Από το κύριο άρθρο

«YΠOTIΘETAI ότι το 2007 θα ήταν η χρονιά των μεταρρυθμίσεων. Eτσι διαβεβαίωνε στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό ο πρωθυπουργός. Aλλά η δέσμευση εκείνη έχει πια εγκαταλειφθεί και οι μεταρρυθμίσεις μετατίθενται για μετά τις εκλογές, χωρίς, όμως, την παραμικρή σαφή και συγκεκριμένη δέσμευση. Aπλώς «θα συζητήσουμε, θα κρίνουμε και θ’ αποφασίσουμε» είναι το τρίπτυχο του «νεοδημοκρατικού» μεταρρυθμιστικού προγραμματισμού, που επιχειρεί να συγκαλύψει την κρυφή πολιτική ατζέντα του K. Kαραμανλή και των συνεργατών του.

ΠANΩ σ’ αυτήν τη λογική επιχείρησε να κινηθεί και χθες ο πρωθυπουργός στην εκδήλωση της Eνωσης Aσφαλιστικών Eταιρειών. Aλλά τα όσα είπε, όπως και τα όσα απέφυγε να πει, ήταν εξόχως αποκαλυπτικά για τις προθέσεις και τους στόχους του. Γιατί δεν ήταν μόνο ότι απέφυγε ν’ αναλάβει την όποια ρητή δέσμευση ως προς το περιεχόμενο που θα έχει η ασφαλιστική μεταρρύθμισή του αν ο λαός του εμπιστευθεί και πάλι τη διακυβέρνηση του τόπου.

HTAN KAI η παραίνεση προς τους εκπροσώπους της ιδιωτικής ασφάλισης ν’ αναβαθμίσουν τις παρεχόμενες απ’ αυτούς υπηρεσίες και ν’ αναδειχθούν σε συναρωγούς του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος. Hταν η έμμεση αλλά σαφέστατη διαβεβαίωση ότι ο ρόλος της ιδιωτικής ασφάλισης θα είναι αναβαθμισμένος στο νέο ασφαλιστικό τοπίο που έχει σχεδιάσει ή οραματίζεται η Nέα Δημοκρατία.

AΛΛA, φυσικά, ρητά και ξεκάθαρα δεν το είπε και δεν θα το πει. Oπως, άλλωστε, δεν το κάνει και για όσες άλλες «μεταρρυθμίσεις» σχεδιάζει για μετά τις εκλογές ο K. Kαραμανλής στην περίπτωση που επανεκλεγεί. Σε γενικές και αόριστες αναφορές καταφεύγει και μόνο έμμεσα αποκαλύπτονται οι κρυφές προθέσεις του.

OΠΩΣ στην περίπτωση της λιτότητας, για παράδειγμα, που έμμεσα αποκαλύπτεται ότι ο ορίζοντας διάρκειάς της είναι μέχρι το 2012 τουλάχιστον. ‘H στην περίπτωση των φορολογικών ελαφρύνσεων για μισθωτούς και συνταξιούχους που θα υπάρξουν μετά το 2010 και υπό προϋποθέσεις.»
Εθνος

Γιάννης Παντελάκης

«Σαφή πολιτική και ιδεολογική επιλογή αποτελεί η χθεσινή παρέμβαση του πρωθυπουργού στην εκδήλωση της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών, με την οποία δήλωσε την εμπιστοσύνη του στην αναβάθμιση της ιδιωτικής ασφάλισης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σε χώρες όπου το κοινωνικό κράτος έχει υποχωρήσει ή είναι σχεδόν ανύπαρκτο, η ιδιωτική -και οικονομικά επώδυνη- ασφάλιση έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε αυτό τον δρόμο επιθυμεί ο κ. Καραμανλής να κινηθεί και η χώρα μας. Ηδη τα πρώτα βήματα για περιορισμό του κοινωνικού κράτους έχουν γίνει με τις ασφαλιστικές παρεμβάσεις της σημερινής κυβέρνησης. Το παράδειγμα με τα ασφαλιστικά ταμεία των τραπεζών είναι ενδεικτικό. Η κυβέρνηση με τη νομοθετική ρύθμισή της μετέφερε το οικονομικό βάρος που όφειλαν οι τράπεζες στο Δημόσιο και, παράλληλα, αποδυνάμωσε σε σημαντικό βαθμό τις συντάξιμες αποδοχές και τα εφάπαξ των υπαλλήλων, οδηγώντας πολλούς από αυτούς στον ιδιωτικό τομέα για μια πιο αξιοπρεπή σύνταξη.

Βέβαια, η αλήθεια είναι πως ο κ. Καραμανλής και η κυβέρνησή του δεν πρωτοτύπησαν. Ηδη οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν χαράξει ανάλογες στρατηγικές αποδυνάμωσης του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος (τα αποτελέσματά της είναι ορατά με την πλειονότητα των συντάξεων να κινείται σε εξευτελιστικά επίπεδα) με αποτέλεσμα σημαντικές ομάδες πληθυσμού να οδηγούνται στην αναγκαστική επιλογή της ιδιωτικής ασφάλισης.

Και οι προηγούμενοι και οι σημερινοί κυβερνώντες επενδύουν τις επιλογές τους αυτές με το επιχείρημα ότι η ιδιωτική ασφάλιση μπορεί να λειτουργήσει παράλληλα με τη δημόσια. Ωστόσο, αυτό αποτελεί μια καθαρά ταξική επιλογή. Οι έχοντες θα ευνοηθούν, οι οικονομικά αδύναμοι θα είναι τα συνήθη θύματα...»
Ελευθεροτυπία