Κατά τα άλλα, Σαμαρας και Βενιζέλος επέμειναν στη καταστροφή που θα επιφέρει η αδυναμία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας.
Νοιάζεται πραγματικά κάποιος πολίτης γιο το ζήτημα; Δύσκολο... Όλοι τα έχουν ξανακούσει όλα αυτά και σήμερα είναι μάλλον το τελευταίο που τους νοιάζει. Έχουν να πληρώσουν φόρους, δάνεια, νοίκια, ΔΕΗ, παλιότερους φόρους και επόμενους φόρους...
Νοιάζει κανέναν η θεωρία Βενιζέλου, ότι ο κόσμος θέλει να ακούει την αλήθεια, αλλά ψηφίζει το ψέμα; Προφανώς όχι, γιατί ο πρόεδρος του θνήσκοντος ΠΑΣΟΚ, απλώς διαπιστώνει την πραγματικότητα. Ασε που ο κόσμος δεν θέλει καν να ακούει την αλήθεια.
Δυστυχώς στη Θεσσαλονίκη δεν μας είπαν τίποτε ενδιαφέρον. Περισσότερο ενδιαφέρον είχε η έτερη διαπίστωση του Σαββατοκύριακου, που ήταν μία ακόμη ένδειξη για το ότι η Ευρώπη δεν φοβάται πλέον τον Τσίπρα.

Η παρουσία του στο συνέδριο του Κόμο, από κοινού με την αφρόκρεμα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, δείχνει ότι όσο κι αν υπάρχει περιέργεια, η αντιμετώπιση ενός ενδεχομένου διακυβέρνησης της Ελλάδας από τον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται περίπου από αδιαφορία και περιφρόνηση. Όσα θα βρει μπροστά του, είναι τα ίδια, ακόμη κι αν δεν υπάρχει τρόικα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το πρόβλημα της χώρας παραμένει μπροστά μας. Οι όροι διεξαγωγής της συζήτησης είναι προ-μνημονιακοί.

Οι μεν εμμένουν σε κάτι που ξέρουν ότι είναι προβληματικό και αδυνατούν να πράξουν τα δύσκολα. Όπως π.χ., η αναδιάρθρωση του δημοσίου, η αξιολόγηση, η θέσπιση κανόνων για τα αυτονόητα.
Οι δε, επιμένουν σε μία εύκολη κριτική, λένε αυτό που όλοι ξέρουν, αλλά δεν αποκαλύπτουν ένα σχέδιο για τα επόμενα 10 χρόνια, ή έστω τα επόμενα πέντε...Η αποκατάσταση κατώτατου μισθού και μερικών συντάξεων, δεν είναι στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης, όπως όλοι αντιλαμβάνονται.
Εν ολίγοις: τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Ή, στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα. Ή, ο βρεγμένος τη βροχή δεν την φοβάται.
Και τελικά: όλοι είναι στο κόσμο τους, αλλά ο κόσμος είναι κάπου αλλού!