«Ένα στα έξι άτομα παγκοσμίως θα έρθει αντιμέτωπο με υπογονιμότητα κάποια στιγμή στη ζωή του. Το πρόβλημα αφορά άτομα και ζευγάρια σε κάθε περιοχή και σε όλα τα εισοδηματικά επίπεδα, όμως η πρόσβαση σε ασφαλείς και οικονομικά προσιτές θεραπείες εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά άνιση», δήλωσε στους δημοσιογράφους η δρ Πασκάλ Αλοτέι, διευθύντρια του Τμήματος Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας του ΠΟΥ.

Η ίδια υπογράμμισε ότι «η υπογονιμότητα έχει παραμεληθεί για πολλά χρόνια. Χώρες, επαγγελματίες υγείας και οργανώσεις ασθενών ζητούν σαφείς κατευθύνσεις. Ο νέος οδηγός παρέχει ένα ενιαίο, τεκμηριωμένο πλαίσιο, ώστε η φροντίδα για τη γονιμότητα να είναι ασφαλής, αποτελεσματική και προσβάσιμη σε όσους τη χρειάζονται».

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η υπογονιμότητα αποτελεί διαταραχή του ανδρικού ή γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος και ορίζεται ως αδυναμία επίτευξης εγκυμοσύνης μετά από 12 ή περισσότερους μήνες τακτικής, απροστάτευτης σεξουαλικής επαφής. Η κατάσταση αυτή συνοδεύεται συχνά από έντονη ψυχική επιβάρυνση, κοινωνικό στιγματισμό και οικονομική πίεση.

Σε πολλές χώρες, το κόστος των εξετάσεων και των θεραπειών υπογονιμότητας μεταφέρεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στους ίδιους τους ασθενείς, προκαλώντας συχνά «οικονομικές καταστροφές». Ο ΠΟΥ σημείωσε ότι «σε κάποιες περιπτώσεις, ένας μόνο κύκλος εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF) μπορεί να κοστίζει δύο φορές περισσότερο από το μέσο ετήσιο εισόδημα ενός νοικοκυριού».

Για τον λόγο αυτόν, ο ΠΟΥ δημοσιοποίησε 40 συστάσεις που στηρίζουν την ένταξη των θεραπειών υπογονιμότητας στις εθνικές στρατηγικές υγείας, με στόχο να καταστούν πιο ασφαλείς, πιο δίκαιες και οικονομικά προσβάσιμες. Ο οργανισμός προσφέρει επίσης κατευθυντήριες οδηγίες για τα στάδια της αποτελεσματικής κλινικής διαχείρισης της υπογονιμότητας, από τη διάγνωση έως τη θεραπευτική παρέμβαση.

Παράλληλα, συστήνεται η ενίσχυση των επενδύσεων στην πρόληψη και η αντιμετώπιση των βασικών παραγόντων κινδύνου για υπογονιμότητα, όπως οι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες νόσοι που μένουν χωρίς θεραπεία και το κάπνισμα.