Τασουλα Καραϊσκακη

«Oτι δεν έχουμε μέτρο, είναι γνωστό. Ομως, αυτά που συμβαίνουν στις μέρες μας με τη φραπελιά, υποκινούμενα και συνδαυλιζόμενα από το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου, ξεπερνούν τα όρια του παραλογισμού – και της βλακείας. Είναι σαν το πράσινο ζουμί από τα πολτοποιημένα φύλλα ελιάς να μας έκανε ξαφνικά ηλίθιους, πράγμα που εκμεταλλεύονται ορισμένοι έξυπνοι (έμποροι και καναλάνθρωποι) χωρίς ενδοιασμούς και αίσθημα ευθύνης.

Διότι η ιστορία δεν άρχισε με την επιστημονική ανακοίνωση πως ο πυρήνας του καρπού της ελιάς και τα φύλλα της –δηλαδή μέρη της ελιάς που δεν καταναλώνουμε– περιέχουν ουσίες (διάφορες φαινόλες και κυρίως τη φαινόλη ελευρωπαΐνη), που έχουν καρδιοπροστατευτική δράση. Αλλά όταν το θέμα... περιέλαβε η TV. Η ελπιδοφόρα ανακάλυψη, που ίσως οδηγήσει στη δημιουργία φαρμάκων και συμπληρωμάτων διατροφής, μετατράπηκε μέσα στην κοιλιά του τηλεοπτικού κήτους, με μαρτυρίες και εμπειρίες δεκάδων «ειδικών» και θεραπευμένων, σε γιατροσόφι. Η αγορά, εκμεταλλευόμενη την απόγνωση βασανισμένων αρρώστων, οργανώθηκε αστραπιαία. Πριν περάσουν πολλές μέρες, κλωνάρια ελιάς άρχισαν να πωλούνται σε μαγαζιά φυσικής διατροφής, μανάβικα, λαϊκές αγορές, μέσω Ιντερνετ, καφενεία άρχισαν να σερβίρουν τη φραπελιά, ενώ ένας άνδρας μαχαιρώθηκε θανάσιμα από τον αδελφό του, στο Καρτερόλι Μεσσηνίας, πάνω στον καβγά για το αν θα έπρεπε ή όχι να πιει ο τρίτος αδελφός τους, καρκινοπαθής, το νεότευκτο ματζούνι. Η είδηση για τη νέα «τρέλα» πέρασε τα ελληνικά σύνορα – η φράση γνωστού καθηγητή, «σε αυτή τη χώρα όπου ανθεί ο κομπογιαννιτισμός, ο καθένας ό, τι δηλώσει είναι», έκανε μέσω ειδησεογραφικών πρακτορείων τον γύρο του κόσμου. Ως συνήθως, όψιμα αντέδρασαν υπουργείο Υγείας και Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Κι όσο οι προειδοποιήσεις ειδικών και υπευθύνων για πιθανή επικινδυνότητα του ζωμού έπεφταν σαν τη βροχή, τόσο περισσότερο φούντωνε η συζήτηση. Ολη μας η καθημερινότητα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο τηλεοπτικό πάνελ με μοναδικό θέμα συζήτησης τη φραπελιά. Στο μεταξύ, να συρρέει ο κόσμος στα μαγαζιά για το πανάκριβο κλαράκι φρούδας ελπίδας...

Καθώς φαίνεται, δεν έχουμε μάθει ακόμη να υπερασπιζόμαστε την αξιοπρέπειά μας κι ούτε ξέρουμε πώς να αξιώνουμε τον απαιτούμενο σεβασμό στο πρόσωπό μας. Ετσι παραδινόμαστε στην αχαλίνωτη κερδοσκοπία. Αν βρισκόταν κάποιος και πουλούσε, ας υποθέσουμε, μπουκαλάκια με νερό, ίδια και απαράλλακτα με τα διαβόητα του Καματερού, ισχυριζόμενος ότι θεραπεύει τον καρκίνο, είναι βέβαιο ότι πάλι θα ξεροστάλιαζαν πλήθη νυχθημερόν, θα εξευτελίζονταν, θα τραυματίζονταν, θα ποδοπατιούνταν, για να αποκτήσουν το θαυματουργό μπουκαλάκι. Και δεν θα ήταν μόνο απ’ τον αβάσταχτο πόνο όσων αναζητούν στα τυφλά τη γιατρειά ή τη λύτρωση. Παρά, άλλη μία εκδήλωση ομαδικής υστερίας. Αυτή που ξεσπάει κάθε φορά που πέφτει «σύρμα» για κάτι σπάνιο, κάτι φθηνό, κάτι υπό εξάντληση, κάτι θαυματουργό...

Πολλοί θα πουν ότι είναι γιατί το μέλλον μας έγινε πάλι δύσκολο και αβέβαιο. Οτι οι άνθρωποι υπεραγχωμένοι, χωρίς οράματα, προσδοκούν από κάπου φως.

Το θέμα είναι πολύ πιο απλό. Τίποτα δεν θα έπαιρνε τις διαστάσεις που έλαβε αν δεν υποβοηθούσαν τα μέσα ενημέρωσης, που για άλλη μια φορά εκμεταλλεύτηκαν στυγνά και ανεύθυνα εκείνον το σπόρο της υπερβολής και της τύφλωσης που τόσο βίαια βλασταίνει στην ελληνική ψυχή.»
Καθημερινή

Αννα Δαμιανίδη

«Φυσικά και κάνουν καλό τα φύλλα της ελιάς! Οι υπεραιωνόβιοι της Κρήτης το ξέρουν εδώ και αιώνες, αλλά δεν το διαδίδουν - σκέφτονται και τα ασφαλιστικά ταμεία. Το βασικό όμως είναι με τι τα συνοδεύεις τα φύλλα της ελιάς. Μόνα τους δεν φτάνουν. Χρειάζονται και μερικά άλλα πράγματα να τα συνδυάσεις. Όπως ξέρουν καλά οι μυημένοι, δεν πρέπει να καπνίζεις. Κι έπειτα, καλό είναι το πρωί να ξεκινάς την ημέρα σου νωρίς, να τρως πρωινό χωρίς λιπαρά, λίγες πρωτεΐνες το μεσημέρι, το βράδυ ελαφρά και στη διάρκεια της ημέρας πολλά φρούτα και λαχανικά. Να γυμνάζεσαι λίγο, αλλιώς ούτε ολόκληρο δέντρο δεν σε γιατρεύει. Όχι πρωταθλητισμό σε συνδυασμό με τα λιόφυλλα: ο πρωταθλητισμός φθείρει τον οργανισμό γρηγορότερα