Έξω, στην αυλή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου έχει ακόμα καλοκαίρι και το τελευταίο φως της μέρας γεύεται όλη η ομάδα του «Intra Muros»: Από τους πρωταγωνιστές του (Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Κωνσταντίνο Ασπιώτη, Νικόλα Δροσόπουλο, Αμαλία Νίνου, Γιώργο Συμεωνίδη) στον σκηνοθέτη του Παντελή Δεντάκη, στην βοηθό σκηνοθέτη Κατερίνα Λούβαρη Φασόη. Κι όμως, αυτό το έργο με την υπογραφή του πολυβραβευμένου Γαλλο-Βρετανού Αλέξις Μιχάλικ, ασχολείται περισσότερο με το «μέσα»: με τη φυλακή ως ίδρυμα, αλλά και με τη φυλακή μέσα μας. Κι έτσι όταν η πόρτα σφραγίζει για την πρόβα, η σκηνή και η φυλακή μοιάζουν να ταυτίζονται.

Γεύση από πρόβα

Στο σκοτάδι, με ένα λευκό προβολέα πάνω του, ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης μιλάει για το θέατρο ως «ένα τόπο που πάντα κάτι συμβαίνει», «που συναισθήματα σε διαπερνούν». Θα μπορούσε να παίζει τον εαυτό του, αλλά όχι· υποδύεται έναν, πάλαι ποτέ, διακεκριμένο σκηνοθέτη, τον Ρισάρ που καλείται, μάλλον απρόθυμα να μπει «σε μια φυλακή με 110 κρατούμενους και 300 φύλακες» για να οργανώσει ένα θεατρικό εργαστήριο.

Κι όμως από τους 110 κρατούμενους μόνο δύο θα περάσουν την πόρτα της αίθουσας εκδηλώσεων, ο Ανζ και ο Κεβίν, ο Γιώργος Συμεωνίδης και ο Νικόλας Δροσόπουλος. Μαζί με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη στο ρόλο της Ζαν, μιας έμπειρης ηθοποιού και πρώην γυναίκας του Ρισάρ και της κομπλαρισμένης Αλίς, μιας νεαρής κοινωνικής λειτουργού που υποδύεται η Αμαλία Νίνου θα σχηματίσουν έναν κύκλο στη σκηνή του θεάτρου, που θα μπορούσε να αποδειχθεί θεραπευτικός για κάθε κρίκο του. Αλλά, ο σκηνοθέτης της παράστασης Παντελής Δεντάκης φωνάζει «ωραία μέχρι εδώ» για να ξεκινήσουν την πρόβα του «Intra Muros» πάλι από την αρχή.

Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr