Στάμος Ζούλας

«Ο κ. Γιάννος Παπαντωνίου διαφοροποιήθηκε έναντι της επισήμου γραμμής του ΠΑΣΟΚ για την πώληση της Εμπορικής, με αποτέλεσμα να δεχθεί μια σκληρότατη δήλωση αποδοκιμασίας εκ μέρους του κόμματός του. Το συμβάν, όπως συμβαίνει συνήθως, ανεδείχθη σε μείζον πολιτικό ζήτημα τόσο από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που θεώρησαν τη διαφωνία ως επιβεβαίωση της ελλείψεως σαφούς και ενιαίας πολιτικής εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, όσο και από ορισμένα αντιπολιτευόμενα μέσα, τα οποία απέδωσαν τη στάση του κ. Παπαντωνίου σε πικρία ή και αντιηγετικές σκοπιμότητες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συχνά, κατά τα πολιτικά μας ειωθότα, οι διαφωνίες στελεχών έναντι της κομματικής γραμμής τους είναι εσκεμμένες, αποβλέποντας σε άλλους στόχους. Π.χ. η αιρετική θέση εξασφαλίζει πάντοτε δημοσιότητα και προβολή εκ μέρους των τηλεοπτικών μέσων, γεγονός το οποίο για ορισμένους από τους πολιτικούς μας συνιστά κίνητρο διαφωνίας. Μπορεί επίσης να εκφράζει προσωπική δυσαρέσκεια κατά της ηγεσίας για τη μη υπουργοποίηση τού διαφωνούντος ή τον αποκλεισμό του από τα διάφορα κομματικά αξιώματα. Σε ακραίες περιπτώσεις, η διαφωνία μπορεί ακόμη να αποβλέπει και σε υπονόμευση της υφιστάμενης ηγεσίας, μέσω της εικόνας συγχύσεως και κομματικής αποδιοργανώσεως, την οποία απεργάζεται ο διαφωνών.

. ..

Ο συγκεκριμένος πολιτικός διετέλεσε επί μακρόν υπουργός Εθνικής Οικονομίας, συνεπώς δε, έχει το δικαίωμα να διατυπώνει προσωπική άποψη στο θέμα της Εμπορικής. Ιδιαίτερα όταν αιτιολογεί πλήρως την διαφοροποίησή του, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η πώληση της Τραπέζης «αποτελεί κατάληξη της πολιτικής που εγώ είχα χαράξει και είχαν εφαρμόσει οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ»... Πέραν τούτου, η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχει ορίσει ως «οικονομικούς υπευθύνους» για την έκφραση της πολιτικής του την κ. Βάσω Παπανδρέου και τον κ. Π. Ευθυμίου, αποστασιούμενη εμφανέστατα απο τα οικονομικά πεπραγμένα του κ. Παπαντωνίου. Κατά ποια λογική, λοιπόν, έχει την απαίτηση από τον πρώην υπουργό να στηρίξει τις νεόκοπες και αμφιρρέπουσες επιλογές της ή –έστω– να σιωπήσει στις δημοσιογραφικές ερωτήσεις, απαρνούμενος, εμμέσως αλλά σαφώς, την δική του πολιτική; Είναι πασιφανές ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κ. Γιώργος Παπανδρέου είχε δύο επιλογές. Ή να τιμωρήσει πειθαρχικά τον κ. Παπαντωνίου για σοβαρότατη απόκλιση και υπονόμευση της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ ή να αγνοήσει τη διαφοροποίησή του, ελαχιστοποιώντας τη σημασία της, όπως έχει υποβαθμίσει και τον ίδιον. ..»
Καθημερινή

Σήφης Πολυμίλης

«Το μόνο που δεν χρειαζόταν το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή ήταν μία ακόμα εσωκομματική σύγκρουση, συνοδευόμενη μάλιστα από την αποπομπή ενός, έστω πάλαι ποτέ, κορυφαίου στελέχους του. Η απομάκρυνση του Γ. Παπαντωνίου μπορεί βέβαια από τη μια να ενισχύει το ηγετικό προφίλ του Γ. Παπανδρέου, αλλά από την άλλη αποτελεί ουσιαστικά ένα «δωράκι» στην κυβέρνηση, καθώς επικαλύπτει σε μεγάλο βαθμό τις όποιες παρενέργειες από την πώληση της Εμπορικής. Αναδεικνύει όμως για μια φορά ακόμα το μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Που δεν έχει καταφέρει στα δυόμισι χρόνια που βρίσκεται στην αντιπολίτευση να πείσει και τα στελέχη του, αλλά πολύ περισσότερο τους πολίτες ότι έχει διαμορφώσει μια ενιαία τακτική και στρατηγική, ότι αποτελεί μια αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική λύση...

Πράγματι, η στάση που κράτησε ο κ. Παπαντωνίου απέκλινε από την επίσημη κομμματική θέση. Η διαφοροποίηση αυτή, όμως, πέρα από τις όποιες προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις, υποκρύπτει ένα βαθύτερο ρήγμα που υπάρχει εδώ και πολύ καιρό ανάμεσα στη σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη που εκφράζουν ή εξέφραζαν την πολιτική του «κυβερνητικού» ΠΑΣΟΚ. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι ο κ. Παπανδρέου -θέλοντας προφανώς να αποστασιοποιηθεί από τις αμαρτίες που σημάδεψαν την ΠΑΣΟΚική εξουσία- αποφεύγει να υπερασπιστεί τα κυβερνητικά πεπραγμένα του κόμματός του. Επιπλέον, ως παρενέργεια αυτής της στάσης, κρατά σε απόσταση από τη σημερινή ηγετική ομάδα μια σειρά στελέχη που ταυτίστηκαν με την πολιτική αυτής της περιόδου. ..»
Ελευθεροτυπία

Από το