Δημήτρης Μητρόπουλος

«ΟΙ ΒΡΩΜΙΚΕΣ επιθέσεις είναι τόσο παλιές όσο και η πολιτική. Από τους δημαγωγούς της αρχαίας Αθήνας ώς τους «υδραυλικούς» του Νίξον, η δημόσια ζωή μπορεί να μετατραπεί σε αγώνα χωρίς κανόνες. Η πάλη γίνεται πυγμαχία και μετά παγκράτιο.
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟ Ευθυμίου το ΠΑΣΟΚ βρήκε μια φωνή που έψαχνε τρία χρόνια τώρα. Όσο για τους πάσης φύσεως παραμηχανισμούς της κυβερνώσας συντηρητικής παράταξης, αυτοί «έψαχναν» τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ από την πρώτη μέρα. Αναζητούσαν δηλαδή κάτι στη θητεία του στο υπουργείο Παιδείας που να μπορεί να σερβιριστεί ως σκάνδαλο την κατάλληλη στιγμή. Ο ίδιος αντελήφθη εγκαίρως τα ξεψαχνίσματα.
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ του Οργανισμού Εκπαίδευσης και Επαγγελματικής Κατάρτισης την είχε στείλει ο ίδιος ο Ευθυμίου στον εισαγγελέα κάπου το 2002. Αυτή όμως μπήκε στην κατάψυξη, ή μάλλον στο αρχείο, όπως συμβαίνει με τόσες δικογραφίες. Ξαναζεστάθηκε εξπρές από τη Ν.Δ. σε φούρνο πολιτικών μικροκυμάτων. Εγκλωβισμένη στην ιστορία των ομολόγων, η κυβέρνηση έχει μεγάλη ανάγκη αντιπερισπασμού.
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΟΙ παίκτες αισθάνονται τη στοχοποίηση πριν εκδηλωθεί. Η επίθεση προκαλεί ανακούφιση. Το παιχνίδι γίνεται πλέον στο ξέφωτο, με όρους διαφάνειας. Ο Ευθυμίου έχει σταθερή γραμμή, χωρίς τα μπρος-πίσω της υπόθεσης Γιάννη Παπακωνσταντίνου, που οδηγήθηκε σε παραίτηση. Ενεργός πολιτικά πάνω από τριάντα χρόνια, ο Πέτρος είναι βετεράνος πολλών συγκρούσεων της Μεταπολίτευσης.
<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>ΤΙ ΜΕΛΛΕΙ γενέσθαι; Η ελληνική πολιτική έχει μπει σε τούνελ και οι εκλογές θα φέρουν κι άλλες επιθέσεις. Αλλά το χτύπημα που δεν σκοτώνει, δυναμώνει. Ως ευρωβουλευτής, ο Ευθυμίου είχε φάει κάποτε με τον Αντόνιο Ντι Πιέτρο, τον δικαστή που τά ΄βαλε με το ιταλικό πολιτικό σύστημα. Όταν ο Ντι Πιέτρο είχε στοχοποιηθεί από πάσης φύσεως παρακρατικά γραφεία είχε ξεσπάσει με τη φράση: «Ψάξτε ό,τι θέλετε».»
Τα Νέα

Σταυρος Λυγερος

«Στο Μαξίμου περισσεύουν τα χαμόγελα. Ο αντιπερισπασμός πέτυχε. Παρ’ ότι η Χαριλάου Τρικούπη γνώριζε ότι θα εκδηλωθεί επίθεση εναντίον του Γιάννη Παπακωνσταντίνου, τα κατάφερε να αιφνιδιαστεί! Εάν ήθελε να είναι συνεπής με τον εαυτό του, ο Γιώργος Παπανδρέου έπρεπε να έχει πράξει αυτό που τον τελευταίο καιρό ζητάει από τον αντίπαλό του: έπρεπε να έχει θέσει αμέσως σε διαθεσιμότητα τον συνεργάτη του. Η παραίτηση ήλθε, αλλά καθυστερημένα, γεγονός που επέτρεψε στους «γαλάζιους» να σκοράρουν επικοινωνιακά. Αν και εφ’ εξής, το μπαλάκι θα γυρίσει στον Κώστα Καραμανλή. Θα είναι πιο δύσκολο γι’ αυτόν να κρύβεται πίσω από τη Δικαιοσύνη σε ό,τι αφορά ευθύνες δικών του συνεργατών.

Ολα αυτά, όμως, αφορούν την αδυσώπητη προεκλογική μάχη των εντυπώσεων. Πέρα απ’ αυτήν, υπάρχουν και οι επιπτώσεις στην ποιότητα του πολιτικού μας βίου. Το γεγονός ότι ελάχιστα ενδιαφέρει τους πρωταγωνιστές δεν σημαίνει καθόλου ότι είναι άνευ αξίας. Ο Κώστας Καραμανλής ισχυρίσθηκε ότι δεν επιχειρεί συμψηφισμό, αλλά αυτό κάνει. Κατέβασε από το ράφι ένα –απ’ ό,τι φαίνεται υπαρκτό– παλαιό σκάνδαλο, αφ’ ενός για να εξισορροπήσει τις αρνητικές εντυπώσεις από το σκάνδαλο των ομολόγων και αφ’ ετέρου για να επικαλύψει την πάνδημη οργή για τις κυβερνητικές ευθύνες στην υπόθεση της Πάρνηθας.

Δεν είναι, όμως, δικαίωμα του οποιουδήποτε πρωθυπουργού ούτε να βάζει στο συρτάρι σκάνδαλα ούτε να τα ανασύρει και να τα χρησιμοποιεί σαν κομματικά όπλα, όποτε κρίνει ότι το έχει ανάγκη. Από θεσμικής απόψεως, η συμπεριφορά του είναι ανεπίτρεπτη. Το καθήκον κάθε νέας κυβέρνησης είναι να στέλνει στον εισαγγελέα κάθε υπόθεση διαφθοράς που ανακαλύπτει. Είναι ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει η αποτροπή.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο κρούσμα. Πρόκειται για στρατηγική. Ο πρωθυπουργός δίνει την προεκλογική μάχη όχι τόσο προβάλλοντας το κυβερνητικό έργο όσο καταγγέλλοντας τις «αμαρτίες» της κυβέρνησης Σημίτη. Παρ’ ότι οι «αμαρτίες» εκείνες είναι και πολλές και μεγάλες, δεν μπορούν να αποτελούν το κεντρι