Σύμφωνα με την έκθεση Indicators of Global Climate Change, απομένουν μόνο τρία χρόνια πριν ξεπεράσουμε το όριο αύξησης της θερμοκρασίας κατά 1,5° Κελσίου που τέθηκε στη συμφωνία του Παρισιού το 2015, αυξάνοντας τον κίνδυνο μη αναστρέψιμων αλλαγών στις πλανητικές συνθήκες.
Πολυδιάστατες Κρίσεις και οι Οικονομικές και Πολιτικές Επιπτώσεις τους
Όπως αναφέρει το Project Syndicate, αυτές οι συνεχιζόμενες κρίσεις συγκλίνουν στην παγκόσμια οικονομία. Η ανεπαρκής χρηματοδότηση για το κλίμα από τις πλούσιες χώρες έχει οδηγήσει ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες στο να εντείνουν τη χρήση ορυκτών καυσίμων. Επιπλέον, ένα άδικο σύστημα χρέους παγιδεύει τις χώρες με χαμηλό εισόδημα σε έναν αέναο κύκλο οικονομικών δυσκολιών: η εξυπηρέτηση βραχυπρόθεσμων δανείων σε δολάρια με υψηλά επιτόκια τους στερεί την ικανότητα να επιτύχουν αναπτυξιακούς στόχους. Οι πλούσιες χώρες επίσης αρνούνται να συνεργαστούν για να σταματήσουν τις παράνομες χρηματοροές και τη φορολόγηση δισεκατομμυριούχων και πολυεθνικών, υπονομεύοντας περαιτέρω την ικανότητα των φτωχών χωρών να αυξήσουν τα έσοδά τους.
Η Δημοκρατία, η Ανισότητα και οι Διεθνείς Δομές
Αυτή η οικονομική αστάθεια είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παγκόσμια παρακμή της δημοκρατίας. Όταν ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων, η πολιτική δυσαρέσκεια είναι αναπόφευκτη, όπως αποδεικνύεται από την άνοδο ακροδεξιών κομμάτων στις δυτικές δημοκρατίες. Η ενδυνάμωση της δημοκρατίας είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση αυτών των κρίσεων. Σε εθνικό επίπεδο, οι πολίτες πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο της λήψης αποφάσεων που αφορούν τις αναπτυξιακές πολιτικές και τα αποτελέσματά τους. Σε διεθνές επίπεδο, οι πολυμερείς θεσμοί και διαδικασίες – συμπεριλαμβανομένων των G20, των Συνεδριάσεων του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή και των θεσμών της Συμφωνίας Bretton Woods – πρέπει να εκδημοκρατιστούν για να ανακτήσουν αξιοπιστία και νομιμότητα. Μέχρι στιγμής, έχουν κινηθεί πολύ αργά στην αντιμετώπιση των αδυναμιών τους και έχουν εστιάσει υπερβολικά στα συμφέροντα των ανεπτυγμένων χωρών.
Παραδείγματα ανισοτήτων
Πολλά παραδείγματα δείχνουν πώς ο πολυμερισμός έχει αναπαράγει ανισότητες. Οι ανεπτυγμένες χώρες προσφέρουν χρηματοδότηση για το κλίμα με τη μορφή εγγυήσεων για εμπορικά δάνεια, που αυξάνουν τα χρέη αντί να ενισχύουν την ανθεκτικότητα. Επαναλαμβανόμενα στην Αφρική, οι αξιολογήσεις των οίκων αξιολόγησης και οι όροι δανεισμού του ΔΝΤ αποτρέπουν τις κυβερνήσεις από το να επενδύσουν σε συμπεριληπτική ανάπτυξη. Η παγκόσμια συναίνεση είναι να ακολουθηθεί μια πράσινη μετάβαση υπό το πρίσμα του ιδιωτικού τομέα, παρόλο που αυτή η προσέγγιση αυξάνει την επισφάλεια για εκείνους που συνέβαλαν λιγότερο στην παγκόσμια υπερθέρμανση αλλά είναι πιο ευάλωτοι στις επιπτώσεις της.
Οι αποφάσεις και οι δράσεις που λαμβάνονται προς όφελος του παγκόσμιου κεφαλαίου έχουν αυξήσει τον αριθμό των λεγόμενων «περισσευούμενων ανθρώπων». Αυτές οι περιθωριοποιημένες ομάδες περιλαμβάνουν εργαζόμενους που απολύθηκαν λόγω πολλαπλών και συγκλινουσών κοινωνικοτεχνικών αλλαγών, κοινότητες που εκτοπίστηκαν από κλείσιμο ορυχείων και κλιματικές κρίσεις, καθώς και νοικοκυριά που ωθήθηκαν στην φτώχεια λόγω των αυξημένων τιμών σε τρόφιμα και ενέργεια.
