Σε ορισμένες ομάδες, τα ποσοστά είναι τεράστια: το 96% των παικτών του Κουρασάο γεννήθηκαν στο εξωτερικό, όπως και το 85% των παικτών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και το 73% των παικτών του Μαρόκου. Συνολικά, οι παίκτες που γεννήθηκαν στο εξωτερικό αποτελούν την πλειοψηφία σε οκτώ από τις 48 αποστολές του τουρνουά.
Κορυφαίες ομάδες όπως της Γαλλίας, της Αγγλίας, αλλά και των ΗΠΑ στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό σε παιδιά μεταναστών ή παίκτες με διπλή υπηκοότητα.
Αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στην Εθνική Ομάδα των ΗΠΑ, που εύστοχα χαρακτηρίζεται από τη Wall Street Journal ως «Η ποδοσφαιρική ομάδα μεταναστών της Αμερικής». Άλλωστε, το ένα τέταρτο της αποστολής για το Παγκόσμιο Κύπελλο γεννήθηκε εκτός ΗΠΑ. Αυτή η επισήμανση την περίοδο διακυβέρνησης Τραμπ και με τα... πογκρόμ της ICE να έχουν προηγηθεί, έχει ξεχωριστή σημασία.
Ο Τραμπ άλλωστε προσπαθεί να καταργήσει την ιθαγένεια λόγω γέννησης (birthright citizenship). Μόνο που η επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ανδρών των ΗΠΑ στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο οφείλεται εν μέρει στο ιστορικά φιλόξενο μεταναστευτικό σύστημα της Αμερικής και στην αυτόματη χορήγηση υπηκοότητας σε παιδιά που γεννιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το ένα τέταρτο των παικτών της γεννήθηκε εκτός ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Τζίο Ρέινα, Άντονι Ρόμπινσον, Σεμπάστιαν Μπερχάλτερ (Ηνωμένο Βασίλειο), του Σερζίνιο Ντεστ (Ολλανδία), του Μάλικ Τίλμαν Γερμανία) και του Αλεχάνδρο Ζεντέγιας (Μεξικό).
Πολλοί παίκτες είναι επίσης Αμερικανοί πρώτης ή δεύτερης γενιάς με ποικίλες καταγωγές. Ο επιθετικός Χάι Ράιτ γεννήθηκε από πατέρα από τη Γκάνα και μητέρα από τη Λιβερία. Οι γονείς του σέντερ φορ Ρικάρντο Πέπι μετανάστευσαν από το Μεξικό. Ο επιτελικός μέσος Κρίστιαν Πούλισικ έχει παππού Κροάτη μετανάστη.
Ένα από τα αστέρια της ομάδας, ο επιθετικός Φολαρίν Μπαλογκάν, ο οποίος σημείωσε δύο γκολ στη νίκη της πρεμιέρας απέναντι στην Παραγουάη, γεννήθηκε στο Μπρούκλιν το 2001 από Νιγηριανή μητέρα που επισκεπτόταν τη Νέα Υόρκη από το Λονδίνο. Δύο μήνες αργότερα επέστρεψε μαζί του στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου και μεγάλωσε. Σύμφωνα με το διάταγμα του κ. Τραμπ για την ιθαγένεια λόγω γέννησης, δεν θα αποκτούσε αυτόματα την αμερικανική υπηκοότητα, καθώς η μητέρα του βρισκόταν στις ΗΠΑ ως προσωρινή επισκέπτρια. Έτσι δεν θα είχε και δικαίωμα συμμετοχής στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ.
Το ποδόσφαιρο είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας και το Μουντιάλ ο καθρέφτης της ιστορίας. Αποδεικνύεται λοιπόν πως η προσέλκυση αθλητικών ταλέντων από όλο τον κόσμο έχει βελτιώσει το επίπεδο του παιχνιδιού και έχει προσελκύσει περισσότερους φιλάθλους, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς.
Συνεπώς, η προσέλκυση ξένου ταλέντου μπορεί να είναι κέρδος τόσο για τα ίδια τα άτομα όσο και για τα κράτη που τα αξιοποιούν.
Αν δεν «κολλήσουμε» στο δέντρο και δούμε το δάσος, είναι προφανές ότι η πολυπολιτισμικότητα μπορεί να φέρει κορυφαία αποτελέσματα όταν υπάρχει κοινός στόχος. Άλλωστε έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν (ΗΠΑ, Γερμανία, Βρετανία κλπ). Αρκεί βέβαια και τα κράτη να έχουν συγκεκριμένο σχέδιο.
Ασφαλώς είναι πιο εύκολο να αξιοποιηθούν οι μετανάστες στον αθλητισμό, σε σχέση με το να ενταχθούν στις κοινωνίες.
Άλλωστε, οι πολίτες αποδέχονται εύκολα έναν μετανάστη όταν προσφέρει νίκες, αλλά αυτή η «υπό όρους αποδοχή» εξαφανίζεται στην καθημερινή ζωή.
Παράλληλα, βέβαια, οι διαφορές στην πολιτογράφηση μεταξύ αθλητών και απλών πολιτών είναι σκανδαλώδης. Ακόμα και στις ΗΠΑ του Τραμπ, ενώ οι πολίτες διώκονται και απελαύνονται, οι ιθαγένειες σε αθλητές προφανώς και δίνονται σωρηδόν.
