Βίκτωρας Νέτας

«… Ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής, μιλώντας στην Ενωση Ασφαλιστικών Εταιρειών, αναφέρθηκε και στο πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης, χωρίς να μπει στην ουσία. Απλώς είπε, ότι η λύση του θα δρομολογηθεί την επόμενη τετραετία. Θα πάμε, όμως, στις εκλογές χωρίς η Νέα Δημοκρατία να ανοίξει τα χαρτιά της και να πει καθαρά ποια είναι η πρότασή της;

Οφείλει η Νέα Δημοκρατία να ανοίξει τα χαρτιά της, εδώ και τώρα, για το Ασφαλιστικό. Το ίδιο θα πρέπει να κάνει και το ΠΑΣΟΚ, που στο παρελθόν, όταν ήταν κυβέρνηση, αντιμετώπισε θύελλα, που ξεσηκώθηκε από προτάσεις του. Και τελικά αναγκάστηκε να κάνει πίσω.

Το Ασφαλιστικό δεν είναι ένα αυτόνομο ζήτημα και πρόβλημα. Είναι σύμπτωμα της γήρανσης του πληθυσμού της χώρας, δηλαδή της υπογεννητικότητας, που οδηγεί σε μείωση του ενεργού πληθυσμού, σε ανεργία, σε καχεξία την οικονομία. Εχει, βεβαίως, και πολλές άλλες παραμέτρους, που θα πρέπει να ερευνηθούν και να μελετηθούν. Το Ασφαλιστικό είναι μέρος ενός συστήματος που πάσχει. Η θεραπεία του, επομένως, πρέπει να αρχίσει από το σύστημα.»
Ελευθεροτυπία

Xρηστος Γιανναρας

«Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει συχνά ότι χρειάζεται «συναίνεση» προκειμένου να νομοθετήσει αλλαγές στον δημόσιο βίο. Καυχάται που προσφεύγει στον «διάλογο», γιατί αλλιώς θα νομοθετεί και οι νόμοι δεν θα εφαρμόζονται, πραγματικές αλλαγές δεν θα συντελούνται. Ετσι ισχυρίζεται.

Ας απαντούσε ο πρωθυπουργός ευθέως στο ερώτημα: Χρειάζεται τη συναίνεση της κοινωνίας ή τη συναίνεση των συμφερόντων των οργανωμένων σε κόμματα και σε συνδικάτα; Την κοινωνική συναίνεση υποτίθεται ότι την έχει, αφού το κόμμα του πλειοψήφησε στις εκλογές. Αν χρειάζεται σαφέστερη λαϊκή εντολή για συγκεκριμένες μεταρρυθμιστικές τομές, γιατί δεν προσφεύγει σε δημοψήφισμα;

Με την τακτική του «διαλόγου» η σημερινή κυβέρνηση έχει οδηγήσει τη χώρα σε κρίση. Σε καθημερινό εφιάλτη ωμής βίας, βανδαλισμών, αυθαιρεσίας, κοινωνικού πρωτογονισμού - κυριαρχεί η επιθετική ιδιοτέλεια, ο τρόμος της ανασφάλειας. Και αυτό, γιατί δεν της αρκεί η λαϊκή εντολή, βρίσκει ανεπαρκείς τους όρους της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, θέλει «παζάρι» με τις κομματικές συντεχνίες και τα συνδικαλισμένα συμφέροντα. Θέλει «διάλογο» με την αχαλίνωτη αντικοινωνική αυθαιρεσία.

Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός μοιάζει να μην έχει ακόμα αντιληφθεί (να μην μπορεί να εκτιμήσει) τον εγκληματικά αντικοινωνικό χαρακτήρα του «κοινωνικού μετασχηματισμού» που ευθαρσώς προανάγγειλε και συνεπέστατα πραγματοποίησε στην προηγούμενη εικοσαετία το «ΠΑΣΟΚ». Πολιτικά ο πρωθυπουργός μοιάζει απολύτως υποταγμένος στις μεθόδους και στις πρακτικές του πασοκικού προτύπου διακυβέρνησης: στη φενάκη του «διαλόγου», στην προτεραιότητα των εντυπώσεων, στη ρητορική (χωρίς αντίκρισμα) μεγαλαυχία.

Είναι μάλλον ο καλύτερος ρήτορας που είχε ποτέ ως ηγέτη η Δεξιά, αλλά η πολιτική του πράξη είναι θλιβερά καθηλωμένη στη διαχειριστική κοινοτοπία. Προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις στο επίπεδο της επίδειξης διαφοράς προσόντων από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης - του φέρεται από το βήμα του Κοινοβουλίου όπως τα καλομαθημένα και σκληρά παιδιά συμπεριφέρονται στον μειονεκτικό της παρέας. Και εκείνος αντιδρά, ο δύστυχος, με τρόπο ακόμα πιο αξιολύπητο, χειρονομώντας και φωνασκώντας - τρόπο που επιβεβαιώνει ως δεδομένη τη μειονεξία του.

Αλλά, όσο και αν προβάλλει, έμμεσα και εμφατικά, ο πρωθυπουργός το καίριο αρχηγικό υστέρημα του «ΠΑΣΟΚ», ο ίδιος θα κριθεί για την πολιτική του ιδιοπροσωπία, για το καινούργιο που δεν κομίζει, για τις δημιουργικές τομές που δεν τολμάει. Η διαφορά του σε φυσικά προσόντα από τον μειονεκτικό του αντίπαλο ισοζυγιάζεται με τον μειονεκτικότατο μεταπρατισμό του, τον μιμητικό εκπασοκισμό της πολιτικής του και της νοοτροπίας του. Μοιάζει να ξεχνάει ότι στον θώκο του υπουργείου Εξωτερικών παραφυλάει το πολύ βολικό για πολλούς ενδεχόμενο, να εξομοιωθεί η αρχηγική καχεξία σε αμφότερα τα κόμματα εξουσίας.»
Καθημερινή

Α. Δ. Παπαγιαννίδης

«Κάθε φορά που έρ