Η επιχείρηση στο Ιράν σηματοδοτεί μία απότομη στροφή για έναν πρόεδρο του οποίου η πολιτική άνοδος τροφοδοτήθηκε εν μέρει από την κόπωση των Αμερικανών με τους πολέμους σε ξένα κράτη στα οποία επιχειρούσαν ανατροπή καθεστώτος.

Άλλωστε, μόλις τον περασμένο Μάιο, μπροστά σε μια κατάμεστη αίθουσα με Άραβες ηγέτες, ο Τραμπ δήλωνε ότι η εποχή της αλλαγής καθεστώτος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ είχε τελειώσει. «Τελικά, οι λεγόμενοι εθνοδημιουργοί κατέστρεψαν πολύ περισσότερα έθνη από όσα έχτισαν», είπε στο Ριάντ, χλευάζοντας τους «Δυτικούς παρεμβατιστές που σας δίνουν διαλέξεις για το πώς να ζείτε και πώς να διαχειρίζεστε τις δικές σας υποθέσεις».

Εννέα μήνες αργότερα, ξεκίνησε τη μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ που είχε δει η περιοχή εδώ και δύο δεκαετίες και προέτρεψε τους Ιρανούς να «αναλάβουν» την κυβέρνησή τους, με την υποστήριξη των αμερικανικών δυνάμεων.

Για χρόνια, ο Τραμπ καταδίκαζε τους «αιώνιους πολέμους» της Ουάσιγκτον και προειδοποιούσε κατά της ανατροπής ξένων καθεστώτων με τη βία, ένα μήνυμα που αποτέλεσε το θεμέλιο του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» που του χάρισε την προεδρία δύο φορές.

Ασφαλώς, το Ιράν ήρθε δεύτερο σε αυτή τη... στροφή, καθώς προηγήθηκε η Βενεζουέλα και η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από Αμερικανούς κομάντος.

Η απόφαση του Τραμπ να ξεκινήσει την Επιχείρηση «Επική Οργή» αναλύεται ποικιλοτρόπως, αλλά φαίνεται να βασίζεται κυρίως σε δύο λόγους. Πρώτον, στο ότι δεν πιστεύει πως το Ιράν θα εξελιχθεί σε Ιράκ για τις ΗΠΑ και δεύτερον γιατί εξυπηρετεί προσωπικές του φιλοδοξίες.

Ενθουσιασμένος από την -κατά την άποψή του- επιτυχία της επιχείρησης που ανέτρεψε τον ισχυρό άνδρα της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, ο Τραμπ πιστεύει ότι έχει βρει ένα νέο εγχειρίδιο αλλαγής καθεστώτων. Βγάζει από τη μέση τον εχθρικό ηγέτη, εξασφαλίζει οφέλη για τις ΗΠΑ και δίνει το λόγο στο... λαό να αποφασίσει για το μέλλον του.

Διεθνείς αναλυτές, ωστόσο, κάνουν λόγο για ένα επικίνδυνο τέχνασμα: Στη Βενεζουέλα, οι ΗΠΑ συνέλαβαν τον Μαδούρο, αλλά συνεργάστηκαν με άτομα από το ίδιο καθεστώς. Στο Ιράν, η δολοφονία του Χαμενεΐ και πολλών στον στενό του κύκλο κινδυνεύει να πυροδοτήσει μια ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τη χώρα και να βάλει τις ΗΠΑ σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Η επιχείρηση αποκεφαλισμού της κυβέρνησης μιας χώρας περίπου 92 εκατομμυρίων ανθρώπων είναι απίθανο να δώσει στον Τραμπ μία εύκολη διέξοδο όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας. Ο Τραμπ θέλει να πει «ήταν μια επιτυχία, μια ολοκληρωτική νίκη, και τώρα αφήνω στην αντιπολίτευση να ολοκληρώσει την ανατροπή της κυβέρνησης», αλλά δεν είναι σίγουρο πως θα το πετύχει.

Η Βενεζουέλα άνοιξε την όρεξη του Τραμπ και φυσικά μετά το Ιράν έχει πρόθεση να πράξει κάτι ανάλογο και στην Κούβα.

«Ο Τραμπ θέλει να θεωρείται ως μια σημαντική ιστορική προσωπικότητα», δήλωσε ο Έλιοτ Άμπραμς, ο οποίος διετέλεσε απεσταλμένος του Τραμπ στο Ιράν και τη Βενεζουέλα κατά την πρώτη του θητεία. «Αν μπορεί να αλλάξει την κυβέρνηση της Κούβας, αυτό είναι κάτι που ο Τζον Φ. Κένεντι δεν μπορούσε να κάνει. Και όλα αλλάζουν στη Μέση Ανατολή αν η Ισλαμική Δημοκρατία που γνωρίζουμε από το 1979 καταργηθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο».

Η διαφορά της επιχείρησης στο Ιράν είναι πως δεν εφαρμόστηκε το σύστημα «χτυπάμε και φεύγουμε». Ο Τραμπ μετά τη Βενεζουέλα έκανε απλώς ένα διάγγελμα και ανακοίνωσε το αποτέλεσμα της όλης επιχείρησης. Στην περίπτωση του Ιράν έχει κάνει ήδη δύο διαγγέλματα και έχει αφήσει να εννοηθεί πως η σύγκρουση μπορεί να κρατήσει 4 εβδομάδες ή και «όσο χρειαστεί», προεξοφλώντας και απώλειες Aμερικανών στρατιωτών.

Όπως προαναφέραμε, προβλέψεις δεν χωράνε αλλά το ότι ο Τραμπ άλλαξε δόγμα είναι πλέον σίγουρο. Και φυσικά κανείς δεν γνωρίζει πού θα σταματήσει. Μετά το Ιράν θα έρθει η Κούβα; Και μετά την Κούβα τι;