Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την El Pais, περίπου σαράντα άτομα απαίτησαν όχι μόνο να παραταθεί η αναστολή των εξώσεων για μη καταβολή ενοικίου σε ευάλωτα νοικοκυριά πέρα από τον τρέχοντα μήνα -μέτρο που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, θα μπορούσε να επηρεάσει 60.000 οικογένειες-, αλλά και να καταστεί αυτή η απαγόρευση μόνιμη. Για να το πετύχουν, το σύνολο των ενώσεων, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται η Πλατφόρμα Πληγέντων από την Υποθήκη (PAH), τα συνδικάτα ενοικιαστών ή η Διεθνής Αμνηστία, ανακοίνωσαν ότι θα παραδώσουν ένα μανιφέστο στους εκπροσώπους στέγασης των κομμάτων, με τους οποίους ελπίζουν να συναντηθούν μέσα στην εβδομάδα. Στο Υπουργείο Στέγασης, ωστόσο, αποφεύγουν να προβλέψουν εάν η παράταση μπορεί να προχωρήσει, λόγω της περίπλοκης κοινοβουλευτικής αριθμητικής που επικρατεί αυτή την περίοδο στη Βουλή.

«Από το 2020 έχουμε θεσπίσει το κοινωνικό δίχτυ προστασίας. Και το έχουμε διατηρήσει με συνεχείς παρατάσεις για διάφορους λόγους, όπως ο Covid, ο πόλεμος στην Ουκρανία ή ο ανεξέλεγκτος πληθωρισμός», εξήγησε ο υφυπουργός Στέγασης, Νταβίντ Λούκας, κατά τη διάρκεια διαλόγου για τη στέγαση που οργανώθηκε την Τρίτη από το Ίδρυμα Alternativas. Ο Λούκας τόνισε ότι η ποικιλομορφία του κοινοβουλευτικού τόξου καθιστά απαραίτητο «να συμφιλιώνονται πολλές διαφορετικές τάσεις», κάτι που μερικές φορές καθιστά «ανέφικτο» να εγκριθούν ορισμένα μέτρα. Παράλληλα, αναγνώρισε ότι, σε θέματα στέγασης, η κυβέρνηση επέλεξε να θεσπίσει μηχανισμούς που δεν απαιτούν κοινοβουλευτική διαδικασία, καθώς «από αυτήν την οδό όλα είναι πολύ πιο περίπλοκα» και «μερικές φορές δεν μπορεί καν να εγκριθεί κάτι».

Η αναστολή των εξώσεων που σχετίζονται με μη καταβολή ενοικίου από ευάλωτες οικογένειες εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, πριν από πέντε χρόνια και από τότε έχει παραταθεί αρκετές φορές. Η τελευταία παράταση έγινε μέσω ενός Βασιλικού Διατάγματος πριν από έναν χρόνο, το οποίο ορίζει ότι η αναστολή διατηρείται έως τις 31 Δεκεμβρίου 2025. Ταυτόχρονα, το Υπουργικό Συμβούλιο πρότεινε, τον Μάιο του περασμένου έτους, παράταση έως τις 15 Μαΐου 2028 της αναστολής των εξώσεων για υποθέσεις στεγαστικών δανείων, όταν οι οφειλέτες βρίσκονται σε κατάσταση ευαλωτότητας. Ωστόσο, αυτό το τελευταίο μέτρο είναι πολιτικά λιγότερο δύσκολο, δεδομένου ότι ισχύει από τότε που εγκρίθηκε από κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος το 2013.

Τότε, η PAH είχε ήδη ζητήσει να γίνει το μέτρο μόνιμο· κάτι που τώρα απαιτούν και για την αναστολή των εξώσεων ευάλωτων ενοικιαστών. «Θέλουμε αυτή η αναστολή να πάψει να είναι ένα συγκυριακό μέτρο και να μην βρισκόμαστε κάθε χρόνο στο τέλος του Δεκεμβρίου να αγωνιούμε για το αν θα εγκριθεί ξανά», κατήγγειλε ο Πάκο Μορότε, εκπρόσωπος της πλατφόρμας. «Γι’ αυτό ήρθαμε εδώ, για να απαιτήσουμε από τους εκπροσώπους αυτός ο κανόνας να μετατραπεί σε ένα δομικό μέτρο, όσο διαρκεί η στεγαστική έκτακτη ανάγκη και όσο οι δημόσιες αρχές δεν είναι σε θέση να εγγυηθούν μια εναλλακτική στέγη στα άτομα», πρόσθεσε.

«Το ισπανικό κράτος έχει υπογράψει και κυρώσει μια σειρά από διεθνείς συνθήκες που συνεπάγονται πολύ σαφείς δεσμεύσεις και υποχρεώσεις. Και σε θέματα εξώσεων, αυτό που τα Ηνωμένα Έθνη και το Συμβούλιο της Ευρώπης έχουν επαναλάβει είναι ότι το κράτος έχει την υποχρέωση να λάβει το μέγιστο δυνατό πλήθος μέτρων και επενδύσεων, ώστε να διασφαλίσει ότι τα άτομα που βρίσκονται σε κατάσταση ευαλωτότητας παραμένουν στα σπίτια τους», τόνισε η Μάρτα Μενδιόλα, υπεύθυνη του τομέα Οικονομικών, Κοινωνικών, Πολιτιστικών και Περιβαλλοντικών Δικαιωμάτων της Διεθνούς Αμνηστίας. «Και εάν τελικά πραγματοποιηθεί μια έξωση, πρέπει πάντοτε να διατίθεται μια αξιοπρεπής εναλλακτική στέγαση», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Observatori DESCA, μιας πλατφόρμας και κέντρου ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ιδρύθηκε το 1998 στη Βαρκελώνη, παρά το γεγονός ότι οι δημόσιες διοικήσεις υποχρεούνται να προσφέρουν ένα μέρος για να στεγαστούν οι οικογένειες που εκδιώκονται, μόνο στο 2% των περιπτώσεων προσφέρονται προσωρινές εναλλακτικές λύσεις στέγασης. Και μόλις στο 3% των περιπτώσεων προσφέρεται κοινωνική κατοικία.