Ωστόσο, για όσους προβληματίζονται από την υπερσυγκέντρωση τουριστών σε δημοφιλείς προορισμούς, την αυξανόμενη παραγωγή απορριμμάτων και τις περιβαλλοντικές πιέσεις στα λιμάνια και τις τοπικές κοινωνίες, η εξέλιξη αυτή μπορεί να εκληφθεί και ως μια ευκαιρία για ανάσχεση των φαινομένων υπερτουρισμού.
Το θέμα τέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης με θέμα «Τουρισμός, συνδεσιμότητα μεταφορών και καινοτομία ως μοχλοί περιφερειακής ανάπτυξης της Κρήτης», η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του συνεδρίου των powergame και Economist στα Χανιά.
Η περιφερειακή διευθύντρια της CLIA για την Ανατολική Μεσόγειο, Μαρία Δεληγιάννη, παρουσιάζοντας τη θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό χάρτη της κρουαζιέρας, ανέφερε ότι η χώρα αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο προορισμό στην Ευρώπη, ενώ στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της Κρήτης για τον κλάδο.
Όπως σημείωσε, το Ηράκλειο έχει εξελιχθεί στο δεύτερο σημαντικότερο λιμάνι κρουαζιέρας της χώρας μετά τον Πειραιά, γεγονός που αποτυπώνει τη διαρκώς αυξανόμενη σημασία του νησιού στις θαλάσσιες τουριστικές μετακινήσεις.
Ωστόσο, η πιο ενδιαφέρουσα ίσως επισήμανση που έκανε αφορούσε την αναμενόμενη υποχώρηση της κίνησης κρουαζιέρας στην Ελλάδα μέσα στο 2026.
Η κυρία Δεληγιάννη απέδωσε την εξέλιξη αυτή στην επιβολή αιφνιδιαστικών τελών στον κλάδο, υποστηρίζοντας ότι οι αποφάσεις αυτές επηρεάζουν άμεσα τον προγραμματισμό των εταιρειών και την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών λιμανιών.
Παράλληλα, τάχθηκε υπέρ της ανταποδοτικότητας των σχετικών επιβαρύνσεων, ώστε τα έσοδα που προκύπτουν να επιστρέφουν στους ίδιους τους προορισμούς μέσω έργων υποδομής, περιβαλλοντικών παρεμβάσεων και βελτίωσης των υπηρεσιών προς κατοίκους και επισκέπτες.
Η μείωση των αφίξεων μπορεί να προκαλεί προβληματισμό σε όσους μετρούν την επιτυχία αποκλειστικά με τον αριθμό των επισκεπτών. Υπάρχει όμως και μια άλλη ανάγνωση. Λιγότεροι επιβάτες σημαίνουν λιγότερη πίεση σε λιμάνια, οδικά δίκτυα και δημόσιους χώρους. Σημαίνουν επίσης μικρότερες ποσότητες απορριμμάτων, χαμηλότερη κατανάλωση πόρων και περιορισμό των περιβαλλοντικών επιβαρύνσεων που συνοδεύουν τη μαζική τουριστική δραστηριότητα.
Το ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι κατ’ ανάγκη να υποδέχεται ολοένα περισσότερους επισκέπτες, αλλά να διαχειρίζεται αποτελεσματικότερα εκείνους που ήδη προσελκύει. Η συζήτηση που ανοίγει η αναμενόμενη κάμψη της κρουαζιέρας ίσως προσφέρει την ευκαιρία για μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση ανάμεσα στην τουριστική ανάπτυξη, την ποιότητα ζωής των κατοίκων και την προστασία των προορισμών.
Οπότε η αρνητική εικόνα που μας μεταφέρει η κυρία Δεληγιάννη για την κρουαζιέρα θα μπορούσε να εκληφθεί και ως ένα καλό νέο για την Ελλάδα…
