Στέλιος Παπαθανασόπουλος

«Εδώ και δεκαετίες πολιτικοί και πολιτευτές, εθνικής, περιφερειακής και τοπικής εμβέλειας, μιλούν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας. Παρά τις όποιες υποσχέσεις ή προγραμματικές δηλώσεις, τα προβλήματα της καθημερινής ζωής όχι μόνον υφίστανται, αλλά και διογκώνονται. ..

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι για αυτή την κατάσταση φταίνε τα κόμματα, η πολιτική μας ιστορία και οι ιδιοτροπίες της. Όμως είμαστε και μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από αδιαφορία και αδράνεια, αφού πεισματικά κρατά απόσταση από τα προβλήματα που εισβάλλουν στην καθημερινή ζωή με αποτέλεσμα να καθίσταται μια κοινωνία αργή και αναποτελεσματική.

Αρνούμενη στην ουσία την πραγματικότητα, η ελληνική κοινωνία στηρίζεται συχνά στα δεδομένα της αδυναμίας της (π.χ., η λογική του «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού»), αποστασιοποιείται από τα πραγματικά της προβλήματα και την πραγματική ζωή των ανθρώπων της και σαγηνεύεται από όσους κολακεύουν τα αυτιά της, ασχέτως αν μετέπειτα τους κατηγορεί ως ακατάλληλους και λαοπλάνους. Κλεισμένη στον εαυτό της μια τέτοια κοινωνία δεν είναι σε θέση να συλλάβει τα μηνύματα που έρχονται όχι μόνον από την παγκοσμιοποίηση, αλλά κι από την ίδια την εσωτερική κοινωνική πραγματικότητα. ..»
Τα Νέα

Από το κύριο θέμα

«Το παράδοξο να έχει η ελληνική οικονομία τον δεύτερο υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης στις χώρες της Ευρωζώνης και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη ανεργία εξηγείται. Οι υψηλοί αναπτυξιακοί ρυθμοί βασίζονται στην μεγάλη αύξηση της κατανάλωσης (που στηρίζεται στην επέκταση των δανείων) και κυρίως από την οικοδομική δραστηριότητα. Η τελευταία δημιουργεί μεν θέσεις εργασίας, αλλά αυτές είναι αναντίστοιχες με τις δεξιότητες και τις προσδοκίες του εργατικού δυναμικού της χώρας –κάτι που εξηγεί την παραμονή τόσων οικονομικών μεταναστών σε μια χώρα. Η ανάπτυξη της οικονομίας παράγει θέσεις εργασίας τις οποίες οι Ελληνες εργαζόμενοι δεν προτιμούν.

. ..

Τα στοιχεία δείχνουν ότι, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, η Ελλάδα έχει πρόβλημα δομικής ανεργίας. Αυτή δεν εξαλείφεται με ημίμετρα, αλλά με συνολικό σχέδιο το οποίο πρέπει να συμπεριλάβει και αλλαγές στην εργασιακή νομοθεσία, στην Ανώτατη Εκπαίδευση και πολιτικές προσέλκυσης επενδύσεων που θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας.»
Καθημερινή

Γιώργος Γιαννουλόπουλος

«Οπως όλοι ξέρουμε, άλλο να κερδίσεις μια μάχη και άλλο τον πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση η έκβαση είναι άμεση και προφανής. Στη δεύτερη υπεισέρχονται παράγοντες που δύσκολα μπορούμε να σταθμίσουμε το ειδικό τους βάρος, το πώς διαπλέκονται, πώς λειτουργούν. Μερικές φορές όμως αυτές οι αφανείς κινήσεις ή μετατοπίσεις συμβάλλουν αποφασιστικά στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ενας τέτοιος παράγοντας είναι και η εικόνα του Ισραήλ. Αμέσως μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο ήταν απόλυτα θετική: ο Εβραίος ως αρχετυπικό θύμα του μεγαλύτερου εγκλήματος στην Ιστορία, ο Εβραίος ως κριτική συνείδηση της ανθρωπότητας από τον Σπινόζα μέχρι τον Μαρξ, τον Φρόιντ και τον Αϊνστάιν. Αυτή η εικόνα εδώ και μερικά χρόνια άρχισε σταδιακά να θολώνει.

Σήμερα στη θέση του διωγμένου και του διαννούμενου βλέπουμε τον πάνοπλο στρατιώτη που ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά του.

Η σιδηρά πυγμή, πρώτα στη Γάζα και ύστερα στο Λίβανο, ίσως έχει προκαλέσει μια αμετάκλητη αντιστροφή στο πώς βλέπουν τους Ισραηλινούς στη Δύση. Αν κρίνουμε από τα ΜΜΕ -και δεν υπάρχει ακριβέστερο βαρόμετρο- όντως κάτι άλλαξε. Τα ρεπορτάζ «γέρνουν» προς τη μεριά των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων, οι ερωτήσεις στους επίσημους εκπροσώπους του Ισραήλ είναι τώρα πιο επίμονα εχθρικές, και οι απαντήσεις τους πιο αμήχανες ή πιο αλαζονικές. Σαν να μην το περίμεναν. ..»
Ελευθεροτυπία