Νίκος Κιάος
«...Τα «μη κρατικά» ή «κοινωφελή» πανεπιστήμια έγιναν η «σημαία» της αναθεώρησης του Συντάγματος. Την αναθεώρηση εξήγγειλε πανηγυρικά η κυβέρνηση και συμφώνησε επί της ουσίας το ΠΑΣΟΚ, αποφεύγοντας επιμελώς να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, δηλαδή «ιδιωτικά» πανεπιστήμια, ίσως επειδή δεν είναι κομψός ο όρος ή και ενδεχομένως να προκαλεί αν τον ονοματίσεις ευθέως. Το φύλλο της συκής δεν κρύβει την ουσία, πολύ περισσότερο που το πανεπιστήμιο αυτό, όπως και να το ονομάσεις, είναι ιδιωτικό, έχει ιδιωτική περιουσία και βρίσκεται στην υπηρεσία ιδιωτικών συμφερόντων. Και η ιδιοκτησία, όπως αναφέρει το άρθρο 17 του Συντάγματος, «τελεί υπό την προστασία του κράτους».
...
Εν ονόματι του «φιλελεύθερου» πνεύματος και της ελευθερίας στη διακίνηση των ιδεών, καθώς και της ελευθερίας στην έρευνα και τη διδασκαλία ανακαλύφθηκε και προβλήθηκε ότι η αποκλειστικότητα του κράτους στην Ανώτατη Εκπαίδευση είναι προϊόν της ανώμαλης περιόδου του εμφυλίου πολέμου. Και καθιερώθηκε η αποκλειστικότητα αυτή για να αποτραπεί η δυνατότητα ίδρυσης κομμουνιστικών πανεπιστημίων. Μπορεί σήμερα να συγκινεί ή να προκαλεί εντύπωση η επίκληση αυτή για τη σκοπιμότητα του «κομμουνιστικού κινδύνου» της εποχής εκείνης, την οποία επέσειε το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς (και του Κέντρου). Ωστόσο, παραγνωρίζει την ιστορική εξέλιξη, και κυρίως τη βασική αρχή για την ευθύνη του κράτους στην Ανώτατη Εκπαίδευση, μέσα στο πλαίσιο του δημόσιου συμφέροντος, για να αποτραπεί η σύνδεση και του κορυφαίου αυτού τομέα της εκπαίδευσης με καθαρές, ιδιωτικού συμφέροντος, επιδιώξεις.
Αποσιωπάται ότι είναι διαφορετική η αποστολή της Ανώτατης Εκπαίδευσης από τις ιδιωτικοποιήσεις τομέων της οικονομικής δραστηριότητας.
Είναι άλλο πράγμα η βελτίωση, η ανάπτυξη, η εξέλιξη της Ανώτατης Εκπαίδευσης, η τροποποίηση, αλλαγή, έστω με ανατροπές, στον νόμο- πλαίσιο, που εξακολουθεί να διέπει τη βαθμίδα αυτή της εκπαίδευσης. Είναι, ακόμη, άλλο πράγμα η συζήτηση για να αλλάξει η διάταξη ότι «η Παιδεία (...) έχει σκοπό (...) την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης». Αλλά όταν ούτε οι θιασώτες των ιδιωτικών πανεπιστημίων δεν απαιτούν ταυτόχρονα ή πρωτίστως τον διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας και όταν το Σύνταγμα παραμένει «εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», τότε η επιμονή για τέτοια αναθεώρηση του άρθρου 16, όχι μόνο δεν πείθει, αλλά κρύβει και σκοπιμότητες.» Ελευθεροτυπία
Πασχος Mανδραβελης
« όπως όλα τα πράγματα στη χώρα, η αυτοτέλεια των ΑΕΙ πιθανώς να γίνει το καινούργιο κοσκινάκι της ελληνικής κοινωνίας -μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν το «μαγικό μαντζούνι» που θα λύσει όλα τα προβλήματα. Ενα ανεξάρτητο από τη γραφειοκρατία του υπουργείου ίδρυμα μπορεί να έχει μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, αλλά δεν θωρακίζεται απέναντι στην αποτυχία. Ανθρωποι εργάζονται κι εκεί (ή τεμπελιάζουν), και άνθρωποι λαμβάνουν τις αποφάσεις, Κατά συνέπεια κάποια αυτοτελή ΑΕΙ θα επιτύχουν και κάποια θα αποτύχουν. Το σίγουρο είναι πως θα ξεφύγουμε από το γκρίζο τοπίο της μετριότητας, αλλά θα υπάρχουν στο χάρτη φωτεινά και σκοτεινά σημεία. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα...
Η αυτοτέλεια των ΑΕΙ, όπως κάθε αποκέντρωση, απαιτεί ευθύνη. Οχι μόνο για να πάνε τα πράγματα καλά, αλλά απαιτείται και ανάληψη ευθύνης αν τα πράγματα πάνε στραβά. Ενα αυτοτελές ΑΕΙ δεν θα έχει τη δικαιολογία του υπουργείου Παιδείας, αλλά δεν θα έχει και το μαξιλάρι του. Οσοι το διοικούν κι εργάζονται εκεί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε μια αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών την οποία και θα προσαρμόσουν, αλλά και θα προσαρμοστούν σ αυτή. Για όσους δεν τα καταφέρνουν θα ισχύσουν οι νόμοι της ζωής: θα πρέπει να αναδιαρθρώνονται τμήματα, να συγχωνεύονται, και πιθανώς να κλείνουν. Ρητορείες περί του «μοναδικού ρόλου που παίζει στην ελληνική πραγματικότητα το Τμήμα Ιχθυολαγνείας στο ΤΕΙ Ανω Αγουλινίτσας» και «τις μεγάλες αναπτυξιακές προοπτικές που προσφέρει στην ιστορική Ανω-κάτω Παναγιά το τμήμα Σανσκριτικών Σπουδών», και «πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα