Εμείς που μεγαλώσαμε ακούγοντας τα τραγούδια του, που ζήσαμε ως μεγάλα παιδιά ή ως έφηβοι τη χούντα και μετά τη μεταπολίτευση, τα πολιτικά πάθη, τη μετάβαση της χώρας από τη φτώχεια στον πλούτο, ήμασταν συνοδοιπόροι του.
Ο Σαββόπουλος έγραψε ένα από τα πολύ βασικά soundtracks της ζωής μας - είμαστε η τυχερή γενιά που έχει πολλά παράλληλα soundtracks να συνοδεύουν τις αναμνήσεις της.
Συμμετείχε δυναμικά στη διαμόρφωση των προοδευτικών αντιλήψεων στην Ελλάδα μετά τη χούντα, όχι κομματικοποιημένα, αλλά με μια μεγάλη δόση ελευθερίας και πρωτοτυπίας, ήταν μια φωνή προβληματισμού και αμφισβήτησης των συντηρητικών απόψεων (συμπεριλαμβανομένων των υπερσυντηρητικών απόψεων της αριστεράς - το ΚΚΕ τον μισούσε). Ήταν πάντοτε πολύ πιο μπροστά από τις κομματικές αντιλήψεις, μας οδηγούσε αλλού, σε ένα κόσμο πιο ανεξάρτητο, πιο ενδιαφέροντα, πιο παράξενο, πιο χρωματιστό, μέσα σε ένα περιβόλι ήχων και χρωμάτων, στο “περιβόλι του τρελού”.
Δεν ήταν στρατευμένος καλλιτέχνης, όπως πολλοί θα ήθελαν, ήταν ένας ανεξάρτητος, ελεύθερος, ευαίσθητος και πανέξυπνος άνθρωπος ο οποίος εξελίσσονταν με τα χρόνια, ανάλογα με τις αλλαγές της εποχής αλλά και την απογοήτευση από τη διάψευση των προσδοκιών (ωριμότητα τη λένε) καθώς μεγάλωνε.
Απογείωσε την εφηβεία μας και τα όνειρα μας και δεν μας εγκατέλειψε μετά, βοήθησε πολύ ώστε η προσγείωση στην πραγματικότητα να μην είναι πτώση και σε κάθε περίπτωση να έχει ένα πολύ ενδιαφέρον soundrack.
Η αριστερά τον πολέμησε - ήταν πάντα εκτός γραμμής - η δεξιά ποτέ δεν τον κατάλαβε, τον θεωρούσε στην καλύτερη περίπτωση έναν “παράξενο κουλτουριάρη”, το κέντρο τον ανέχθηκε γιατί ήταν πολύ μελωδικός, το αυτόνομο κίνημα των φοιτητών της δεκαετίας του '80, τον λάτρεψε.
Ο Σαββόπουλος προκαλούσε έντονα αισθήματα στην ελληνική κοινωνία. Μας έβριζε και μας επαινούσε ταυτόχρονα, πολλοί δεν καταλάβαιναν ότι το έκανε με αγάπη. Ήταν πατριώτης αλλά ήταν και καθρέφτης που έδειχνε τα καλά και τα στραβά. Δεν ήταν διδακτικός, δεν μας έλεγε τι να κάνουμε και τι να μη κάνουμε, δεν ήθελε ρόλο μεσσία. Εξάλλου αυτοί που τον αγαπούσαν δεν χρειάζονταν μεσσίες, όσοι πίστευαν σε ψεύτο - μεσσίες τον αντιπαθούσαν γιατί τους χάλαγε τη σούπα.
Κάποιοι τον κατηγορούν ότι “αντέγραφε” διάσημους ξένους μουσικούς, τον Ντύλαν, τον Λούτσιο Ντάλα, και άλλους. Πολύ καλά έκανε, εξάλλου παρθενογένεση δεν υπάρχει. Ήταν εναρμονισμένος με τις εξελίξεις στην δυτική μουσική, κρατώντας πάντα την επαφή με την ελληνική παράδοση και τα Βαλκάνια. Αναμείγνυε την ελληνική μουσική με την ξένη, τα δημοτικά με τη τζαζ, τα λαϊκά με τη ροκ, τα έδενε όλα μαζί, όπως έδενε τον “γραμματέα μαζί με τον αλήτη και την παρθένα με τον σατανά” σε ένα κοκτέιλ, που σε άλλους άρεσε και σε άλλους όχι.
Εμένα μου άρεσε, τον θεωρώ σπουδαίο και πιστεύω ότι εκφράζει απόλυτα ότι πιο προοδευτικό υπήρξε τις δεκαετίες του '70 και του '80, ότι αντιμετώπισε με ειλικρίνεια τη μεταμόρφωση της χώρας στη συνέχεια και ότι μέχρι σήμερα παρέμεινε πάντα στο επίκεντρο της δημιουργίας αλλά και της πρόκλησης. Δεν έμεινε ούτε ένα λεπτό στο περιθώριο, δεν χάιδευε τα αυτιά μας, έζησε συμμετέχοντας μέχρι την τελευταία στιγμή και μας αιφνιδίασε πεθαίνοντας - δεν το περιμέναμε.
