Ειρήνη Χρυσολωρά

«ΟΙ ΚΑΚΕΣ γλώσσες λένε ότι η υπόθεση με τα ομόλογα, κρυφά και φανερά, που πουλήθηκαν στα ασφαλιστικά ταμεία σε υψηλές τιμές από τη χρηματιστηριακή εταιρεία Ακρόπολις ανακινήθηκε από τον ανταγωνισμό, δηλαδή τράπεζες και άλλες χρηματιστηριακές που ενοχλήθηκαν επειδή δεν πήραν αυτές ανάλογες δουλειές με Ταμεία.

Ίσως είναι αλήθεια, ίσως και όχι. Δεν έχει σημασία. Αφού οι καταγγελίες ευσταθούν όπως αποδεικνύεται, είναι δευτερεύον θέμα αν η πηγή τους είχε υστεροβουλία ή όχι.

Αυτό όμως που έχει σημασία και πολύ μεγάλη μάλιστα, είναι να μην κουκουλωθεί τώρα η υπόθεση με ένα νέο μοίρασμα της πίτας, που θα ευνοήσει τους μέχρι χθες ριγμένους και ενοχλημένους ώστε να σταματήσουν τις καταγγελίες.

Οι κακές γλώσσες και πάλι λένε ότι αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί. Δηλαδή η κυβέρνηση, προκειμένου να αποφύγει νέες αποκαλύψεις από την αγορά θα την «ταΐσει» κατά τα κοινώς λεγόμενα, ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Αν όλοι είναι ευχαριστημένοι, ποιος θα βγει να καταγγείλει μετά υπερτιμολογημένα ομόλογα;

Υπό αυτή την έννοια, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε προς τα πού θα πάει το νέο θεσμικό πλαίσιο που ετοιμάζεται, για τις τοποθετήσεις των αποθεματικών των Ταμείων...»
Τα Νέα

Παντελης Μπουκαλας

«Αν χρειαζόμαστε οπωσδήποτε ένα καινούργιο σύμβολο, προσδιοριστικό της εποχής μας, τότε το εστιατόριο που δανείστηκε αίγλη από το όνομα του Διόνυσου και από τη γειτνίαση με τον Παρθενώνα συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες να επιλεγεί, ύστερα από όσα δύσοσμα ανακαλύφθηκαν στο εσωτερικό του. Ενα εστιατόριο που έλκει ανέκαθεν την ελίτ, πολιτική και μη, ελληνική και ξένη, και έχει συνδεθεί με σοβαρές στιγμές του πολιτικού μας βίου (όπως η πρόσφατη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Βούλγαρο ομόλογό του και τον Ρώσο πρόεδρο), αλλά και με σοβαροφανείς (όπως η συνάντηση του κ. Κ. Καραμανλή με τον κ. Δ. Αβραμόπουλο), αποκαλύπτεται επισήμως ίδιο στην κατευθυντήρια λογική του με τις εποχικές καντίνες, που ξεφυτρώνουν πάνω στην άμμο την ξανθή καλοκαιριάτικα, για να εκμεταλλευτούν την όρεξη που ανοίγει η θάλασσα. Και ακούγεται πια σαν σαρκασμός το δανεισμένο όνομα του γλεντοκόπου θεού Διόνυσου, αφού πιο ταιριαστό θα ήταν το όνομα του Πανός, λόγω και του πανικού που προκλήθηκε στην ελληνική πολιτεία, όταν συνειδητοποίησε σε ποιον βαθμό εκτέθηκε.

Λοιπόν, ένα «μαγαζί γωνία» είναι και η πολιτεία μας στο σύνολό της, όπως ακριβώς ο «Διόνυσος». Από τον ίσκιο της Ακρόπολης εξακολουθεί εν πολλοίς να σιτίζεται και αυτή, από τον τουρισμό δηλαδή, τη «βαριά βιομηχανία» της· τις «μερίδες ξου», όπως τις είχε ονομάσει κάποτε η κ. Βάσω Παπανδρέου, τις έχουν γευτεί εκατομμύρια πελάτες-τουρίστες που δεν ευλογήθηκαν από την τύχη να διαθέτουν την αιγίδα κάποιου σπουδαίου αξιώματος. Επιπλέον, και στο «Καφενείον η Ελλάς» όλη η φροντίδα εξαντλείται στην περιποίηση της βιτρίνας· παράδειγμα (όχι λαμπρό) οι Ολυμπιακοί Αγώνες: «θαμπώσαμε την οικουμένη» και, θαμπωμένοι φαίνεται κι εμείς οι ίδιοι από την αίγλη μας, εγκαταλείψαμε στη φθορά και την απαξίωση την περιβόητη «ολυμπιακή μας προίκα», τα δαπανηρότατα έργα, ίσως με την οπισθόβουλη σκέψη να τα εκποιήσουμε κοψοχρονιάς.

Μιαν άλλη εκθαμβωτική βιτρίνα αποτελούν οι κατά καιρούς διακηρύξεις μας για «κάθαρση ώς το κόκαλο», «μηδενική ανοχή» και λοιπά ηχηρά. Τα λέμε, ενθουσιαζόμαστε να τ’ ακούμε και καμαρώνουμε, και εν τω μεταξύ στα παραμαγειρεία δίνουν και παίρνουν τα ληγμένα, τα χαλασμένα, τα σάπια, δίνουν και παίρνουν τα σκάνδαλα. Τι κάνουμε σ’ αυτήν την περίπτωση; Ο,τι και οι σεφ, όταν πρέπει να σκεπάσουν τη βαριά οσμή: έπειτα από έναν επιδερμικό καθαρισμό, φορτώνουμε καρυκεύματα τα αλλοιωμένα για να παραπλανήσουμε τη γεύση των ευπίστων. Ακριβώς την αξία του παραπλανητικού καρυκεύματος έχουν οι εκ υστέρων αποφάσεις επιβολής κανόνων στη διαχείριση των αποθεμάτων των ταμείων, ώστε να μην επαναληφθούν σκάνδαλα του τύπου «Ακρόπολις» (να τη πάλι η πολύφερνη αρχαιότητα). Αλήθεια, αυτό που λείπει είναι οι κανόνες;»
Καθημερινή

Από το κύριο άρθρο

«ΒΡΕΧΕΙ ΟΜΟΛΟΓΑ. Η