Η υπόθεση ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν το Ελληνικό Δημόσιο ανέθεσε σε γερμανικό ναυπηγικό όμιλο την κατασκευή πέντε υποβρυχίων τύπου 214. Το πρώτο, το Υ/Β «Παπανικολής», ναυπηγήθηκε στη Γερμανία, ενώ τα υπόλοιπα επρόκειτο να κατασκευαστούν στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα οποία είχαν εξαγοραστεί από τη γερμανική εταιρεία. Αν και η Ελλάδα είχε ήδη καταβάλει περίπου 2 δισ. ευρώ, η γερμανική πλευρά κατήγγειλε τις συμβάσεις και προσέφυγε σε διαιτησία.

Το 2010 έγινε προσπάθεια συμβιβασμού με νέες συμφωνίες, αλλά το τοπίο περιπλέχθηκε όταν τα ναυπηγεία πέρασαν στον Λιβανέζο επιχειρηματία Ισκαντάρ Σάφα, ο οποίος ανέστειλε αμέσως την εκτέλεση των νέων συμβάσεων, απαιτώντας νέους δυσμενείς όρους για την Ελλάδα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει η χώρα άμεση πρόσβαση στα υποβρύχια, παρά το ότι είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί.

Ακολούθησε νέα προσφυγή σε διαιτησία από την πλευρά των ναυπηγείων του Σάφα, διεκδικώντας αποζημιώσεις που άγγιζαν τα 2 δισ. ευρώ. Το Ελληνικό Δημόσιο, ωστόσο, αντέδρασε, καταθέτοντας αντιστάθμιση αγωγή το 2014, μέσω νομικής ομάδας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους υπό την ηγεσία του Διονύσιου Κολοβού.

Η πρόσφατη απόφαση του ICC αποτελεί πλήρη επιβεβαίωση των ελληνικών ισχυρισμών, επιδικάζοντας αποζημίωση άνω των 150 εκατ. ευρώ υπέρ του Δημοσίου. Παρά τις σημαντικές καθυστερήσεις και τις δυσκολίες, τα υποβρύχια παραδόθηκαν τελικά με τις προσπάθειες του Πολεμικού Ναυτικού και των εργαζομένων των ναυπηγείων, πολλοί από τους οποίους εργάζονταν για χρόνια χωρίς να πληρώνονται.

Τα υποβρύχια τύπου 214, που αποκτήθηκαν μέσω αυτής της ταραχώδους διαδικασίας, χαρακτηρίζονται σήμερα από τα πιο εξελιγμένα συμβατικά υποβρύχια του ΝΑΤΟ, ενισχύοντας ουσιαστικά την αποτρεπτική ισχύ της Ελλάδας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.