιών μακροχρόνιας ενοικίασης μέσω φορολογικών κινήτρων και ενδιάμεσων φορέων διαχείρισης.
- Υποβοήθηση της επαναγοράς κατοικίας από πολίτες που έχασαν το σπίτι τους λόγω πλειστηριασμών.
- Αξιοποίηση ακινήτων του Δημοσίου και των ΟΤΑ για φοιτητές, υπερήλικες και εργαζόμενους εκτός έδρας.
- Ενίσχυση της κατασκευής προσιτών νεόδμητων κατοικιών μέσω οικοδομικών συνεταιρισμών.
- Αξιοποίηση μεγάλων αστικών διαμερισμάτων μέσω συγκατοίκησης ειδικών ομάδων.
- Εξισορρόπηση μεταξύ βραχυχρόνιων και μακροχρόνιων μισθώσεων, με εφαρμογή αρχών εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.
Η ημερίδα ολοκληρώθηκε με συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των συμμετεχόντων, επιβεβαιώνοντας την κοινή πεποίθηση ότι το δικαίωμα στη στέγη δεν είναι απλώς κοινωνικό αίτημα, αλλά προϋπόθεση αξιοπρεπούς διαβίωσης και κοινωνικής ισότητας.
