Με το Houthi-run Humanitarian Operations Coordination Center (HOCC) λάνσαραν μια υπηρεσία που θυμίζει freemium εφαρμογή: είναι δωρεάν και προαιρετική, αρκεί να μην ανήκεις στις οντότητες που υπόκεινται σε κυρώσεις. Στην πράξη, αν θέλεις να γλιτώσεις το πλοίο σου από ρουκέτα, συμπληρώνεις μια φόρμα – ούτε ο καλύτερος ασφαλιστής Lloyd’s δεν το λέει τόσο κομψά.
Η πρόσφατη κυκλοφορία των FAQs από το HOCC δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα εγχειρίδια onboarding μεγάλων ναυτιλιακών. Η γλώσσα είναι τυπική, η δομή καθαρή, και οι όροι σαφείς: συντονισμός ασφαλούς διέλευσης, αναφορά σε συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία 9Bab el Mandeb, Κόλπος του Άντεν, Αραβική Θάλασσα) και ξεκάθαρη λίστα με τις «απαγορευμένες» εταιρείες. Σαν να πρόκειται για εμπορική πλατφόρμα που ενημερώνει τους συνεργάτες της για ποιον ισχυει το κόκκινο φανάρι.
Η οργάνωση, μάλιστα, έχει περάσει σε ένα είδος CRM του φόβου: πρόσφατα, 64 πλοιοκτήτες έλαβαν «επίσημες προειδοποιήσεις» που τους κατηγορούν για παραβίαση του αποκλεισμού ισραηλινών λιμανιών και τους ενημερώνουν ότι πλέον τους απαγορεύεται η διέλευση και μπορεί να δεχτούν επίθεση «οπουδήποτε βρίσκονται σε κοντινή απόσταση». Δεν πρόκειται για γενική απειλή, είναι εξατομικευμένη ενημέρωση κινδύνου, με την ακρίβεια που θα ζήλευε κάθε τμήμα Risk Management μεγάλης εταιρείας.
Στο φόντο αυτής της ιδιότυπης «επιχειρηματικής» κίνησης ήρθε να προστεθεί και η δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΙΜΟ, Arsenio Dominguez, στην ανοιχτή συζήτηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ: «Η ασφάλεια στη θάλασσα δεν είναι μόνο τεχνική – είναι βαθιά ανθρώπινη». Μια φράση που, άθελά του, ενισχύει την αφήγηση των Χούθι ότι αυτοί παρέχουν έναν μηχανισμό για την αποφυγή απωλειών, την ώρα που στην πραγματικότητα οι ίδιοι δημιουργούν τον κίνδυνο.
Η διεθνής ναυτιλιακή κοινότητα βρίσκεται πλέον μπροστά σε ένα επικίνδυνο precedent: μια μη κρατική οντότητα θέτει όρους για διεθνή ύδατα, στέλνει επίσημες ειδοποιήσεις και στήνει γραφείο «συντονισμού» με γραφειοκρατική επικάλυψη. Η επιλογή για τους πλοιοκτήτες είναι σκληρή – αγνόηση, με το ρίσκο να γίνουν οι επόμενοι στόχοι· συμμόρφωση, με το ρίσκο να νομιμοποιήσουν ένα de facto «πειρατικό λιμεναρχείο»· ή διάλογος, με το ρίσκο να ανοίξουν τον δρόμο για μιμητές σε άλλες κρίσιμες θαλάσσιες οδούς.
Και κάπου εδώ, έρχεται η ειρωνεία. Οι Χούθι εμφανίζονται να δίνουν λύσεις εκεί που η διεθνής κοινότητα αποτυγχάνει. Με μια γραφειοκρατία φτιαγμένη στο χέρι, λίστες αποδεκτών, απαγορεύσεις και «υπηρεσίες» ασφαλείας, καλύπτουν ένα κενό που ΟΗΕ, IMO και μεγάλοι συνασπισμοί δεν έχουν καταφέρει να γεμίσουν.
Όχι επειδή είναι πιο αποτελεσματικοί, αλλά επειδή είναι διατεθειμένοι να πουλήσουν ασφάλεια μέσα από τη δημιουργία ανασφάλειας. Το μάθημα για το μάρκετινγκ είναι κυνικό, αλλά ξεκάθαρο. Εκεί που η παγκόσμια διακυβέρνηση κολλάει στις διαδικασίες, το αντάρτικο βρίσκει πεδίο να στήσει το δικό του «brand προστασίας».
Από καθαρά επικοινωνιακή σκοπιά, οι Χούθι δείχνουν πώς μια ομάδα μπορεί να μετατρέψει τον φόβο σε «υπηρεσία», να τυποποιήσει τον εκβιασμό και να τον πακετάρει με manual, FAQ και «δωρεάν παροχές». Το αν η ναυτιλιακή βιομηχανία θα το αντιμετωπίσει ως μεμονωμένο φαινόμενο ή ως επικίνδυνο προηγούμενο μένει να φανεί. Αλλά για όσους μελετούν το μάρκετινγκ, το case study είναι ήδη έτοιμο.
