Από το κύριο άρθρο

«Οσα γίνονται σήμερα στο ΠΑΣΟΚ δεν περιποιούν τιμή ούτε για τα στελέχη του, αλλά ούτε για το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Το ΠΑΣΟΚ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, είναι ένας από τους πυλώνες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και η άνευ ευπρέπειας σύγκρουση δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό και για την πολιτική σκηνή στο σύνολό της. Ο διχασμός με προσωπικές αντεγκλήσεις είναι βαθύς και θα έχει ευρύτερες συνέπειες.

Η σύγκρουση θα μπορούσε να είναι επωφελής για το πολιτικό σύστημα. Με θέσεις και αντιθέσεις προκύπτουν οι πολύτιμες για τη χώρα συνθέσεις, για τα μεγάλα προβλήματα που βιώνουμε. Οχι όμως οι προσωπικές αντιπαραθέσεις που εσχάτως έχουν γίνει ο κανόνας.

Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ οφείλουν να αναλογιστούν τους ψηφοφόρους του κόμματός τους και τον ρόλο που ο συνταγματικός νομοθέτης τους επιφυλάσσει. Πρέπει να σταματήσουν και να αναρωτηθούν: Το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό; Ενωμένο; Δυνατό;»
Καθημερινή

Σήφης Πολυμίλης

«Είναι γεγονός ότι το καθημερινό μπάχαλο στο ΠΑΣΟΚ, με τα αλληλοκαρφώματα που δεν έχουν τελειωμό, έχει υποβαθμίσει το άλλο μπάχαλο που εξελίσσεται στη Ν.Δ. Και δεν μιλάμε τόσο για τις τραγικές κυβερνητικές παλινωδίες σε μια σειρά κρίσιμα θέματα -καύσιμα, ΦΠΑ, Ασφαλιστικό, για να μείνουμε μόνο στα πιο σοβαρά- αλλά για την γκρίνια και τα διαρκή υπονοούμενα που αφήνουν όλο και περισσότεροι βουλευτές μόλις βρουν αφορμή... Είναι ίσως η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση με νωπή τη λαϊκή εντολή -ένας μήνας έχει περάσει από τις εκλογές- αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα. Δείγμα του τι θα ακολουθήσει μόλις αρχίσει να κάνει και κάτι, γιατί μέχρι στιγμής ως συνήθως αρκείται σε δηλώσεις...

Υποστηρίζεται και δικαίως ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πρόβλημα πολιτικής ταυτότητας. Ομως αντίστοιχο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η Ν.Δ. που, αφού εξάντλησε μια κυβερνητική θητεία με ελάχιστο ώς μηδαμινό έργο, συνεχίζει το ίδιο έργο με βαρύγδουπες υποσχέσεις, που αποδεικνύονται στην πρώτη δυσκολία πομφόλυγες. Οι περιβόητες μεταρρυθμίσεις εξαγγέλλονται συνεχώς, αλλά μόλις έλθει η ώρα της υλοποίησης αρχίζουν οι υπεκφυγές, αφού αυτό που πρυτανεύει πάνω απ' όλα είναι το πολιτικό κόστος. Η οικονομία, το υποτιθέμενο ισχυρό χαρτί του κ. Καραμανλή, ταλανίζεται από τα υπερβολικά ελλείμμματα και τον φόβο μιας νέας κοινοτικής επιτήρησης. Στην Παιδεία προσπαθούν απλώς να τρενάρουν ή να κουκουλώσουν ακόμη και αυτή την ελάχιστη μεταρρύθμιση, φοβούμενοι νέο κύμα αντιδράσεων και πάει λέγοντας... Για να μη μιλήσουμε βέβαια για το Σκοπιανό με τους άσφαιρους λεονταρισμούς, που απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα.

Αν λοιπόν γίνονται αυτά -ή μάλλον δεν γίνονται...- στη θεωρητικά καλύτερη περίοδο για την κυβέρνηση, όπου έχει τα περισσότερα περιθώρια ανοχής από τον κόσμο και ανύπαρκτη την αντιπολίτευση, καταλαβαίνει κανείς τι θα γίνει σε μερικούς μήνες. Με το Ασφαλιστικό ούτως ή άλλως στο τραπέζι, με τα προβλήματα της οικονομίας ανοικτά, με τις πιέσεις για να κλείσει το θέμα των Σκοπίων, το κυβερνητικό μέλλον όχι μόνο δεν προδιαγράφεται ρόδινο, αλλά ιδιαιτέρως σκοτεινό. Αυτό βλέπουν προφανώς και κάποιοι από τους βουλευτές κι έχουν αρχίσει από τώρα να χορεύουν στον δικό τους ρυθμό...»
Ελευθεροτυπία