Παύλος Τσίμας

«Κάτω από τα ερείπια της Κάνα, μαζί με τα κορμιά των άτυχων παιδιών, έμοιαζε να ανασύρονται και τα συντρίμμια ενός ονείρου, μιας επαγγελίας που, από τις αρχές της δεκαετίας του '90, αποτελούσε την κυρίαρχη ιδεολογία της Δύσης.

Ήταν ο κοινός μετα-ψυχροπολεμικός τόπος: Πως, αργά ή γρήγορα, αλλά με τρόπο αναπόφευκτο, βαδίζουμε προς την ενοποίηση του κόσμου μας. Προς τη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς τους παλιούς ανταγωνισμούς, ενιαίου και αρμονικού, θεμελιωμένου στην οικουμενική επικράτηση της ελεύθερης αγοράς και των θεσμών της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

. ..

Τα τελευταία γεγονότα, η ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα και τον Λίβανο, με την ευθύνη να βαραίνει τον εκπρόσωπο της Δύσης στην πιο καυτή περιοχή του κόσμου, απλώς επιβεβαιώνουν το μοιραίο: H Εποχή του Υδροχόου, τελικά, δεν θα έρθει. H στρατηγική των σταυροφόρων δημοκρατιών της Δύσης ήταν εξ αρχής λάθος. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικός, όλο και λιγότερο ενιαίος. Και το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι δημοκρατίες της Δύσης μπορούν να καταστρώσουν μια νέα στρατηγική δημοκρατικής και ειρηνικής διαχείρισης της πολυ-πολικότητάς του. Αν όχι, το μέλλον που μας περιμένει είναι αυτό που ήδη βλέπουμε, σαν σκηνές από τα «προσεχώς», στην μικρή μας οθόνη.»
Τα Νέα

Περικλής Κοροβέσης

«. ..Γιατί περίμενε το Ισραήλ 22 μέρες για να επιτεθεί στον πραγματικό στρατιωτικό στόχο, που ήταν οι βάσεις των πυραύλων «Κατιούσα»; Γιατί άφησε να βομβαρδίζονται καθημερινά ισραηλινές πόλεις και να σκοτώνονται άμαχοι Ισραηλινοί; Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ισραήλ έχουμε μια τόσο αργή αντίδραση. Και εδώ μπορούμε να κάνουμε δύο υποθέσεις. Η μία είναι πως πρωτίστως τους ενδιέφερε η πλήρης καταστροφή του Λιβάνου με ρωμαϊκό τρόπο. Δηλαδή, να κάνουν τον Λίβανο οικόπεδο και μετά να πραγματοποιήσουν την στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των ανταρτών της Χεζμπολάχ. Η άλλη εκδοχή είναι πως τα βρήκαν σκούρα.
. ..

Με όρους τεχνοκρατικούς, καμιά αραβική οργάνωση ή κράτος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον ισραηλινό στρατό για περίπου τέσσερις εβδομάδες. Οι περίπατοι φαίνεται πως έληξαν. Και η αντίσταση συνεχίζεται. Τριακόσιες ρουκέτες έπεσαν στο Ισραήλ την άλλη μέρα της εισβολής. Μπορεί η Χεζμπολάχ να χτυπήσει το Τελ Αβίβ όπως ισχυρίζεται; Μπορεί το Ισραήλ να νικήσει ένα τέτοιο αντάρτικο; Αυτό είναι ένα καινούργιο στοιχείο στους ισραηλινο-αραβικούς πολέμους. Μια νέα στρατιωτική δύναμη έχει δημιουργηθεί και έχει γνωρίσει ήδη δύο νίκες: την εκδίωξη του Ισραήλ από τον Νότιο Λίβανο το 2000 και την πρωτοφανή αντίσταση στην πιο σύγχρονη πολεμική μηχανή του κόσμου, στο ίδιο επίπεδο εξοπλισμού και εκπαίδευσης μ' αυτήν των ΗΠΑ. ..»
Ελευθεροτυπία

Ριχάρδος Σωμερίτης

«. ..H αποστολή μιας διεθνούς δύναμης στον Λίβανο προϋποθέτει την αποδοχή της από όλες τις πλευρές και τον καθορισμό του ρόλου και των δυνατοτήτων της. Δηλαδή γενική πολιτική συμφωνία. Μπορεί να περιλαμβάνει τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ; Αν η Χεζμπολάχ (δηλαδή το Ιράν που την καθοδηγεί) αποδεχθεί τις ήδη υπάρχουσες αποφάσεις του ΟΗΕ - οι οποίες προβλέπουν αυτόν τον αφοπλισμό - και τη μετατροπή της σε πολιτική οργάνωση, η απάντηση στο ερώτημα δεν μπορεί να είναι παρά μόνο θετική. Αν δεν προϋπάρξει τέτοια συμφωνία, ο ρόλος μιας διεθνούς δύναμης θα ήταν πολύ διαφορετικός. Ισως και «ιρακινού τύπου».

H ελληνική διπλωματία το γνωρίζει. Οι δημόσιες προτάσεις της είναι ρεαλιστικές. Παρά τις αντιπολιτευτικές επιφυλάξεις του δεν τις αντικρούει το ΠαΣοΚ. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα για το Μεσανατολικό, πρέπει να διαπίστωσε ότι αναζητώντας συναινέσεις για το σχήμα: άμεση κατάπαυση του πυρός - διεθνής δύναμη - πολιτική διαπραγμάτευση αντιμετώπισε ανεπιτυχώς στη Διεθνή τις δυνάμεις που η κυρία Μπακογιάννη (και οι Γάλλοι) αντιμετωπίζει ανεπιτυχώς στις Βρυξέλλες: τους Βρετανούς και τους Γερμανούς!»
To Βήμα