Αντώνης Καρακουσης

«Τεχνικώς και επιστημονικώς το σκάνδαλο των ομολόγων είναι άρτιο. Η μεθόδευση, το αντικείμενο της απάτης, η επιλογή των Ταμείων, των τίτλων, οι διαδρομές, τόσο των ομολόγων όσο και του μαύρου χρήματος, η συμμετοχή και συμβολή των ελλήνων παραγόντων του City του Λονδίνου, αλλά και οι πράξεις, οι σύνθετες και περίπλοκες συμβάσεις μεταξύ διεθνών οίκων και υπουργείου Οικονομικών, βεβαιώνουν του λόγου το αληθές.

Οσοι έχουν παρακολουθήσει από κοντά την όλη υπόθεση δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι οι εμπνευστές της λεηλασίας των αποθεματικών δεν μπορεί να είναι οι διορισμένοι πρόεδροι των Ταμείων.

Υπερβαίνουν οι μέθοδοι και οι μηχανές των προμηθειών τούς αποτυχημένους κομματάρχες και τους συνδικαλιστές της συμφοράς που τοποθετήθηκαν από τη Ρηγίλλης και το Μέγαρο Μαξίμου στις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων. Αυτοί μόνο ως εκτελεστικά και πειθήνια όργανα μπορεί να έδρασαν.

Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι οι εμπνευστές και οι χειριστές έχουν μακρά εμπειρία και εξειδικευμένη γνώση των εργαλείων της μοντέρνας χρηματοοικονομικής, κατέχουν άριστα τις σύνθετες τραπεζικές συναλλαγές, παίζουν στα δάχτυλα τις υπεράκτιες εταιρείες, ξέρουν να κρύβουν τα ίχνη τους και κινούνται με άνεση στα μεγάλα διεθνή επενδυτικά σπίτια, όπως και στους φορολογικούς παραδείσους των νησιών του Ατλαντικού και του Ειρηνικού.

Είναι επίσης βέβαιον ότι οι ιθύνοντες του σκανδάλου είναι πολίτες υπεράνω υποψίας, με καλούς τρόπους, καλές σπουδές σε μεγάλα και φημισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού, και πιθανώς ορισμένοι από αυτούς να αντιμετωπίζουν τις πράξεις τους ως συνήθεις μπίζνες, σαν και αυτές που καθημερινά διεκπεραιώνονται στη μοντέρνα διεθνή χρηματοπιστωτική αγορά. Ανήκουν στην ομάδα των κυνικών του χρήματος, σε αυτήν την καινούργια ελίτ των ενδιάμεσων μεταξύ παραγωγής και κεφαλαίου, η οποία υπεραναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια, πολλαπλασίασε τα μέλη της και διεκδικεί θέση στην κορυφή των νεόπλουτων της εποχής μας.

Είναι εκείνοι που από κυνισμό συνήθισαν να ενεργούν στα όρια της νομιμότητας και της παρανομίας. Δεν έχουν ηθικές ή άλλες αναστολές, οι μίζες και το μαύρο χρήμα ανήκουν στη σφαίρα των συναλλαγών τους, αντιμετωπίζονται ως αμοιβές για το μεγάλο έργο που προσφέρουν. Στην εγχώρια και διεθνή γλώσσα της χρηματοοικονομικής αναφέρονται ως «οι πόρνες του χρήματος».

Απ' αυτές τις «πόρνες του χρήματος» ξελογιάστηκε η κυβέρνηση Καραμανλή και τώρα δεν ξέρει πώς να ξεφύγει. Αλλά όπως όλα δείχνουν, θα πληρώσει ακριβά τα σφιχταγκαλιάσματά τους.»
Το Βήμα

Από το κύριο άρθρο

«ΣΤΗ ΔΙΝΗ ενός σκανδάλου με «βάθος» και άδηλες μέχρι στιγμής «προεκτάσεις» εξακολουθεί να βρίσκεται ο πρωθυπουργός, δέσμιος της επιμονής του να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις και της άρνησής του να καταλογίσει ευθύνες, εκεί που όντως ανήκουν...

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ είναι, μάλιστα, ότι η παράταση των «εκκρεμοτήτων» δεν συντηρεί απλώς τη νοσηρή ατμόσφαιρα που σφραγίζει τη δημόσια ζωή, αλλά αχρηστεύει και όλα τα όπλα, με τα οποία ο κ. Καραμανλής θα μπορούσε να παρέμβει στην κρίση.

Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ, για παράδειγμα, επί τόσο καιρό στο απυρόβλητο υπουργών που αποδεδειγμένα έχουν πολιτικές ευθύνες για το σκάνδαλο διαχείρισης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων αφαιρεί από τον πρωθυπουργό τη δυνατότητα να αξιοποιήσει λυτρωτικά ακόμα και τις αποπομπές των εμπλεκόμενων προσώπων.

ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ, καθώς η υπόθεση ανοίγει και οι διαστάσεις της αποκαλύπτονται, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση οιουδήποτε φαντάζει με... ασπιρίνη, που δεν μπορεί να θεραπεύσει την κυβέρνηση από το άγος ενός σκανδάλου, που ευαισθητοποιεί, όπως δείχνουν και οι μετρήσεις κοινής γνώμης, όλες τις μερίδες της κοινωνίας.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ στον πολιτικό γρίφο που η αναβλητικότητά του δημιούργησε, ο κ. Καραμανλής πιέζεται πλέον να προχωρήσει σε εκτεταμένο ανασχηματισμό, προκειμένου η κυβέρνησή του να επιχειρήσει τη διαβόητη «φυγή προς τα εμπρός».

Ο ΧΡΟΝΟΣ, ωστόσο, δουλεύει εις βάρος του. Η κρίση απαιτεί παρεμβάσεις και όχι εξωραϊσμούς. Ποτέ και πουθενά, άλλωστε,