Οι δηλώσεις των ηγετών μετά την τριμερή δεν αφήνουν περιθώρια αμφισημιών ως προς τη βούληση προώθησης του διαδρόμου, ο οποίος, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, έχει και την πολιτική στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο IMEC σχεδιάζεται ως ένας σύνθετος διάδρομος που θα συνδυάζει θαλάσσιες μεταφορές, ενεργειακές υποδομές και ψηφιακή συνδεσιμότητα μέσω καλωδίων, συνδέοντας την Ινδία με τη Μέση Ανατολή και, μέσω Ανατολικής Μεσογείου, με την ηπειρωτική Ευρώπη.

Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη σημασία αποκτά το βόρειο θαλάσσιο τμήμα του διαδρόμου, το οποίο προβλέπει τη σύνδεση του λιμανιού της Χάιφα με επιλεγμένους ευρωπαϊκούς λιμένες.

Τη στρατηγική διάσταση του σχεδίου ανέδειξε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, δηλώνοντας ότι «θα προωθήσουμε τον IMEC», προσθέτοντας ότι πρόκειται για μια ιδέα που έχει τεθεί και στο παρελθόν, αλλά πλέον θεωρείται ώριμη για υλοποίηση.

Στη δική του τοποθέτηση, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε έμφαση στη μετάβαση από τη γενική σύλληψη σε απτά αποτελέσματα, σημειώνοντας την ανάγκη «να προχωρήσουμε από την ασαφή ιδέα σε συγκεκριμένα παραδοτέα, προσανατολισμένα σε έργα, που θα αποδείξουν τη μεγάλη αξία αυτού του στρατηγικού διαδρόμου».

Στην πράξη, και οι τρεις χώρες διαθέτουν λιμενικές υποδομές που θα μπορούσαν να ενταχθούν στον σχεδιασμό του IMEC. Ωστόσο, στην ελληνική περίπτωση, το λιμάνι του Πειραιά δεν θεωρείται αυτονόητη επιλογή.

Ο έλεγχός του από την κινεζική COSCO αποτελεί παράγοντα που, υπό το πρίσμα των γεωπολιτικών ισορροπιών και του αμερικανικού ενδιαφέροντος για τον διάδρομο, περιορίζει τις πιθανότητες να αποτελέσει τον βασικό κόμβο του IMEC επί ελληνικού εδάφους.

Αντίθετα, το λιμάνι της Ελευσίνας επανέρχεται δυναμικά στη συζήτηση. Η συνολικότερη κινητικότητα γύρω από την ανάπτυξη της περιοχής, σε συνδυασμό με τις λιμενικές εγκαταστάσεις που βρίσκονται εντός ή πλησίον των Ναυπηγείων Ελευσίνας, φαίνεται να προσδίδει νέα διάσταση στη μελλοντική χρήση τους.

Οι συγκεκριμένες υποδομές εξετάζονται πλέον όχι μόνο ως βιομηχανικές ή ναυπηγοεπισκευαστικές εγκαταστάσεις, αλλά και ως δυνητικά στοιχεία ενός ευρύτερου διεθνούς εμπορικού διαδρόμου.

Το ενδιαφέρον εντείνεται ενόψει του προσεχούς διαστήματος, καθώς, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, υπάρχουν ήδη επενδυτές και μεγάλες εταιρείες διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων που εξετάζουν ενεργά τη συμμετοχή τους στην ανάπτυξη του IMEC και επί ελληνικού εδάφους.

Οι διεργασίες αυτές, αν επιβεβαιωθούν, αναμένεται να επηρεάσουν όχι μόνο τις λιμενικές επιλογές, αλλά και τη συνολική γεωοικονομική θέση της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε κάθε περίπτωση, η τριμερής Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ φαίνεται να λειτουργεί ως πολιτικός επιταχυντής για έναν διάδρομο που μέχρι πρότινος κινούνταν περισσότερο στη σφαίρα των εξαγγελιών.

Το αν ο IMEC θα αποκτήσει συγκεκριμένη υλική υπόσταση και ποιος θα είναι ο ρόλος της Ελλάδας στον τελικό σχεδιασμό παραμένει ανοιχτό, αλλά πλέον το θέμα έχει μετακινηθεί ξεκάθαρα από τη θεωρία στο πεδίο των αποφάσεων.