Σύμφωνα με το σκεπτικό του Δικαστηρίου, σκοπός του κανονισμού για την πρόσβαση στα μηνύματα είναι να προσδώσει όσο το δυνατόν πληρέστερη πρακτική ισχύ στο δικαίωμα πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχή των θεσμικών οργάνων. Επομένως, κατά γενικό κανόνα, θα πρέπει να παρέχεται στο κοινό πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα των θεσμικών οργάνων.

Η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ δεν αφορά στους χειρισμούς της προέδρου φον ντερ Λάιεν ως προς την αγορά εμβολίων, κάτι που ακόμα και οι πιο σκληροί επικριτές της, τους θεωρούν επιτυχημένους, αλλά στο ζήτημα της διαφάνειας και της πρόσβασης των πολιτών της ΕΕ σε δημόσια έγγραφα.

Δημοσιογράφοι είχαν ζητήσει να δουν τα απόρρητα μηνύματα μεταξύ της Προέδρου της Επιτροπής και του επικεφαλής της φαρμακευτικής εταιρείας, τα οποία αντάλλαξαν πριν από τη συμφωνία-μαμούθ, ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ, μεταξύ της Pfizer και της ΕΕ για την προμήθεια εμβολίων.

Σε ανακοίνωσή του, το Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ ανέφερε ότι η Επιτροπή «απέτυχε να εξηγήσει με πειστικό τρόπο γιατί θεώρησε ότι τα μηνύματα κειμένου που ανταλλάχθηκαν στο πλαίσιο της προμήθειας εμβολίων κατά της Covid-19 δεν περιείχαν σημαντικές πληροφορίες ή πληροφορίες που απαιτούσαν περαιτέρω παρακολούθηση και διατήρηση».

Η ύπαρξη των συγκεκριμένων μηνυμάτων, τα οποία αρχικά η Επιτροπή δεν είχε επιβεβαιώσει, αποκαλύφθηκε σε συνέντευξη της φον ντερ Λάιεν στους New York Times το 2021.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας στο Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο πέρυσι, η Κομισιόν δήλωσε ότι το περιεχόμενο των μηνυμάτων δεν ήταν αρκετά σημαντικό ώστε να χαρακτηριστούν ως επίσημα έγγραφα — και συνεπώς δεν καταχωρήθηκαν και δεν μπορούσαν να δοθούν στη δημοσιότητα.

Στην ανακοίνωσή του, το Δικαστήριο πρόσθεσε: «Η Επιτροπή δεν μπορεί απλώς να δηλώνει ότι δεν διαθέτει τα ζητηθέντα έγγραφα, αλλά οφείλει να παρέχει αξιόπιστες εξηγήσεις που να επιτρέπουν στο κοινό και στο Δικαστήριο να κατανοήσουν γιατί τα έγγραφα αυτά δεν μπορούν να εντοπιστούν».

{https://x.com/EUCourtPress/status/1922559119048802796}