«Δάσκαλοι και δικαστές. Αστυνομικοί και γραφειοκράτες κρατικών υπηρεσιών. Ανώτερα στελέχη δημόσιων επιχειρήσεων και γιατροί. Δικηγόροι και δημοσιογράφοι. Ποιος, αλήθεια, πρέπει να πληρώνεται καλύτερα από ποιον; ΄Η, απλούστερα, ποια είναι η δίκαιη αμοιβή όλων αυτών; Και πώς θα συγκρίνεται με εκείνη των χαμηλόμισθων ή -αν θέλετε λίγο «συναίσθημα»- με τη γλίσχρα (πρώτη) σύνταξη; Ερωτήματα που έρχονται ξανά και ξανά στην επικαιρότητα, χωρίς -δυστυχώς- να προοδεύει η αντίληψή μας για την καλύτερη απάντηση ή να τροφοδοτούμε τη συζήτηση με εξυπνότερα (και πληρέστερα) επιχειρήματα.

Η υπόθεση των δικαστών είναι χαρακτηριστική. Ολοι γνωρίζουν πως οποιαδήποτε αστική διαφορά κρίνεται στα δικαστήρια. Προκειμένου να μην κρίνουν οι δικαστές τα των δικαστών - λόγω ανάλογων κραυγών που βγάλαμε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας- τροποποιήθηκε το Σύνταγμα και, με το άρθρο 88 δημιουργήθηκε Μισθοδικείο (κατά τα πρότυπα ζουμερής τι-βι εκπομπής;) όπου οι δικαστικοί είναι βεβαίως μειοψηφία, κάτι μάλιστα που επικρίθηκε ως εξόχως αντισυνταγματικό, όταν συζητήθηκε η προηγούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος. Σε κάθε περίπτωση όμως η συνταγματική τάξη, όπως και ο κοινός νους, κρίνει ότι οι αμοιβές των δικαστών -των λειτουργών δηλαδή ενός από τους τρεις πυλώνες της πολιτείας μας- πρέπει να είναι αυξημένες και, κυρίως, να μη διαφέρουν από εκείνες που έχουν όσοι υπηρετούν τις άλλες δύο εξουσίες.

Λαϊκισμός είναι η σύγκριση της πρέπουσας αμοιβής των δικαστών, με εκείνες εργαζομένων χωρίς προσόντα ή ταλαίπωρων μεροκαματιάρηδων, όπως συστηματικά επιχειρήθηκε τις τελευταίες ημέρες. Είναι όμως φαρισαϊσμός, η απαίτηση των δικαστών να συμπαρασύρεται η αμοιβή τους στο πολλαπλάσιο επειδή η πολιτεία κρίνει πως πρέπει να πληρώσει ξεχωριστά έναν εντεταλμένο μιας ειδικής ανώτατης αρχής. Σε κάθε περίπτωση, αποτελεί αναξιοπρέπεια για την οργανωμένη(!) πολιτεία μας να συζητάμε αν ο πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα αμείβεται με 5.000, όσο δηλαδή ένα ανώτερο στέλεχος στις επιχειρήσεις και λιγότερο από ένα (κατά κανόνα) κομματικό στέλεχος στα υπουργεία.

Το πρόβλημα της κλίμακας των αμοιβών είναι μεγάλο και διαδεδομένο σε ολόκληρη την κοινωνία μας. Η Ελλάδα είναι χώρα με μεγαλύτερη ανισοκατανομή εισοδήματος σε σύγκριση με τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Στον δημόσιο τομέα, καλύτερες αμοιβές έχουν όσοι βρίσκονται κοντύτερα στον σκληρό πυρήνα της εξουσίας: εφοριακοί, τελωνειακοί, στρατιωτικοί και πανεπιστημιακοί είναι μερικά από τα παραδείγματα. Οι δάσκαλοι βρέθηκαν μακρύτερα, κρίθηκαν «πολιτικώς δεδομένοι» από την προηγούμενη κυβέρνηση και γι’ αυτό την... πάτησαν. Το χειρότερο όμως είναι ότι ενώ ο κάθε ένας από τους εργαζομένους δεν παίρνει αρκετά, το πραγματικό κόστος εργασίας είναι μεγάλο. Ενας λόγος είναι πως όσο πιο ανοργάνωτη είναι, π.χ., η δικαιοσύνη τόσο περισσότερες ανθρώπινες ώρες δουλειάς απαιτεί. Φτάσαμε στο ζητούμενο: χρειαζόμαστε ένα αποτελεσματικότερο κράτος. Πάντως, όχι δικαστές «τσιράκια» πολιτικών και επιχειρηματιών.»
Καθημερινή

Από το πρώτο θέμα