Για τους τηλεθεατές των ‘70s ήταν ο πιτσιρικάς βοσκός, ο Νικολιός στο επικό «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Για τα παιδιά των 80s ήταν ο βιρτουόζος του μπουζουκιού στο «Ρεμπέτικο», ήταν ο φαντάρος Γιάννης Παπαδόπουλος στη «Λούφα και παραλλαγή» και για τους late 80s ο Μάϊμος του «Κάμπινγκ». Ο Νίκος Καλογερόπουλος – η απώλεια του οποίου έγινε γνωστή χθες το βράδυ – στιγμάτισε κάθε ρόλο από τον οποίο πέρασε, κινηματογραφικό και τηλεοπτικό, με τρόπο ανεξίτηλο. Ήταν η ιδιαίτερη, «τσαλακωμένη» φυσιογνωμία του; Ήταν το πηγαίο (υπερ)φυσικό ταλέντο του; Οι διαρκείς μεταμορφώσεις του; Ήταν η ηθική, κοινωνική – έως και αναρχική – του στάση μέσα στα χρόνια, εντός κι εκτός δουλειάς;

Τελευταία φορά που είχαμε νέα του ήταν όταν το 2018 συμμετείχε σε παράσταση του θεάτρου Βρετάνια, στην «Γκέμμα» του Ανδρέα Λιαντίνη σε σκηνοθεσία του Πάνου Αγγελόπουλου. Όμως, η ζωή στα Φιλιατρά, στα μποστάνια και τα χωράφια του, είχε από καιρό απορροφήσει το Νίκο Καλογερόπουλο που έκανε ελάχιστες εμφανίσεις, ζώντας επίμονα ασκητικά, απομακρυσμένος από την κοσμική ζωή, εκτός κι αν ήθελε να κατέβει στις μεγάλες διαδηλώσεις όταν ο Μανώλης Γλέζος και ο Μίκης Θεοδωράκης μάζευαν διαμαρτυρόμενα πλήθη στο κέντρο της πόλης. Εκεί ναι, θα συναντούσες σίγουρα τον Καλογερόπουλο, ένα γνήσιο αμφισβητία της εξουσίας και των κοινωνικών δομών, έναν αναρχο-φιλόσοφο που περισσότερο μιλούσε με τα ποτάμια, τις θάλασσες, τα βότσαλα και τα χώματα, παρά συναλλασσόταν με την καθημερινότητα.

Το σίγουρο είναι πως υποδεχόμενος το τέλος στα 74 του χρόνια, με μια περίπου 20ετή, αλλά, πυκνή αποτυπωμάτων καριέρα, καταγράφηκε ως ένας παθιασμένος της τέχνης. Το νεοελληνικό σινεμά είχε βρει έναν από τους πιο ιδιαίτερους πρωταγωνιστές του κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Μετά το «Χριστός ξανασταυρώνεται» του σπουδαίου κινηματογραφιστή Βασίλη Γεωργιάδη – ρόλο που κυνήγησε για να αναλάβει αναπτύσσοντας μια δυνατή σχέση τόσο με τον ίδιο όσο και με τον διασκευαστή του βιβλίου του Καζαντζάκη, το Νότη Περγιάλη – ακολούθησαν αρκετές, μα σίγουρα εμβληματικές ταινίες: η σάτιρα του Θεόδωρου Μαραγκού «Μάθε παιδί μου γράμματα» το 1981 με κινηματογραφικό πατέρα τον έτερο μέγα Βασίλη Διαμαντόπουλο που του χάρισε ένα ειδικό βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Θα ξαναβρισκόταν στη διοργάνωση μόλις τρία χρόνια μετά και πάλι ως βραβευθείς για τον ΄Ανδρικό Ρόλο χάρη στη «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη.

Διαβάστε τη συνέχεια στο monopoli.gr