Όμως η αλήθεια είναι ότι η αλλαγή “στρατοπέδου” του Σαββόπουλου αφορούσε κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Έγινε το “βρώμικο '89” και κατηγορούσε ευθέως τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Και όμως το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κηδεία. Μπορεί να μην ήταν ο Πρόεδρος του Νίκος Ανδρουλάκης που πήγε στην Μπολόνια για να δει το μπασκετ Μπολόνια Παναθηναικός, αλλά ήταν ο Κώστας Λαλιώτης, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Τηλέμαχος Χυτήρης, η Μιλένα Αποστολάκη, η Άννα Διαμαντοπούλου και ο εκπρόσωπος του κόμματος Κώστας Τσουκαλάς.

Το ΠΑΣΟΚ που ήταν αυτό που πράγματι υπέστη την επίθεση του Σαββόπουλου ήταν εκεί, τον συγχώρεσε και τον τίμησε, όχι μόνο ως μεγάλο καλλιτέχνη, αλλά σίγουρα και για τις σημαντικές πολιτικές του παρεμβάσεις.

Η αριστερά όμως και δεν αναφέρομαι στο δογματικό ΚΚΕ που σίγουρα δεν συγχωρεί, η υπόλοιπη αριστερά, όλοι αυτοί που μεγάλωσαν με Σαββόπουλο, που τον είχαν μπροστάρη στα κινήματα στις αρχές της μεταπολίτευσης, που γλέντησαν με τα τραγούδια του και τον έκαναν παρέα, που χρησιμοποιούσαν τους στίχους του για συνθήματα, γιατί απουσίαζε; Μήπως δεν είναι η ίδια αυτή η αριστερά με την αριστερά του Κύρκου, του Παπαγιαννάκη, του Ρήγα Φεραίου και της Β' Πανελλαδικής; Είναι μικρόψυχη αυτή η συμπεριφορά και πρέπει να συμπεριληφθεί στην διαρκή ομφαλοσκόπηση της και να συνεκτιμηθεί στην αναζήτησή της απάντησης στο μόνιμο ερώτημα “τι φταίει για τα χάλια μας”.